Η φετινή σεζόν των Όσκαρ ανέδειξε τις μεγάλες παραγωγές «Sinners» και «One Battle After Another», αλλά άφησε εκτός κούρσας μια ολόκληρη φουρνιά ταινιών που ξεκίνησαν ως φαβορί. Παρά τα μεγάλα ονόματα, τα φεστιβαλικά standing ovation και τις γενναίες καμπάνιες, αρκετά projects κατέρρευσαν εμπορικά και καλλιτεχνικά.
Σε αντίθεση με την περσινή χρονιά, όπου μικρές, ανεξάρτητες παραγωγές όπως «The Brutalist» και «Emilia Pérez» έκλεψαν την παράσταση, η φετινή σεζόν των Όσκαρ κυριαρχείται από ακριβές, στοχευμένες για βραβεία ταινίες. Ωστόσο, η άλλη όψη του νομίσματος είναι μια σειρά από φιλόδοξα projects, με πρωταγωνιστές όπως Τζορτζ Κλούνεϊ, Τζούλια Ρόμπερτς, Ντουέιν Τζόνσον και Μπρένταν Φρέιζερ, που έμειναν εκτός παιχνιδιού.
Μεγάλα ονόματα, μικρή απήχηση
Το «The Smashing Machine» του Μπένι Σάφντι, με τον Ντουέιν Τζόνσον σε μια δραματική, «μεταμορφωτική» ερμηνεία και την Έμιλι Μπλαντ σε δεύτερο ρόλο, έμοιαζε κλασική περίπτωση ταινίας που φτιάχνεται για την Ακαδημία. Παρά το εντυπωσιακό ντεμπούτο στη Βενετία και τις συγκινητικές αντιδράσεις, η ταινία κρίθηκε υπερβολικά «εσωτερική» και εξειδικευμένη, κατέληξε σε παγκόσμιες εισπράξεις μόλις 21 εκατ. δολαρίων και εξαφανίστηκε από τη συζήτηση.
Αντίστοιχα, το «After the Hunt» του Λούκα Γκουαντανίνο, ένα δράμα πανεπιστημιακού περιβάλλοντος γύρω από το #MeToo, με πρωταγωνίστρια την Τζούλια Ρόμπερτς και τον Άντριου Γκάρφιλντ, έφτασε στις αίθουσες με προσδοκίες για έντονη ηθική και πολιτική αντιπαράθεση. Αντ’ αυτού, συνάντησε αμήχανες αντιδράσεις, μέτριες κριτικές και παταγώδη εμπορική αποτυχία: προϋπολογισμός 80 εκατ. δολαρίων, εισπράξεις κάτω από 10 εκατ. παγκοσμίως. Η υποψηφιότητα της Ρόμπερτς στις Χρυσές Σφαίρες δεν αρκούσε για να κρατήσει ζωντανό το Όσκαρικό αφήγημα.
Η Κάθριν Μπίγκελοου με το πυρηνικό θρίλερ «A House of Dynamite» ξεκίνησε από τη Βενετία με διθυράμβους, αλλά ένα καταστροφικό press screening στη Νέα Υόρκη ανέτρεψε πλήρως την εικόνα. Οι θεατές μίλησαν για σύγχυση και άθελη γελοιότητα, η Netflix σταδιακά υποβάθμισε την καμπάνια και η ταινία κατέληξε με μηδενικές υποψηφιότητες.
Βιογραφίες, sequel και η κόπωση του κοινού
Το βιογραφικό «Springsteen: Deliver Me from Nowhere» φαινόταν σίγουρο χαρτί: σκηνοθέτης με ιστορικό Όσκαρ, ο Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ σε ρόλο-βιτρίνα και η επιτυχία πρόσφατου Dylan biopic από την ίδια εταιρεία. Όμως οι κριτικές ήταν απλώς ευγενικές, το φιλμ κατηγορήθηκε ότι δεν προσφέρει τίποτα πέρα από τη φόρμα, και οι εισπράξεις στις ΗΠΑ σταμάτησαν στα 22 εκατ. δολάρια, πολύ χαμηλότερα από τον προκάτοχό του.
Η Σίντνεϊ Σουίνι με το «Christy» επιχείρησε το κλασικό «Oscar play» (αληθινή ιστορία, σκληρή φυσική μεταμόρφωση, πυγμαχία), όμως η ταινία συνετρίβη στο box office και έλαβε χλιαρές κριτικές, με αποτέλεσμα να μείνει εκτός ακόμη και από τις Χρυσές Σφαίρες.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η περίπτωση του «Jay Kelly» του Νόα Μπάουμπαχ, με τον Τζορτζ Κλούνεϊ σε πρωταγωνιστικό ρόλο και φόντο τη βιομηχανία του σινεμά. Παρότι όλα θύμιζαν «ταινία για την Ακαδημία», οι κριτικές ήταν από αδιάφορες έως καταδικαστικές, και το αφήγημα περί «επιστροφής Κλούνεϊ» κατέρρευσε. Στο ίδιο πνεύμα, το «Wicked: For Good» –σίκουελ ενός ήδη βραβευμένου μιούζικαλ– όχι μόνο έπεσε κατά 250 εκατ. δολάρια σε παγκόσμιες εισπράξεις σε σχέση με το πρώτο, αλλά αγνοήθηκε πλήρως από τις υποψηφιότητες, δείχνοντας ότι οι ψηφοφόροι δεν χαρίζονται αυτόματα στα sequel.
Η νέα, πιο απρόβλεπτη Ακαδημία
Άλλες φαινομενικά σίγουρες κινήσεις, όπως το «The Ballad of a Small Player» του Έντουαρντ Μπέργκερ με τον Κόλιν Φάρελ και την Τίλντα Σουίντον, ή το τρίτο σκηνοθετικό εγχείρημα του Μπράντλεϊ Κούπερ «Is This Thing On?», χάθηκαν στον θόρυβο των φεστιβάλ και των κυκλοφοριών. Ο Μπρένταν Φρέιζερ, μετά το Όσκαρ για το «The Whale», δεν κατάφερε να επαναλάβει την πορεία με το «Rental Family», παρότι οι κριτικές ήταν καλύτερες.
Το κοινό μοιάζει ολοένα πιο επιφυλακτικό απέναντι σε «κατά παραγγελία» Oscar bait, ενώ η Ακαδημία –πιο διεθνής και λιγότερο προβλέψιμη– δείχνει να ανταμείβει αυθεντικότητα και ρίσκο, όχι απλώς μεγάλα ονόματα και παγιωμένες συνταγές. Για τα στούντιο, το μήνυμα είναι σαφές: η εποχή που το καστ και ο προϋπολογισμός αρκούσαν για να εξασφαλίσουν υποψηφιότητες έχει λήξει.
Σχόλιο 
: Η φετινή σεζόν των Όσκαρ επιβεβαιώνει μια δομική μετατόπιση: η αγορά δεν συγχωρεί ακριβές, φορμαρισμένες παραγωγές χωρίς σαφή ταυτότητα και η Ακαδημία δεν λειτουργεί πλέον ως αυτόματος μηχανισμός επιβράβευσης του «παλιού Χόλιγουντ». Για επενδυτές και στούντιο, το ρίσκο του λεγόμενου prestige cinema μεγαλώνει, καθιστώντας την επιλογή θεμάτων και δημιουργών κρίσιμο στρατηγικό εργαλείο και όχι απλή υπόθεση star power.
#Όσκαρ #Χόλιγουντ #Κινηματογράφος #Βραβεία
