Η Sky επιχειρεί να μεταφέρει το εμβληματικό Saturday Night Live στη βρετανική τηλεόραση. Το ερώτημα είναι αν το format αντέχει εκτός αμερικανικού πολιτισμικού πλαισίου.
Η ανακοίνωση της Sky ότι λανσάρει βρετανική εκδοχή του «Saturday Night Live» ανοίγει μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για τα όρια της τηλεοπτικής μεταφοράς. Το SNL είναι βαθιά ριζωμένο στην αμερικανική πολιτική, ποπ κουλτούρα και νοσταλγία. Μπορεί ένα τόσο «τοπικό» προϊόν να γίνει αυθεντικά βρετανικό χωρίς να χαθεί η ουσία του;
Ένα format φορτωμένο με αμερικανική νοσταλγία
Εδώ και 51 χρόνια, το SNL αποτελεί για πολλές γενιές Αμερικανών κάτι περισσότερο από μια σατιρική εκπομπή: είναι τελετουργία Σαββατόβραδου, σημείο αναφοράς για πολιτική σάτιρα και φυτώριο κωμικών αστέρων. Η αξία του σήμερα στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στη νοσταλγία· οι Αμερικανοί Gen X μπορούν να μιλούν ατελείωτα για παλιές σεζόν, θρυλικά σκετς, αδικημένους ηθοποιούς και το μύθο γύρω από τον δημιουργό Λορν Μάικλς.
Αυτή η συναισθηματική μνήμη δεν υπάρχει στη Βρετανία. Για πολλούς Βρετανούς –ακόμη και όσους ζουν στις ΗΠΑ– το SNL μοιάζει «πολύ αμερικανικό»: γρήγορη, βιομηχανική παραγωγή σκετς άνισης ποιότητας, χιούμορ άρρηκτα δεμένο με αμερικανικά πολιτικά και κοινωνικά συμφραζόμενα, και μια αίσθηση αθωότητας που συχνά έρχεται σε αντίθεση με την πιο κυνική, «ξηρή» βρετανική κωμωδία.
Η πρόκληση της βρετανικής προσαρμογής
Το βρετανικό SNL, όπως σχεδιάζεται, θα ακολουθήσει τον βασικό κορμό του αμερικανικού: ζωντανή εκπομπή κάθε Σάββατο, καινούριο σενάριο κάθε εβδομάδα, μεγάλη ομάδα σεναριογράφων, 11μελές κωμικό καστ που κρατά όλους τους ρόλους και εναλλασσόμενος διάσημος οικοδεσπότης με εναρκτήριο μονόλογο.
Η παραγωγή επέλεξε το καστ μέσω πανεθνικού casting, επιχειρώντας να ενσωματώσει φρέσκες βρετανικές φωνές. Ωστόσο, το format του «επίκαιρου σκετς» έχει προβληματικό ιστορικό στη βρετανική τηλεόραση: οι μνήμες από μεταμεσονύκτιες απόπειρες της δεκαετίας του ’90 στο Channel 4 παραμένουν μάλλον επώδυνες. Επιπλέον, οι κακές εμπειρίες από αμερικανικές μεταφορές βρετανικών σειρών –όπως τα αποτυχημένα remakes των «Skins» και «The Inbetweeners»– τροφοδοτούν τον σκεπτικισμό.
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και ο Τζον Όλιβερ χαρακτήρισε την ιδέα «τρομερή». Πίσω όμως από τον κυνισμό, υπάρχει μια πραγματική ευκαιρία: να δημιουργηθεί ένα νέο, οικογενειακό ραντεβού του Σαββάτου, με καθαρά βρετανική ματιά στην επικαιρότητα, χωρίς να αντιγράφεται δουλικά η αμερικανική συνταγή.
Τι θα κρίνει την επιτυχία
Το στοίχημα θα κριθεί σε δύο επίπεδα. Πρώτον, στον λόγο καλού προς μέτριο υλικό. Το SNL –και στις ΗΠΑ– ζει με την ανισότητα: πολλά σκετς είναι απλώς «οκ», με την υπόσχεση ότι κάπου μέσα στην ώρα θα υπάρξει ένα πραγματικά εκρηκτικό κομμάτι που θα συζητιέται για χρόνια. Δεύτερον, στο κατά πόσο το βρετανικό κοινό θα αποδεχθεί αυτή τη συμφωνία: να αντέχει στιγμές ήπιας διασκέδασης για να φτάσει στην σπάνια, αλλά αξέχαστη, κωμική κορύφωση.
Η εμπειρία δείχνει ότι κάθε δεκαετία το SNL παράγει ένα σκετς σχεδόν «τέλειο», που γίνεται πολιτισμικό σημείο αναφοράς. Αν το βρετανικό εγχείρημα καταφέρει να γεννήσει έστω μερικές τέτοιες στιγμές, μπορεί να μετατρέψει την επιφυλακτικότητα σε νέα μορφή συλλογικής τηλεοπτικής νοσταλγίας – αυτή τη φορά, made in UK.
Σχόλιο 
: Η βρετανική εκδοχή του SNL είναι λιγότερο τηλεοπτικό στοίχημα και περισσότερο πολιτισμικό πείραμα: αν πετύχει, θα αποδείξει ότι τα βαριά φορτισμένα, «εθνικά» formats μπορούν να απο-εθνικοποιηθούν και να ξαναγραφτούν πάνω σε νέα κοινωνικά συμφραζόμενα· αν αποτύχει, θα επιβεβαιώσει ότι η νοσταλγία παραμένει το πιο ισχυρό –και μη εξαγώγιμο– κεφάλαιο της αμερικανικής τηλεόρασης.
#SaturdayNightLive #Τηλεόραση #Κωμωδία #ΗνωμένοΒασίλειο #Πολιτισμός
