Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Κριστίν Λαγκάρντ, μίλησε στο Άμστερνταμ, στο αποχαιρετιστήριο συμπόσιο προς τιμήν του Προέδρου της κεντρικής τράπεζας της Ολλανδίας (DNB), Klaas Knot. Αναφέρθηκε στη μακρά του θητεία, στη συμβολή του στη χάραξη πολιτικής της ΕΚΤ και στον ρόλο του στην προώθηση της διεθνούς χρηματοπιστωτικής σταθερότητας.
Νομισματική πολιτική και χρηματοπιστωτική σταθερότητα
Στην ομιλία της, η Λαγκάρντ ανέδειξε τη στενή αλληλεξάρτηση μεταξύ σταθερότητας τιμών και χρηματοπιστωτικής σταθερότητας. Όπως σημείωσε, η νομισματική πολιτική μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με συμβιβασμούς: είτε μέσω της αυστηρής σύσφιξης που αυξάνει τους κινδύνους για τις τράπεζες, είτε μέσω της παρατεταμένης χαλάρωσης που ενθαρρύνει την υπερβολική ανάληψη ρίσκου.
Τα διδάγματα της κρίσης του 2008
Η επικεφαλής της ΕΚΤ υπενθύμισε ότι η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση κατέδειξε τους κινδύνους από την ανεπαρκή εποπτεία και ρύθμιση, αφήνοντας τις κεντρικές τράπεζες να σηκώσουν δυσανάλογα βάρη. Το μεταρρυθμισμένο εποπτικό πλαίσιο που οικοδομήθηκε μετά το 2008, τόνισε, βοήθησε να περιοριστούν οι ανισορροπίες και να δοθεί περισσότερη ευελιξία στη νομισματική πολιτική.
Οι δύο πρόσφατες εξαιρετικές περίοδοι
Η Λαγκάρντ αναφέρθηκε σε δύο κομβικές στιγμές της τελευταίας δεκαπενταετίας: την περίοδο πολύ χαμηλού πληθωρισμού, που οδήγησε σε μη συμβατικά μέτρα όπως οι μαζικές αγορές περιουσιακών στοιχείων και τα αρνητικά επιτόκια· και την περίοδο εκτίναξης του πληθωρισμού μετά την πανδημία και την ενεργειακή κρίση, που οδήγησε στην ταχύτερη αύξηση επιτοκίων στην ιστορία της ΕΚΤ. Και στις δύο περιπτώσεις, η ανθεκτικότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος διασφαλίστηκε χάρη στα ισχυρότερα κεφάλαια των τραπεζών και τη στενή εποπτεία.
Το μήνυμα για το μέλλον
Κλείνοντας, η Λαγκάρντ υπογράμμισε ότι η Ευρώπη οφείλει να συνεχίσει να επενδύει σε ισχυρό θεσμικό και εποπτικό πλαίσιο, ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί στις μελλοντικές κρίσεις χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τη σταθερότητα τιμών και την οικονομική ανάπτυξη. Παράλληλα, εξήρε τον Klaas Knot για την ηγεσία του και την παρακαταθήκη που αφήνει τόσο στην Ολλανδία όσο και στην Ευρώπη.
