Η πακιστανική πολεμική αεροπορία πραγματοποίησε νυχτερινές επιδρομές στην Καμπούλ και σε αφγανικές παραμεθόριες επαρχίες, με νεκρούς και δεκάδες τραυματίες. Η σύγκρουση Ισλαμαμπάντ–Ταλιμπάν παίρνει πλέον χαρακτηριστικά ανοικτού πολέμου, με σοβαρές ανθρωπιστικές συνέπειες.
Η κρίση στις σχέσεις Πακιστάν–Αφγανιστάν εισέρχεται σε μια νέα, ιδιαίτερα επικίνδυνη φάση, μετά τους νυχτερινούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς της πακιστανικής πολεμικής αεροπορίας στην Καμπούλ και σε επαρχίες κατά μήκος των συνόρων. Σύμφωνα με τις αφγανικές αρχές, τουλάχιστον τέσσερις άνθρωποι σκοτώθηκαν και 15 τραυματίστηκαν, όταν βόμβες έπληξαν κατοικίες στην πρωτεύουσα.
Αεροπορικές επιδρομές σε Καμπούλ και παραμεθόριες επαρχίες
Ο εκπρόσωπος της αστυνομίας της Καμπούλ, Χαλίλ Ζαντράν, ανέφερε ότι ο βομβαρδισμός σημειώθηκε κατά τη διάρκεια της νύχτας, πλήττοντας κατοικημένες περιοχές. Παράλληλα, ο εκπρόσωπος των Ταλιμπάν Ζαμπιουλάχ Μουτζαχίντ ανακοίνωσε ότι πακιστανικά πλήγματα καταγράφηκαν και στην επαρχία Κανταχάρ, καθώς και στις ανατολικές επαρχίες Πακτιά και Πακτίκα, που συνορεύουν με το Πακιστάν.
Σε χωριστή ανάρτησή του, ο ίδιος υποστήριξε ότι πακιστανικά αεροσκάφη έπληξαν δεξαμενές καυσίμων της ιδιωτικής αεροπορικής εταιρείας Kam Air, κοντά στο αεροδρόμιο της Κανταχάρ. Αν και το Ισλαμαμπάντ δεν έχει ακόμη δώσει αναλυτική επίσημη ενημέρωση για τη συγκεκριμένη επιχείρηση, η κλιμάκωση επιβεβαιώνει την επιλογή της πακιστανικής ηγεσίας να μεταφέρει τη σύγκρουση βαθιά εντός αφγανικού εδάφους.
Από την «ανοικτή σύγκρουση» στην κλιμάκωση εντός αστικών κέντρων
Στις 27 Φεβρουαρίου, το Πακιστάν κήρυξε ουσιαστικά «ανοικτό πόλεμο» κατά του γειτονικού Αφγανιστάν, κατηγορώντας τους Ταλιμπάν ότι προσφέρουν καταφύγιο σε τρομοκρατικές οργανώσεις που πραγματοποιούν επιθέσεις εντός πακιστανικού εδάφους. «Η υπομονή μας εξαντλήθηκε», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ο υπουργός Άμυνας Χουάτζα Ασίφ.
Η κυβέρνηση των Ταλιμπάν απορρίπτει τις κατηγορίες, υποστηρίζοντας ότι δεν επιτρέπει τη χρήση αφγανικού εδάφους για επιθέσεις σε τρίτες χώρες. Ωστόσο, όπως επισημαίνουν αναλυτές, μετά την ανακοίνωση της «ανοικτής σύγκρουσης», το Πακιστάν έχει στοχοποιήσει στρατιωτικές εγκαταστάσεις των Ταλιμπάν στην Καμπούλ, αποθήκες πυρομαχικών και στόχους σε Κανταχάρ, Πακτιά και άλλες επαρχίες, με τις τελευταίες επιδρομές να περιλαμβάνουν για πρώτη φορά συστηματικά πλήγματα σε αστικά κέντρα.
Παρά το γεγονός ότι τις προηγούμενες ημέρες δεν είχαν αναφερθεί νέες αεροπορικές επιθέσεις και οι συγκρούσεις κατά μήκος των συνόρων μήκους 2.600 χιλιομέτρων είχαν περιοριστεί, οι τελευταίοι βομβαρδισμοί δείχνουν ότι η αποκλιμάκωση ήταν εύθραυστη και παροδική.
Βαθιά ανθρωπιστική κρίση και προειδοποιήσεις του ΟΗΕ
Ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Φόλκερ Τερκ, κάλεσε πρόσφατα Πακιστάν και Αφγανιστάν να τερματίσουν άμεσα τις εχθροπραξίες. «Οι άμαχοι και στις δύο πλευρές των συνόρων αναγκάζονται να διαφεύγουν από αεροπορικά πλήγματα, βαρύ πυροβολικό, όλμους και πυροβολισμούς», τόνισε, υπογραμμίζοντας ότι η βία δυσχεραίνει σοβαρά και τη διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, σχεδόν 22 εκατομμύρια άνθρωποι –σχεδόν ο μισός πληθυσμός του Αφγανιστάν– χρειάζονται ανθρωπιστική συνδρομή, ενώ έως και 66.000 έχουν εκτοπιστεί εξαιτίας των τελευταίων συγκρούσεων. Σε μια χώρα ήδη εξουθενωμένη από δεκαετίες πολέμου, κυρώσεων και οικονομικής κατάρρευσης, κάθε νέα κλιμάκωση «προσθέτει δυστυχία πάνω στη δυστυχία», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Τερκ.
Η σύγκρουση Ισλαμαμπάντ–Ταλιμπάν δεν έχει μόνο διμερή διάσταση. Απειλεί να αποσταθεροποιήσει περαιτέρω ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή της Κεντρικής και Νότιας Ασίας, να ενισχύσει διασυνοριακά δίκτυα τζιχαντιστών και να προκαλέσει νέα προσφυγικά κύματα προς τις γειτονικές χώρες και την Ευρώπη.
Σχόλιο
: Η επιλογή του Πακιστάν να μεταφέρει τον πόλεμο εντός της Καμπούλ σηματοδοτεί μια επικίνδυνη ποιοτική κλιμάκωση, που αυξάνει δραματικά τον κίνδυνο γενικευμένης αποσταθεροποίησης. Για την Ευρώπη και την Ελλάδα, η εξέλιξη αυτή προμηνύει ενίσχυση των μεταναστευτικών πιέσεων και περαιτέρω απορρύθμιση μιας ήδη εύθραυστης περιφερειακής ισορροπίας, σε μια συγκυρία όπου ταυτόχρονες κρίσεις από τη Μέση Ανατολή μέχρι την Ουκρανία περιορίζουν τα περιθώρια διεθνούς διαμεσολάβησης.






