Ο Γερμανός πρόεδρος Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ χαρακτηρίζει τον πόλεμο στο Ιράν παράνομο και πολιτικά καταστροφικό, αμφισβητώντας ανοιχτά τη γραμμή της Ουάσινγκτον. Προβλέπει μόνιμη ρωγμή στις διατλαντικές σχέσεις και τέλος στην εποχή του «φιλικού ηγεμόνα».
Ο πρόεδρος της Γερμανίας Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ ανέβασε κατακόρυφα τους τόνους απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες, χαρακτηρίζοντας τον πόλεμο στο Ιράν «παράνομο βάσει του διεθνούς δικαίου» και «πολιτικά καταστροφικό λάθος». Αμφισβήτησε ευθέως το αμερικανικό επιχείρημα περί «άμεσης απειλής» από την Τεχεράνη, σημειώνοντας ότι «δεν στέκει».
Αμφισβήτηση της στρατηγικής για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα
Ο Σταϊνμάιερ υπογράμμισε ότι ο πόλεμος αποτελεί «αποτρέψιμο, περιττό πόλεμο, αν πράγματι ο στόχος ήταν να σταματήσει το Ιράν στην πορεία προς την πυρηνική βόμβα». Υπενθύμισε ότι η πυρηνική συμφωνία του 2015 με την Τεχεράνη είχε αποδειχθεί αποτελεσματική στο να εμποδίζει την απόκτηση πυρηνικών όπλων από το Ιράν, πριν οι ΗΠΑ αποχωρήσουν μονομερώς από αυτήν επί προεδρίας Ντόναλντ Τραμπ.
Με αυτόν τον τρόπο, ο Γερμανός πρόεδρος επαναφέρει στο προσκήνιο τη διαχρονική ευρωπαϊκή θέση υπέρ της πολυμερούς διπλωματίας και των θεσμικών λύσεων, σε αντίθεση με τις μονομερείς στρατιωτικές επιλογές της Ουάσινγκτον. Η κριτική του δεν αφορά μόνο τη νομιμότητα, αλλά και την αποτελεσματικότητα: αφήνει να εννοηθεί ότι η στρατιωτική κλιμάκωση μπορεί να επιταχύνει, αντί να αναχαιτίσει, τις πυρηνικές φιλοδοξίες της Τεχεράνης.
Μόνιμη ρωγμή στις διατλαντικές σχέσεις
Ιδιαίτερη βαρύτητα έχουν οι επισημάνσεις του Σταϊνμάιερ για το μέλλον των διατλαντικών σχέσεων. Διαπιστώνει «ρήγμα» ανάμεσα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ και προβλέπει ότι «δεν θα υπάρξει επιστροφή» σε μια προηγούμενη φάση, πριν από τη δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ. Κατά τον ίδιο, η απώλεια εμπιστοσύνης στην αμερικανική «μεγάλη δύναμη» είναι «πολύ βαθιά» παγκοσμίως.
Ο Γερμανός πρόεδρος εκτιμά ότι καμία μελλοντική αμερικανική κυβέρνηση δεν θα μπορεί «να επαναλάβει απλά τον ρόλο του “φιλικού ηγεμόνα” και εγγυητή μιας φιλελεύθερης διεθνούς τάξης». Αυτό συνιστά έμμεση προτροπή προς την Ευρώπη να αναλάβει περισσότερη στρατηγική αυτονομία, τόσο σε θέματα ασφάλειας όσο και στην ενεργειακή και οικονομική της πολιτική, καθώς δεν μπορεί πλέον να θεωρεί δεδομένη την αμερικανική προστασία και προβλεψιμότητα.
Σχόλιο
: Η παρέμβαση Σταϊνμάιερ λειτουργεί ως καμπανάκι για την Ευρώπη: η εποχή της άνευ όρων πρόσδεσης στο αμερικανικό άρμα έχει λήξει και η ΕΕ καλείται να διαμορφώσει αυτόνομη στρατηγική σε άμυνα, ενέργεια και Μέση Ανατολή, διαφορετικά θα παραμείνει θεατής σε συγκρούσεις που πλήττουν άμεσα τα δικά της συμφέροντα.






