Η αντίστροφη μέτρηση για την επόμενη εθνική κάλπη έχει, ουσιαστικά, ήδη ξεκινήσει για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το Μέγαρο Μαξίμου στήνει από τώρα τον κομματικό και κυβερνητικό σχεδιασμό για έναν προεκλογικό κύκλο 15 μηνών, με αιχμή τη «σταθερότητα» και τις φοροελαφρύνσεις.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνει να ανοίγει πρόωρα την αυλαία της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης, τοποθετώντας τη «μάχη» της εθνικής κάλπης χρονικά σε περίπου 15 μήνες από σήμερα. Η επιλογή αυτή μετατρέπει την τρέχουσα περίοδο σε έναν ιδιότυπο προεκλογικό μαραθώνιο, στον οποίο η κυβέρνηση επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει τόσο τις οικονομικές παρεμβάσεις όσο και το αφήγημα της πολιτικής σταθερότητας.
Στόχος η τρίτη αυτοδυναμία και η «σταθερότητα»
Κεντρικό διακύβευμα για το Μέγαρο Μαξίμου είναι η κατάκτηση τρίτης συνεχόμενης αυτοδυναμίας από το 2019. Ο πρωθυπουργός παρουσιάζει τη Νέα Δημοκρατία ως «δύναμη βαθιά πατριωτική», «φορέα του ευρωπαϊκού προσανατολισμού και του δημιουργικού εκσυγχρονισμού» και ταυτόχρονα ως «βαθιά κοινωνικό» κόμμα. Μέσα από αυτό το πλαίσιο επιχειρείται να υπενθυμιστεί ότι το κυβερνών κόμμα έχει ευρύ αποτύπωμα και μεταρρυθμιστικό DNA, ικανό – κατά την κυβερνητική ανάγνωση – να διασφαλίσει την πορεία της χώρας σε ένα ασταθές γεωπολιτικό και γεωοικονομικό περιβάλλον.
Ο ίδιος θέτει ευθέως το δίλημμα: «Θα παραμείνει η Ελλάδα ασφαλής, ισχυρή και σταθερή σε μια τροχιά προόδου ή θα ρισκάρει για να μετατραπεί σε ακυβέρνητο καράβι;». Με αυτόν τον τρόπο η επόμενη εκλογική αναμέτρηση πλαισιώνεται ως σύγκρουση μεταξύ «ορθολογισμού» και «ανορθολογισμού», με την κυβέρνηση να επιχειρεί να μονοπωλήσει τον πρώτο όρο.
Αντιπολίτευση σε κρίση και στρατηγική σύγκρισης
Στον αντίποδα, το αφήγημα του Μεγάρου Μαξίμου επενδύει έντονα στη ρευστότητα και τον κατακερματισμό της αντιπολίτευσης. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης περιγράφει ένα «αλλοπρόσαλλο» αντιπολιτευτικό μέτωπο, όπου κόμματα «δεν μπορούν να συνεννοηθούν, ξέρουν τι δεν θέλουν, όχι τι θέλουν» και ενώνονται μόνο «κατά της κυβέρνησης». Ο χαρακτηρισμός ενός σκηνικού στο οποίο «χυδαίος λαϊκισμός» και «δογματισμός» συμπλέουν, στοχεύει στην απαξίωση της εναλλακτικής κυβερνησιμότητας.
Στο πλαίσιο αυτό, η στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας είναι ξεκάθαρα συγκριτική: αντιπαραβολή των κυβερνητικών πεπραγμένων και του οδικού χάρτη έως το 2030, με το «πολυδιασπασμένο» μωσαϊκό της αντιπολίτευσης. Στελέχη της Πειραιώς εκτιμούν ότι, εφόσον υλοποιηθεί πλήρως το πρόγραμμα της περιόδου 2023-2027 και διαμορφωθεί πειστική ατζέντα για μετά το 2027, αυξάνονται σημαντικά οι πιθανότητες μιας τρίτης τετραετίας.
Κοινωνική και φορολογική ατζέντα ως εκλογικά «χαρτιά»
Κομβικό ρόλο στον προεκλογικό σχεδιασμό καταλαμβάνει η κοινωνική και φορολογική πολιτική. Οι αυξήσεις στις απολαβές των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, ως αποτέλεσμα της πρόσφατης φορολογικής μεταρρύθμισης, αξιοποιούνται ως απόδειξη ότι η κυβέρνηση ενισχύει το διαθέσιμο εισόδημα. Τον Απρίλιο αναμένεται νέα αύξηση στον κατώτατο μισθό, η οποία θα συμπαρασύρει προς τα πάνω επιδόματα ανεργίας, μητρότητας, τριετιών και υπερωριών.
Παράλληλα, για τον Δεκέμβριο του 2026 προγραμματίζονται αυξήσεις στις συντάξεις βάσει ΑΕΠ και πληθωρισμού, ενώ από τον Ιανουάριο του 2027 προβλέπεται πρόσθετη μείωση κατά 0,5% στις ασφαλιστικές εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών. Στις φορολογικές δηλώσεις του 2027 (εισοδήματα 2026) οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι αγρότες θα φορολογηθούν με μειωμένους συντελεστές, γεγονός που – εφόσον υλοποιηθεί – θα σηματοδοτήσει απτή ελάφρυνση.
Ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτά και η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, όπου, σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Κωστή Χατζηδάκη, ο πρωθυπουργός θα ανακοινώσει νέο κύκλο φοροελαφρύνσεων και φοροαπαλλαγών. Όπως αποκαλύπτει το σχετικό ρεπορτάζ, στο τραπέζι βρίσκεται και μείωση της προκαταβολής φόρου για επαγγελματίες και επιχειρήσεις, κίνηση με σαφές πολιτικό και οικονομικό αποτύπωμα.
Σε αυτό το σκηνικό, η Νέα Δημοκρατία επιχειρεί να συνδυάσει την εικόνα της «σταθερής δύναμης» με στοχευμένες παρεμβάσεις στην καθημερινότητα, επιδιώκοντας να ξεκινήσει την παρατεταμένη προεκλογική περίοδο από την υψηλότερη δυνατή δημοσκοπική αφετηρία.
Σχόλιο 
: Ο Μητσοτάκης μετατρέπει την οικονομική πολιτική σε κεντρικό εργαλείο πολιτικής νομιμοποίησης: μισθοί, συντάξεις και φόροι γίνονται το βασικό «συμβόλαιο» με τη μεσαία τάξη, ενώ η αντιπαράθεση με μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής του αφηγήματος «σταθερότητα ή περιπέτεια».
#Μητσοτάκης #ΝέαΔημοκρατία #Εκλογές #Φορολογία #Οικονομία
