Η καθέλκυση δύο νέων τουρκικών φρεγατών αυτόν τον μήνα αποτελεί το πιο πρόσφατο παράδειγμα μιας προσπάθειας ναυτικής επέκτασης που θα δώσει στην Άγκυρα αυξημένη επιρροή στη Μεσόγειο, το Αιγαίο, τη Μαύρη Θάλασσα και πέρα από αυτές.
Παράλληλα, σηματοδοτεί τη διαφοροποίηση της αναπτυσσόμενης εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας της Τουρκίας, η οποία είναι κυρίως γνωστή για τα μη επανδρωμένα εναέρια drones της.
Σύμφωνα με αναφορά του Bloomberg:
Πρόκειται για μια μακροπρόθεσμη επένδυση που μπορεί να επωφεληθεί από τις κλιμακούμενες συγκρούσεις για τις θαλάσσιες εμπορικές διαδρομές, καθώς οι αντάρτες Χούθι απειλούν εμπορικά πλοία ανοιχτά της Υεμένης, η Ουκρανία και η Ρωσία ανταλλάσσουν επιθέσεις στη Μαύρη Θάλασσα και το ΝΑΤΟ εντείνει την παρακολούθηση για να αποτρέψει δολιοφθορές σε υποθαλάσσια καλώδια.
Επιπλέον, στα τουρκικά ναυπηγεία βρίσκονται υπό κατασκευή 29 πλοία, περιλαμβάνοντας τα πρώτα εγχώρια παραγόμενα υποβρύχια, καταδρομικά και αεροπλανοφόρα της χώρας. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Bloomberg, ο τουρκικός στόλος θα αυξηθεί στα 209 πλοία, βάσει των τελευταίων στοιχείων του Διεθνούς Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.
«Αυτό όχι μόνο μετατοπίζει την περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων αλλά και σηματοδοτεί την ανάδειξη της Τουρκίας ως ναυτικής δύναμης ικανής να προβάλλει ισχύ στο εξωτερικό, ενώ διατηρεί την κυριαρχία της σε στρατηγικά ζωτικής σημασίας, γεωγραφικά περίπλοκες περιοχές όπως το Αιγαίο», δήλωσε ο Σουχά Τζουμπουκτζόγλου, ανώτερος ερευνητής στο Trends Research & Advisory.
Η επιθετική αυτή στρατηγική βασίζεται στο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», που στοχεύει στην επιβολή ελέγχου σε μεγαλύτερα τμήματα των θαλάσσιων ζωνών γύρω από τη χώρα. Αυτό έχει οδηγήσει σε πολλές διαμάχες με την Ελλάδα και την Κύπρο στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο σχετικά με τα θαλάσσια σύνορα και τους υποθαλάσσιους ενεργειακούς πόρους.
Παρά την αποκλιμάκωση των εντάσεων μετά την σχεδόν σύγκρουση του 2020, καμία πλευρά δεν έχει υποχωρήσει από τις διεκδικήσεις της για αποκλειστικές οικονομικές ζώνες.
Ταυτόχρονα, η Τουρκία επιδιώκει διεθνή αναγνώριση για την ενίσχυση της θέσης της, υπογράφοντας συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων συνόρων με τη Λιβύη το 2019 και σχεδιάζοντας παρόμοια συμφωνία με τη Συρία.
Σε διεθνές επίπεδο, το τουρκικό ναυτικό συνοδεύει πλοία υδρογονανθράκων στη Σομαλία, όπου βρίσκεται η μεγαλύτερη υπερπόντια στρατιωτική βάση της Άγκυρας.
Όλη αυτή η στρατιωτική ενίσχυση συνοδεύεται από σημαντικό κόστος, καθώς η Τουρκία, ένας από τους κορυφαίους αμυντικούς δαπανητές στη Μεσόγειο, προϋπολογίζει 45 δισ. δολάρια για την άμυνα το 2025—αύξηση 11% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά.
Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει χρησιμοποιήσει την αμυντική ανάπτυξη για να προωθήσει την εγχώρια παραγωγή, μειώνοντας την εξάρτηση από δυτικούς προμηθευτές, οι οποίοι κατά καιρούς έχουν επιβάλει εμπάργκο όπλων στην Τουρκία λόγω πολιτικών διαφωνιών.
Η εγχώρια αμυντική βιομηχανία είναι πλέον το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του ναυτικού, σύμφωνα με τον Τζουμπουκτζόγλου, ο οποίος δήλωσε: «Πριν από είκοσι χρόνια, στηριζόταν σε μεγάλο βαθμό σε εξοπλισμό από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Σήμερα, περίπου το 75%-80% των εξαρτημάτων παράγεται εγχώρια».
Οι τουρκικές ναυπηγικές εταιρείες έχουν κατασκευάσει πλοία για στόλους στο Κατάρ, το Πακιστάν, την Ουκρανία και το Ιράκ, ενώ εξασφάλισαν νέες παραγγελίες από τη Σαουδική Αραβία, τη Μαλαισία και την Πορτογαλία. Επίσης, ολοκλήρωσαν την πρώτη τους εξαγωγή για μη επανδρωμένο πλοίο (USV) το 2024, πουλήθηκε στο Κατάρ.
Η Τουρκία διαθέτει ένα από τα κορυφαία προγράμματα USV του ΝΑΤΟ, τοποθετώντας την σε πλεονεκτική θέση για να αξιοποιήσει την ανάπτυξη μιας αγοράς που η εταιρεία πληροφοριών Janes εκτιμά ότι θα αξίζει 7,8 δισ. δολάρια έως το 2032.
Πηγή: greekcitytimes.com
