Η πρόσφατη κλιμάκωση μεταξύ Πακιστάν και Αφγανιστάν σηματοδοτεί τη σοβαρότερη έξαρση σε δεκαετίες και επιβεβαιώνει τον κίνδυνο μιας παρατεταμένης περιφερειακής σύγκρουσης. Χωρίς σαφές σχέδιο συμφιλίωσης, το περιθώριο αποκλιμάκωσης περιορίζεται.
Η νέα φάση εχθροπραξιών μεταξύ των δυνάμεων του Πακιστάν και των δυνάμεων του Αφγανιστάν υπό τους Ταλιμπάν, που κορυφώθηκε στις 27/02/2026, συνιστά την πλέον σοβαρή κλιμάκωση από τα τέλη της δεκαετίας του 1990. Οι αμοιβαίες αεροπορικές επιδρομές, οι επιθέσεις κατά στρατιωτικών εγκαταστάσεων και οι αναφορές για σημαντικές απώλειες και στις δύο πλευρές επαναφέρουν τον φόβο ενός μακρόχρονου και επώδυνου κύκλου βίας.
Ρίζες της κρίσης και πολλαπλασιαστές βίας
Το Πακιστάν κατηγορεί επανειλημμένα την αφγανική κυβέρνηση υπό τους Ταλιμπάν ότι επιτρέπει ή ανέχεται την παρουσία οργανώσεων όπως το TTP και το ISIS‑K, οι οποίες πραγματοποιούν επιθέσεις εντός των πακιστανικών συνόρων. Η διογκούμενη τρομοκρατική δραστηριότητα το 2025 έκανε το Πακιστάν να χαρακτηρίσει εκείνη τη χρονιά ως την πιο αιματηρή της τελευταίας δεκαετίας. Από την άλλη πλευρά, στο Αφγανιστάν υπάρχει πολιτική και κοινωνική ευαισθησία: οποιαδήποτε πρωτοβουλία των Ταλιμπάν κατά των ένοπλων ομάδων μπορεί να διχάσει το ίδιο το καθεστώς και να ενισχύσει εσωτερικές αντιδράσεις.
Τι σημαίνει «νέα κανονικότητα» και ποιες επιλογές υπάρχουν
Η ρητορική περί «νέας κανονικότητας» αποτυπώνει την υπόθεση ότι οι στρατιωτικές δράσεις και οι διασυνοριακές επιθέσεις μπορεί να μετατραπούν σε μόνιμο στοιχείο της σχέσης μεταξύ των δύο χωρών. Αν ισχύσει κάτι τέτοιο, οι συνέπειες θα υπερβούν το άμεσο ανθρωπιστικό κόστος: θα επηρεαστούν τα δίκτυα εφοδιασμού, οι επενδύσεις, ο τουρισμός και η περιφερειακή συνεργασία σε έναν ήδη επισφαλή οικονομικά και γεωπολιτικά χώρο. Οι επιλογές είναι περιορισμένες: διαπραγματεύσεις με μεσολάβηση τρίτων, στοχευμένες επιχειρήσεις κατά εξτρεμιστικών ομάδων από κοινού, ή κλιμάκωση κόστους προς τους Ταλιμπάν με απαγόρευση εμπορίου και περικύκλωση — καμία δεν υπόσχεται γρήγορη λύση.
Σχόλιο
: Η τρέχουσα εξάπλωση της βίας δείχνει ότι χωρίς σαφές, συντονισμένο σχέδιο αποτροπής και περιφερειακής διαπραγμάτευσης, η περιοχή κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε έναν κύκλο παρατεινόμενων συγκρούσεων με διεθνείς επιπτώσεις.






