Στο περιθώριο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός, ο συμπρόεδρος του SPD Λαρς Κλίνγκμπάιλ περιγράφει πώς η ετήσια συνάντηση των ελίτ μετατρέπεται οριστικά σε γεωπολιτικό πεδίο. Στο επίκεντρο η ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ, ο ευρωπαϊκός συντονισμός και το ερώτημα αν η Γηραιά Ήπειρος μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό της την πολυτέλεια της αδράνειας.
Ο Λαρς Κλίνγκμπάιλ, συμπρόεδρος των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών (SPD), χρησιμοποιεί το Νταβός ως φακό για να εξηγήσει τη μετάβαση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ από κλασικό οικονομικό «συνέδριο των CEO» σε σκληρό γεωπολιτικό πεδίο. Σε συζήτηση με τον Γκόρντον Ρεπίνσκι, στο πλαίσιο του podcast «Berlin Playbook» του Politico, περιγράφει πώς η ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ και η στάση των Ευρωπαίων ηγετών αποκαλύπτουν μια νέα ισορροπία ισχύος, στην οποία η Ευρώπη δεν έχει περιθώριο για εφησυχασμό.
Το Νταβός ως γεωπολιτική σκηνή
Σύμφωνα με τον Κλίνγκμπάιλ, η φετινή διοργάνωση στο Νταβός σηματοδοτεί τη στιγμή που το Φόρουμ «οριστικά γίνεται γεωπολιτικό». Η παρουσία και η ρητορική του Ντόναλντ Τραμπ λειτουργούν ως καταλύτης: το μήνυμα της Ουάσινγκτον προς τους συμμάχους είναι πιο ωμά συναλλακτικό, με έμφαση στην εθνική προτεραιότητα και στον προστατευτισμό. Αυτό υποχρεώνει την Ευρώπη να απαντήσει όχι μόνο οικονομικά, αλλά και στρατηγικά – σε άμυνα, εμπόριο, βιομηχανική πολιτική και τεχνολογία.
Ο Κλίνγκμπάιλ επισημαίνει ότι ο «ευρωπαϊκός εναγκαλισμός» στο Νταβός –η προσπάθεια των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων να εμφανιστούν συντονισμένες– είναι θετική, αλλά ανεπαρκής αν δεν συνοδευτεί από συγκεκριμένες αποφάσεις για επενδύσεις, κοινά εργαλεία και ανθεκτικότητα. Η εικόνα των πάνελ και των δηλώσεων δεν αρκεί, αν πίσω από κλειστές πόρτες η Ευρώπη παραμένει κατακερματισμένη.
Η κρίση του γερμανικού μοντέλου και η σοσιαλδημοκρατική απάντηση
Στον περίπατο γύρω από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, η συζήτηση στρέφεται αναπόφευκτα στο ίδιο το γερμανικό οικονομικό μοντέλο. Η εξάρτηση από τις εξαγωγές, την φθηνή ενέργεια και τις ανοιχτές αγορές δοκιμάζεται από τον πόλεμο στην Ουκρανία, τις αμερικανικές επιδοτήσεις τύπου IRA και τον κινεζικό κρατικό καπιταλισμό. Το ερώτημα είναι αν η Γερμανία μπορεί να παραμείνει ανταγωνιστική χωρίς να θυσιάσει τον κοινωνικό της ιστό.
Ο Κλίνγκμπάιλ επιχειρεί να επαναοικειοποιηθεί τον όρο «ανταγωνιστικότητα» ως σοσιαλδημοκρατικό διακύβευμα. Επιχειρηματολογεί ότι ασφαλείς και καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, ισχυρές δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις και οικονομική ανθεκτικότητα δεν είναι αντιφατικοί στόχοι, αλλά αλληλένδετα στοιχεία. Για τον ίδιο, η απάντηση στην κρίση δεν είναι η λιτότητα, αλλά μια ενεργητική βιομηχανική και επενδυτική πολιτική που θωρακίζει την κοινωνία απέναντι σε σοκ – από την ενεργειακή μετάβαση μέχρι τις γεωπολιτικές εντάσεις.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Γερμανία καλείται να αναθεωρήσει τις φορολογικές και ρυθμιστικές της δομές, να αντιμετωπίσει τη γήρανση του πληθυσμού και να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο του κράτους στην οικονομία. Το Νταβός, με τις συζητήσεις για επενδύσεις, συντάξεις, εμπορικές συμφωνίες και προστατευτισμό, λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι ο χρόνος για αυτές τις αποφάσεις λιγοστεύει.
Σχόλιο SBCTV.gr: Η παρέμβαση Κλίνγκμπάιλ στο Νταβός δείχνει πως η γερμανική σοσιαλδημοκρατία αντιλαμβάνεται ότι η «εποχή Μέρκελ» –χαμηλό κόστος, παγκοσμιοποίηση χωρίς τριβές, ρωσικό αέριο– έχει οριστικά τελειώσει. Η Ευρώπη, αν δεν θέλει να εγκλωβιστεί ανάμεσα σε έναν πιο επιθετικό αμερικανικό προστατευτισμό και έναν κρατικά κατευθυνόμενο κινεζικό καπιταλισμό, χρειάζεται κοινή στρατηγική για επενδύσεις, άμυνα και βιομηχανία. Για χώρες όπως η Ελλάδα, η συζήτηση αυτή δεν είναι αφηρημένη: θα καθορίσει τους όρους πρόσβασης σε κεφάλαια, αγορές και τεχνολογία την επόμενη δεκαετία.
#Γερμανία #Νταβός #Κλίνγκμπάιλ #SPD #ΠαγκόσμιοΟικονομικόΦόρουμ
