Η φετινή τελετή των Όσκαρ εξελίχθηκε σε έμμεσο αλλά αιχμηρό δημοψήφισμα του Χόλιγουντ απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ και τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Σατιρικές ατάκες, αντιπολεμικά μηνύματα και συμβολικές χειρονομίες διαμόρφωσαν ένα έντονα πολιτικοποιημένο τηλεοπτικό προϊόν.
Η φετινή 98η τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ στο Λος Άντζελες δεν ήταν απλώς μια γιορτή του κινηματογράφου. Σε κλίμα πολέμου στη Μέση Ανατολή και βαθιάς εσωτερικής πόλωσης στις ΗΠΑ, η βραδιά μετατράπηκε σε άτυπο βήμα πολιτικής κριτικής προς τον Ντόναλντ Τραμπ και την εξωτερική του πολιτική, με το Χόλιγουντ να επιβεβαιώνει τον ρόλο του ως αντίπαλο δέος του Λευκού Οίκου.
Σατιρικά πυρά από Ο’Μπράιεν και Κίμελ
Ο οικοδεσπότης Κόναν Ο’Μπράιεν και ο παρουσιαστής Τζίμι Κίμελ αξιοποίησαν στο έπακρο το ζωντανό τηλεοπτικό βήμα για να στείλουν αιχμές προς τον Αμερικανό πρόεδρο. Χωρίς να αναφέρουν το όνομα «Τραμπ» ευθέως, οι αναφορές ήταν απολύτως διαφανείς. Ο Ο’Μπράιεν μίλησε σκωπτικά για τη σκηνή ως «θέατρο μικρού… μεγέθους», προκαλώντας γέλιο αλλά και σαφή συσχετισμό με την εμμονή του προέδρου να βάζει το όνομά του σε εμβληματικά κτίρια, όπως συνέβη πρόσφατα με το Kennedy Center.
Παράλληλα, ο Κίμελ –σταθερός επικριτής του Τραμπ– επαίνεσε τα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους επειδή «λένε την αλήθεια», για να περάσει αμέσως σε αιχμηρή αναφορά στο ντοκιμαντέρ «Melania», σατιρίζοντας την προβολή της Πρώτης Κυρίας και υπονοώντας την εργαλειοποίησή της στη δημόσια εικόνα του προέδρου. Οι ατάκες του κορυφώθηκαν όταν, παρουσιάζοντας το Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ, σχολίασε ότι «θα θυμώσει που η γυναίκα του δεν ήταν υποψήφια».
Αντιπολεμικά μηνύματα και πολιτικοποίηση της τελετής
Η φετινή απονομή ήταν η δεύτερη μέσα σε μία γενιά που διεξάγεται στις πρώτες φάσεις αμερικανικού πολέμου στη Μέση Ανατολή, έπειτα από το 2003 και την εισβολή στο Ιράκ επί Τζορτζ Μπους. Τότε, η Ακαδημία είχε επιλέξει να «χαμηλώσει τους τόνους», περιορίζοντας το κόκκινο χαλί και με αρκετούς σταρ να απέχουν. Φέτος, η προσέγγιση ήταν αντίστροφη: η πολιτική διάσταση ενσωματώθηκε στο θέαμα.
Στο κόκκινο χαλί, πολλοί καλλιτέχνες φορούσαν καρφίτσες με το σύνθημα «ICE OUT», σαφή αιχμή κατά της μεταναστευτικής πολιτικής και της υπηρεσίας ICE. Ο Χαβιέρ Μπαρδέμ, παρουσιάζοντας το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας, διακήρυξε «Όχι στον πόλεμο. Λευτεριά στην Παλαιστίνη», συνδέοντας ευθέως τη βραδιά με τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.
Ο Πολ Τόμας Άντερσον, του οποίου η ταινία «One Battle After Another» –για την αντιπαράθεση ενός πρώην επαναστάτη με ακροδεξιό στρατιωτικό– απέσπασε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, μίλησε για μια παγκόσμια κατάσταση που μοιάζει με «οικιακή ακαταστασία» την οποία καλείται να συμμαζέψει η νέα γενιά. Ο Ο’Μπράιεν, από την πλευρά του, χαρακτήρισε τους καιρούς «χαοτικούς και τρομακτικούς», υποστηρίζοντας ότι ακριβώς σε τέτοιες περιόδους τα Όσκαρ αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα ως φόρος τιμής στην «παγκόσμια καλλιτεχνική συνεργασία, υπομονή, ανθεκτικότητα και –το σπανιότερο σήμερα– την αισιοδοξία».
Η αντίδραση Τραμπ και το διακύβευμα της τηλεθέασης
Κατά τη διάρκεια της τελετής, ο Τραμπ αντέδρασε μέσω Truth Social, επιτιθέμενος στα μέσα ενημέρωσης και τους «Late Night Morons» με «τρομερούς μισθούς και άθλια νούμερα», χωρίς όμως να αναφερθεί άμεσα στα Όσκαρ. Η σιωπηρή αυτή αποστασιοποίηση δεν αναιρεί το γεγονός ότι η βραδιά λειτούργησε ως πολιτική σκηνή με σαφώς φιλελεύθερο πρόσημο.
Το αν το αμερικανικό κοινό εγκρίνει αυτή τη γραμμή θα φανεί από τα νούμερα τηλεθέασης, τα οποία εδώ και χρόνια κινούνται πτωτικά. Από περίπου 46 εκατ. θεατές το 2000, η περσινή τηλεθέαση κινήθηκε περί τα 20 εκατ., παρά μια μικρή ανάκαμψη. Συντηρητικοί επικριτές αποδίδουν την πτώση στην «πολιτικοποίηση» της τελετής, ενώ άλλοι αναλυτές εστιάζουν στην άνοδο των social media και στην απόσταση ανάμεσα στα Όσκαρ και τις εμπορικές επιτυχίες.
Η φετινή παρουσία υποψηφίων όπως το εμπορικό «F1» με τον Μπραντ Πιτ, που κέρδισε το Όσκαρ Ήχου, δείχνει ότι η Ακαδημία προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην καλλιτεχνική αναγνώριση και την ανάγκη να παραμείνει σχετική για το ευρύ κοινό.
Σχόλιο 
: Τα φετινά Όσκαρ επιβεβαιώνουν ότι η αμερικανική πολιτική σύγκρουση έχει μεταφερθεί οριστικά και στη βιομηχανία θεάματος. Το Χόλιγουντ λειτουργεί πλέον ως «ήπια αντιπολίτευση» στον Λευκό Οίκο, με την τελετή να συνδυάζει σάτιρα, σύμβολα και αντιπολεμικό λόγο. Το διακύβευμα δεν είναι μόνο ιδεολογικό αλλά και οικονομικό: η Ακαδημία ρισκάρει να αποξενώσει μέρος του συντηρητικού κοινού, ενώ ταυτόχρονα παλεύει να συγκρατήσει την τηλεθέαση σε μια εποχή κατακερματισμένης προσοχής. Για τους επενδυτές στα media και τις πλατφόρμες streaming, η πορεία των Όσκαρ λειτουργεί ως βαρόμετρο για το αν τα μεγάλα live events μπορούν ακόμη να παράγουν μαζικό, διαφημιστικά αξιοποιήσιμο κοινό σε ένα βαθιά διχασμένο πολιτικό τοπίο.
#Όσκαρ #Τραμπ #Χόλιγουντ #ΗΠΑ #Πόλεμος
