Ας μιλήσουμε καθαρά.
Η Έκτακτη Γενική Συνέλευση του ΟΠΑΠ στις 7 Ιανουαρίου 2026 και η συζήτηση για τη μεταφορά της φορολογικής και καταστατικής έδρας εκτός Ελλάδας δεν είναι ούτε τεχνικό ζήτημα ούτε μια ακόμη εταιρική αναδιάρθρωση. Είναι το τελικό επεισόδιο μιας πολιτικοοικονομικής επιλογής που ξεκίνησε χρόνια πριν και εκτελέστηκε βήμα-βήμα, χωρίς ποτέ να ειπωθεί δημόσια τι πραγματικά σήμαινε.
Ο ΟΠΑΠ δεν απομακρύνεται από την Ελλάδα. Η Ελλάδα αποσύρθηκε από τον ΟΠΑΠ.
Η ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ παρουσιάστηκε ως μεταρρύθμιση. Στην πράξη ήταν μια ταμειακή απόφαση. Το κράτος διέθετε ένα asset με σταθερές ροές, υψηλή κερδοφορία και μηδενικό ρίσκο ζήτησης και επέλεξε να το πουλήσει για άμεσο δημοσιονομικό όφελος.
Για να πετύχει το καλύτερο δυνατό τίμημα, το Δημόσιο δεν πούλησε απλώς μετοχές. Πούλησε προστασία. Πούλησε ρυθμιστική κυριαρχία. Διατήρησε το μονοπώλιο στο retail, εξασφάλισε αποκλειστικότητα στο δίκτυο πρακτορείων και καθυστέρησε συνειδητά την πλήρη απελευθέρωση της αγοράς.
Η online αγορά στοιχήματος δεν «άνοιξε». Υπήρχε ήδη, σε γκρίζες και συχνά παράνομες ζώνες. Το κράτος απλώς αναγκάστηκε εκ των υστέρων να τη ρυθμίσει, όταν η πραγματικότητα είχε ξεπεράσει κάθε σχεδιασμό. Η δημιουργία της ΕΕΕΠ δεν ήταν όραμα. Ήταν άμυνα.
Η φορολόγηση που επιλέχθηκε το αποδεικνύει. Βαρύς φόρος στο προϊόν, μέσω του GGR, άμεση παρακράτηση φόρων από τους παίκτες, αλλά περιορισμένη φορολόγηση σε επίπεδο εταιρικών κερδών. Το κράτος επέλεξε τη σιγουριά του άμεσου φόρου αντί της μακροπρόθεσμης συμμετοχής στο upside.
Την ίδια στιγμή, ο ΟΠΑΠ διατήρησε το πραγματικό πλεονέκτημα. Το retail. Χιλιάδες φυσικά σημεία πώλησης, αποκλειστικά προϊόντα, δομική υπεροχή έναντι των online παικτών. Η αγορά άνοιξε, αλλά όχι ισότιμα. Και αυτό δεν ήταν ατύχημα. Ήταν πολιτική επιλογή.
Από τη στιγμή που ο ΟΠΑΠ εντάχθηκε πλήρως σε διεθνικό όμιλο, η εξέλιξη ήταν προδιαγεγραμμένη. Κανένα διεθνές holding δεν διατηρεί φορολογική έδρα σε χώρα χωρίς στρατηγικό ρόλο στις αποφάσεις του. Η Allwyn δεν κάνει κάτι επιθετικό. Κάνει αυτό που επιβάλλει η λογική του συστήματος.
Το Ελληνικό Δημόσιο θα συνεχίσει να εισπράττει φόρους από τη δραστηριότητα στην Ελλάδα. Αυτό όμως είναι το ελάχιστο. Χάνει το holding value, τις αποφάσεις, τις υπεραξίες. Με απλά λόγια, κράτησε το ενοίκιο αλλά έχασε το ακίνητο.
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ο ΟΠΑΠ. Ο ΟΠΑΠ έκανε αυτό που όφειλε να κάνει ως ιδιωτικός οργανισμός. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι το κράτος δεν είχε ποτέ δεύτερη πράξη. Πούλησε, προστάτευσε, εισέπραξε και αποσύρθηκε.
Ο ΟΠΑΠ δεν φεύγει. Ολοκληρώνει τη διαδρομή που του άνοιξε το ίδιο το κράτος.
Και τώρα το ερώτημα που κανείς δεν θέλει να απαντήσει: ποιος είναι ο επόμενος;
Και όταν φύγει κι αυτός, ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα
