Εξήντα χρόνια μετά το «Boots», η Nancy Sinatra επανεκτιμάται ως εμβληματική φωνή που γεφύρωσε ποπ, ροκ και ψυχεδέλεια. Η αναδρομική κατάταξη των 20 καλύτερων τραγουδιών της φωτίζει μια καριέρα πολύ πιο σύνθετη από ένα μόνο χιτ.
Η Nancy Sinatra παραμένει για πολλούς ταυτισμένη σχεδόν αποκλειστικά με το εμβληματικό «These Boots Are Made for Walkin’». Ωστόσο, μια νέα αναδρομική κατάταξη των 20 κορυφαίων τραγουδιών της, με αφορμή τα 60 χρόνια από την κυκλοφορία του ντεμπούτου άλμπουμ «Boots», αναδεικνύει ένα ρεπερτόριο με εντυπωσιακό εύρος: από σάτιρα και κινηματογραφικά θέματα μέχρι υπόγεια ψυχεδέλεια και σκοτεινά ντουέτα.
Από παρωδίες κατασκοπίας σε ποπ εικονοκλασία
Στις χαμηλότερες θέσεις της λίστας συναντάμε τραγούδια όπως το «The Last of the Secret Agents?» (1966), μια παιχνιδιάρικη παρωδία των ταινιών κατασκοπίας με κιθάρες και πνευστά που μιμούνται τον John Barry. Ήδη εδώ διακρίνεται η ικανότητα της Sinatra να συνδυάζει ειρωνεία και σκηνική περσόνα, μετατρέποντας ακόμη και ένα «ευτελές» mid-60s novelty σε μικρό ποπ σχόλιο της εποχής.
Η μεταγενέστερη συνεργασία της με σύγχρονους δημιουργούς, όπως ο Jarvis Cocker στο «Don’t Let Him Waste Your Time» (2004), δείχνει πώς η χαρακτηριστική «σαρκαστική» φωνή της μπορεί να μεταφερθεί πειστικά σε νέα συμφραζόμενα: η ηρωίδα δεν είναι πια το νεαρό κορίτσι των sixties, αλλά μια ώριμη γυναίκα που δίνει κυνικά, σχεδόν προστατευτικά, συμβουλές σχέσεων.
Ο άξονας Sinatra – Hazlewood και η σκοτεινή ποπ αφήγηση
Κεντρικός άξονας της καριέρας της είναι βέβαια η δημιουργική της σύμπραξη με τον Lee Hazlewood. Τα ντουέτα τους χωρίζονται, όπως σημειώνεται, σε δύο βασικές κατηγορίες: τα υπαινικτικά ερωτικά και εκείνα όπου ο Hazlewood υποδύεται τον αποτυχημένο άνδρα με τη Sinatra σε ρόλο σκληρής, αλλά συχνά συμπονετικής συντρόφου. Το «I’ve Been Down So Long (It Looks Like Up to Me)» (1968) είναι χαρακτηριστικό: εκείνη απαριθμεί τις αποτυχίες του, εκείνος συμφωνεί μοιρολατρικά, κι όμως η ισορροπία ισχύος γέρνει καθαρά προς τη δική της πλευρά.
Το απόγειο αυτής της χημείας αποτυπώνεται σε κομμάτια όπως το «Summer Wine» (1966) και, στην κορυφή της λίστας, το «Some Velvet Morning» (1967). Στο πρώτο, μια μυστηριώδης γυναίκα απογυμνώνει κυριολεκτικά και μεταφορικά τον περιπλανώμενο άνδρα, με τη μουσική να ισορροπεί ανάμεσα σε ονειρική μελωδία και ελαφρά παραίσθηση. Στο δεύτερο, η δομή με εναλλαγή χρόνων και διαθέσεων, η αινιγματική φιγούρα της Phaedra και η ατμόσφαιρα μεταξύ ομορφιάς και απειλής το καθιστούν ένα από τα πιο ιδιόμορφα ποπ τραγούδια των 60s.
Από το Bond μέχρι την ψυχεδέλεια και το φεμινιστικό υπονοούμενο
Η συμμετοχή της Sinatra στο κινηματογραφικό σύμπαν του James Bond με το «You Only Live Twice» (1967) σηματοδοτεί στροφή από το εκρηκτικό στυλ των Tom Jones και Shirley Bassey σε μια πιο εύθραυστη, σχεδόν αιθέρια ερμηνεία. Η επανηχογράφηση της single version, με την παραγωγή του Hazlewood, φέρνει το κομμάτι πιο κοντά στο «μοντέρνο» ήχο της εποχής, χωρίς να χάνει τη μεγαλοπρέπειά του.
Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι η περίπτωση του «Sugar Town» (1966), μιας φαινομενικά αθώας easy listening μελωδίας που, σύμφωνα με τον δημιουργό της, κρύβει αναφορές στο LSD. Το γεγονός ότι ένα τέτοιο τραγούδι δίνεται στην κόρη του Frank Sinatra και φτάνει στην κορυφή του easy listening chart δείχνει την ικανότητα του Hazlewood να παίζει με τα όρια της mainstream κουλτούρας – και της ίδιας της Nancy να ενσαρκώνει με χαμόγελο αυτή τη διπλή ανάγνωση.
Στο «These Boots Are Made for Walkin’» (1965), που καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση, συμπυκνώνονται όλα τα στοιχεία της περσόνας της: η μίξη garage-φολκ ροκ, girl group σκληράδας και ποπ ευκολίας, αλλά κυρίως ο τρόπος που τραγουδά. Δεν είναι μόνο ένα τραγούδι εκδίκησης· είναι μια πρώιμη, έστω και εμπορικά πακεταρισμένη, διακήρυξη γυναικείας αυτονομίας, με τη φωνή της Sinatra να ακούγεται σαν να περίμενε χρόνια αυτόν τον ρόλο.
Γιατί η Nancy Sinatra παραμένει επίκαιρη
Η συνολική εικόνα που προκύπτει από τα 20 τραγούδια είναι μιας καλλιτέχνιδας που λειτούργησε ως γέφυρα: ανάμεσα στην παραδοσιακή showbiz του πατέρα της και στην αναδυόμενη αντικουλτούρα, ανάμεσα στο καθωσπρέπει easy listening και στην υπόγεια ψυχεδέλεια, ανάμεσα στο κορίτσι-αντικείμενο πόθου και στη γυναίκα που κρατάει τον αφηγηματικό έλεγχο. Δεν είναι τυχαίο ότι κομμάτια όπως το «Kinky Love» γνώρισαν δεύτερη ζωή δεκαετίες αργότερα, ακόμη και μέσα από TikTok, αποδεικνύοντας ότι η αισθητική της Sinatra μπορεί να ανακυκλώνεται και να επανερμηνεύεται από νέες γενιές.
Έτσι, η σημερινή αναδρομή δεν είναι απλώς ένα νοσταλγικό παιχνίδι κατάταξης, αλλά μια υπενθύμιση ότι πίσω από την εικόνα της «κόρης του Frank» κρύβεται ένα συνεκτικό, συχνά τολμηρό καλλιτεχνικό έργο, που αξίζει να επανεκτιμηθεί και πέρα από το ένα, όσο κλασικό κι αν είναι, χιτ.
Σχόλιο 
: Η περίπτωση της Nancy Sinatra δείχνει πώς μια «δευτερεύουσα» φιγούρα της ποπ ιστορίας μπορεί, με το πέρασμα του χρόνου, να αναγνωριστεί ως κρίσιμος κρίκος στη μετάβαση από τη βιομηχανία θεάματος των 60s στη σύγχρονη ποπ αφήγηση, όπου η ειρωνεία, η αμφισημία και η γυναικεία οπτική παίζουν κεντρικό ρόλο.
