Είναι στρατηγική εγκατάλειψη της ευρωπαϊκής – και ελληνικής – παραγωγής
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να κυρώσει τη συμφωνία με τη Mercosur παρουσιάζοντάς την ως «ιστορική εμπορική ευκαιρία». Η πραγματικότητα είναι λιγότερο κομψή και πολύ πιο επικίνδυνη: πρόκειται για πολιτική επιλογή που μεταφέρει κόστος, ρίσκο και απώλειες από τον βιομηχανικό Βορρά στον αγροτικό Νότο της Ευρώπης.
Η συμφωνία αυτή δεν αφορά ισότιμο άνοιγμα αγορών. Αφορά την εισαγωγή προϊόντων από χώρες με:
-
χαμηλότερα εργασιακά standards,
-
διαφορετικούς περιβαλλοντικούς κανόνες,
-
πρακτικές που στην ΕΕ απαγορεύονται ρητά.
Και όλα αυτά, με την υπογραφή των ίδιων ευρωπαϊκών θεσμών που μιλούν καθημερινά για Green Deal, βιωσιμότητα και προστασία καταναλωτή.
Τι είναι πραγματικά η Mercosur – και γιατί μας αφορά
Η Mercosur (Βραζιλία, Αργεντινή, Ουρουγουάη, Παραγουάη) δεν είναι μια «αναδυόμενη αγορά». Είναι αγροβιομηχανικό μπλοκ μαζικής παραγωγής με:
-
τεράστιες εκτάσεις,
-
χαμηλό εργατικό κόστος,
-
διαφορετική περιβαλλοντική λογική.
Η είσοδος αυτών των προϊόντων στην ΕΕ δεν γίνεται με ίσους όρους.
Ο Ευρωπαίος παραγωγός:
-
πληρώνει κόστος συμμόρφωσης,
-
πληρώνει κόστος ενέργειας,
-
πληρώνει κόστος περιβάλλοντος.
Ο παραγωγός της Mercosur όχι.
Αυτό δεν είναι εμπόριο. Είναι ρυθμιστικό dumping.
Η Ελλάδα μέσα σε αυτό το σχήμα: ο αδύναμος κρίκος
Η Ελλάδα βρίσκεται στη χειρότερη δυνατή θέση για να «απορροφήσει» μια τέτοια συμφωνία.
Γιατί;
-
Είναι καθαρός εισαγωγέας κρέατος (βόειο, χοιρινό, πουλερικά).
-
Η κτηνοτροφία της είναι μικρής και μεσαίας κλίμακας, οικογενειακή.
-
Το κόστος παραγωγής είναι ήδη οριακά βιώσιμο.
Η είσοδος φθηνού κρέατος από Mercosur:
-
συμπιέζει τις τιμές παραγωγού,
-
διαλύει την εγχώρια αλυσίδα αξίας,
-
οδηγεί σε κλείσιμο μονάδων.
Και όταν κλείσει μια μονάδα, δεν “επανεκκινεί” με επιδότηση.
Ποιοι αντιδρούν στην Ευρώπη – και γιατί καταλαβαίνουν
Η Γαλλία έχει βάλει ανοιχτά φρένο. Όχι από ιδεολογία, αλλά γιατί ξέρει ότι η αγροτική της βάση θα καταρρεύσει πολιτικά και οικονομικά.
Η Ιταλία βλέπει την εξαφάνιση της μικρής παραγωγής.
Η Αυστρία μιλά για περιβάλλον χωρίς προσχήματα.
Η Ιρλανδία βλέπει κατάρρευση στο βόειο κρέας.
Αυτές οι χώρες δεν είναι “λαϊκιστικές”. Είναι ρεαλιστικές.
Ποιοι πιέζουν να περάσει – και γιατί δεν τους νοιάζει
Η Γερμανία θέλει:
-
αγορές για αυτοκίνητα,
-
αγορές για μηχανήματα,
-
αγορές για χημικά.
Η Ολλανδία και η Σουηδία βλέπουν:
-
λιμάνια,
-
logistics,
-
re-exports.
Για αυτούς, η ελληνική παραγωγή δεν είναι μεταβλητή στο μοντέλο. Είναι απώλεια που δεν τους αγγίζει.
Το ευρωπαϊκό παράδοξο (ή αλλιώς: η υποκρισία)
Η ΕΕ:
-
απαγορεύει φυτοφάρμακα εντός Ευρώπης,
-
επιβάλλει κόστος συμμόρφωσης στους αγρότες της,
-
μιλά για κλιματική ευθύνη.
Την ίδια στιγμή:
-
εισάγει προϊόντα που παράγονται με τα ίδια φυτοφάρμακα,
-
μεταφέρει το περιβαλλοντικό κόστος εκτός συνόρων,
-
βαφτίζει το αποτέλεσμα «πράσινο εμπόριο».
Αυτό δεν είναι στρατηγική. Είναι πολιτικό ξέπλυμα ευθυνών.
Η πολιτική ευθύνη στην Ελλάδα δεν είναι αφηρημένη
Η συμφωνία είναι διακυβερνητική. Αυτό σημαίνει ευθύνη:
-
Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων: αν περάσει χωρίς ρήτρες, έχει αποτύχει.
-
Υπουργείο Εξωτερικών: η εμπορική πολιτική είναι γεωπολιτική. Η σιωπή είναι επιλογή.
-
Μόνιμη Αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες: ό,τι δεν μπλοκάρεται, καταγράφεται ως συναίνεση.
-
Έλληνες Ευρωβουλευτές: εδώ δεν υπάρχει κομματική πειθαρχία. Υπάρχει εθνικό συμφέρον.
???? Ποιοι κερδίζουν – ποιοι χάνουν (συμπυκνωμένα)
| Πλευρά | Αποτέλεσμα |
|---|---|
| Βιομηχανίες Βορρά | Κερδίζουν |
| Πολυεθνικές τροφίμων | Κερδίζουν |
| Ελληνική κτηνοτροφία | Χάνει |
| Μικρή αγροτική παραγωγή | Χάνει |
| Διατροφική αυτάρκεια | Χάνει |
| Καταναλωτής (μακροπρόθεσμα) | Χάνει |
???? Η ρητή πολιτική προτροπή (ξεκάθαρη)
Η Ελλάδα οφείλει:
-
να δηλώσει ότι δεν συναινεί στη συμφωνία χωρίς ίδιους κανόνες,
-
να συμμαχήσει με τις χώρες που αντιδρούν,
-
να απαιτήσει ρήτρες, ελέγχους και δικαίωμα μπλοκαρίσματος,
-
να δεσμεύσει τους ευρωβουλευτές με εθνική γραμμή.
Χωρίς αυτά, οποιαδήποτε υπογραφή είναι συνειδητή εγκατάλειψη.
Το σχόλιο του SBC
Η Mercosur είναι το σημείο όπου η Ευρώπη αποκαλύπτει τι πραγματικά θεωρεί «στρατηγικό».
Αν η Ελλάδα δεν μιλήσει τώρα, αύριο δεν θα έχει παραγωγή να υπερασπιστεί—μόνο δικαιολογίες.
Σε αυτό το θέμα δεν υπάρχει ουδέτερη στάση.
Υπάρχουν μόνο επιλογές. Και λογαριασμοί.
