Μόλις δέκα δεξαμενόπλοια κατάφεραν να διέλθουν από το Στενό του Ορμούζ, την ώρα που η ναυτιλιακή αγορά λειτουργεί υπό καθεστώς ακραίας αβεβαιότητας και αυξημένου γεωπολιτικού ρίσκου.
Σύμφωνα με τον Stephen Gordon της Clarksons Research, η κίνηση παραμένει μειωμένη κατά περίπου 95% σε σχέση με τα προπολεμικά επίπεδα, επιβεβαιώνοντας ότι το βασικό ενεργειακό choke point του πλανήτη έχει ουσιαστικά «παγώσει».
Η τρίτη εβδομάδα της σύγκρουσης χαρακτηρίζεται από εντεινόμενες επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές, με αποτέλεσμα σημαντικό μέρος της παραγωγής να παραμένει εκτός λειτουργίας και την προσφορά να συρρικνώνεται περαιτέρω.
Στο παρασκήνιο, η αγορά συζητά έντονα την ύπαρξη άτυπων συμφωνιών που επιτρέπουν τη διέλευση πλοίων έναντι υψηλού κόστους. Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για «διόδια» που φτάνουν έως και τα 2 εκατομμύρια δολάρια ανά πλοίο, χωρίς ωστόσο να υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση.
Το γεγονός αυτό, αν επιβεβαιωθεί, αλλάζει πλήρως τα economics της ναυτιλίας ενέργειας.
Η διέλευση από το Ορμούζ μετατρέπεται από δεδομένη διαδικασία σε premium υπηρεσία υψηλού ρίσκου.
Παράλληλα, η κατάσταση δεν περιορίζεται μόνο στον Περσικό Κόλπο. Οι απειλές των Χούθι επεκτείνονται και στο Bab el-Mandeb, αυξάνοντας τον κίνδυνο διαταραχής και στη δεύτερη βασική πύλη μεταξύ Ασίας και Ευρώπης.
Το αποτέλεσμα είναι μια συνολική αποσταθεροποίηση των θαλάσσιων ενεργειακών ροών, με άμεσο αντίκτυπο στους ναύλους, τα ασφάλιστρα και τη διαθεσιμότητα πλοίων.
Η αγορά ήδη προσαρμόζεται.
Μικρότερα tankers, εναλλακτικές διαδρομές και αυξημένα war risk premiums συνθέτουν το νέο operating environment.
SBC Analysis
Δεν είναι απλά disruption.
Είναι monetisation του ρίσκου.
Όποιος ελέγχει το πέρασμα, τιμολογεί την αγορά.
Και αυτή τη στιγμή, το Ορμούζ δεν είναι route.
Είναι asset.
