Ο Κιρ Στάρμερ χάνει τον αρχιτέκτονα της εκλογικής του νίκης, Μόργκαν ΜακΣουίνι, εν μέσω σκανδάλου Μάντελσον-Έπσταϊν και δημοσκοπικής πίεσης. Το Λονδίνο συζητά ήδη τα φαβορί και τα αουτσάιντερ για τη θέση του νέου επικεφαλής του επιτελείου στο Ντάουνινγκ Στριτ.
Σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές της πρωθυπουργίας του, ο Κιρ Στάρμερ βρίσκεται χωρίς τον στενότερο συνεργάτη του. Ο Μόργκαν ΜακΣουίνι, ο άνθρωπος που πιστώνεται τη μετατόπιση των Εργατικών προς το κέντρο και τη σαρωτική νίκη στις εκλογές του 2024, παραιτήθηκε από επικεφαλής του επιτελείου στην Ντάουνινγκ Στριτ, αναλαμβάνοντας «πλήρη ευθύνη» για την εισήγησή του να διοριστεί ο Πίτερ Μάντελσον πρεσβευτής του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ουάσιγκτον, μετά τις αποκαλύψεις από τα αρχεία του Τζέφρι Έπσταϊν.
Η αποχώρησή του αφήνει ένα εμφανές κενό σε ένα ήδη ταλαιπωρημένο πρωθυπουργικό γραφείο, την ώρα που οι Εργατικοί βλέπουν το κόμμα Reform UK να τους προσπερνά σε ορισμένες δημοσκοπήσεις και βουλευτές να εξοργίζονται από το σκάνδαλο Μάντελσον.
Οι βασικές διεκδικήτριες για το επιτελείο του Στάρμερ
Στην κορυφή των σεναρίων βρίσκεται η Λουίζ Κέισι, η οποία έχει αποκτήσει τη φήμη της «πυροσβέστριας του Γουάιτχολ», καθώς διαδοχικές κυβερνήσεις Συντηρητικών και Εργατικών της ανέθεταν τα πιο σύνθετα και πολιτικά τοξικά προβλήματα. Σύμφωνα με κυβερνητικό αξιωματούχο, «είναι ουσιαστικά ήδη υπεύθυνη για τα πάντα», καθώς ο Στάρμερ της έχει εμπιστευθεί κρίσιμες έρευνες, από τις συμμορίες σεξουαλικής εκμετάλλευσης μέχρι τη μεταρρύθμιση της κοινωνικής φροντίδας.
Πιο κοντά στον στενό κομματικό πυρήνα βρίσκονται δύο πρόσωπα που ήδη εκτελούν χρέη συμπροϊσταμένων του επιτελείου. Η Βίντια Αλέικσον, μέχρι πρότινος αναπληρώτρια του ΜακΣουίνι, προήχθη άμεσα σε υπηρεσιακή συμπροϊσταμένη. Προέρχεται από τον χώρο των think tank, έχοντας ηγετικό ρόλο στο Resolution Foundation με έμφαση στο κόστος ζωής, και έχει κερδίσει εύσημα για την προσέγγιση της κυβέρνησης προς τον επιχειρηματικό κόσμο. Ωστόσο, κάποιοι στο περιβάλλον του Στάρμερ εκφράζουν ανησυχίες ότι μπορεί να είναι «αναποφάσιστη» σε στιγμές πίεσης.
Η Τζιλ Κάθμπερτσον, το άλλο μισό του υπηρεσιακού διδύμου, θεωρείται ότι έχει βαθύτερη πολιτική διαίσθηση, έχοντας υπηρετήσει παλαιότερα τους πρώην ηγέτες των Εργατικών Γκόρντον Μπράουν και Εντ Μίλιμπαντ. Παρότι αναμένεται να λάβει εκτεταμένη άδεια τους προσεχείς μήνες, ένα από τα σενάρια που εξετάζονται είναι η μονιμοποίηση του μοντέλου της «συνδιεύθυνσης» στο πρωθυπουργικό επιτελείο.
Η εσωτερική πολιτική ισορροπία και τα αουτσάιντερ
Στο εσωτερικό της Ντάουνινγκ Στριτ, η πολιτική διευθύντρια Έιμι Ρίτσαρντς, επί χρόνια στενή σύμβουλος της Υπουργού Εξωτερικών Γιβέτ Κούπερ, έχει αναλάβει την κρίσιμη αποστολή της βελτίωσης της επικοινωνίας με τους βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Οι ειδικοί σύμβουλοι μιλούν με ιδιαίτερα θετικά λόγια για τη Ρίτσαρντς και δεν της αποδίδουν ευθύνη για το σημερινό τεταμένο κλίμα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα.
Στους λεγόμενους «μακρινούς» υποψηφίους συγκαταλέγονται ο υπουργός-αρχιγραμματέας της κυβέρνησης Ντάρεν Τζόουνς, ο επικεφαλής επικοινωνίας Τιμ Άλαν, ο βιογράφος του Στάρμερ Τομ Μπόλντουιν, ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας Τζόναθαν Πάουελ –ο οποίος είχε διατελέσει επικεφαλής επιτελείου του Τόνι Μπλερ και σήμερα βρίσκεται και ο ίδιος υπό ερωτήματα για τον ρόλο του στην υπόθεση Μάντελσον– καθώς και ο στενός σύμβουλος της υπουργού Οικονομικών Ρέιτσελ Ριβς, Μπεν Ναν.
Σε πιο «παιγνιώδη» τόνο, κύκλοι στο Λονδίνο επαναφέρουν ακόμη και το όνομα της πρώην επικεφαλής επιτελείου Σου Γκρέι, η οποία παραιτήθηκε τον Οκτώβριο του 2024 μετά από σύγκρουση ισχύος με τον ΜακΣουίνι. Μια πιθανή επιστροφή της θα είχε έντονο συμβολισμό, αλλά προς το παρόν παραμένει στο επίπεδο της πολιτικής φημολογίας.
Σε κάθε περίπτωση, η επιλογή του νέου επικεφαλής επιτελείου θα αποτελέσει κρίσιμο τεστ για την ικανότητα του Στάρμερ να ανασυγκροτήσει τον μηχανισμό εξουσίας του, να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των βουλευτών και να σταθεροποιήσει μια κυβέρνηση που δοκιμάζεται νωρίτερα απ’ όσο περίμενε.
Σχόλιο
: Η αποχώρηση ΜακΣουίνι δείχνει πόσο εύθραυστη μπορεί να γίνει η εξουσία όταν ο πολιτικός σχεδιασμός «προσωποποιείται» σε έναν μόνο παίκτη· ο Στάρμερ καλείται τώρα να επιλέξει όχι απλώς έναν διάδοχο, αλλά μια νέα αρχιτεκτονική ισορροπίας ανάμεσα σε τεχνοκρατία, κομματικό ένστικτο και διαχείριση σκανδάλων.






