Χέγκσεθ: «Το μόνο όριο στο Ιράν είναι οι στόχοι του Τραμπ» – ανοιχτό το χρονοδιάγραμμα, “εμείς ορίζουμε τον ρυθμό”

Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Πιτ Χέγκσεθ δήλωσε ότι οι στρατιωτικές δυνατότητες των ΗΠΑ στο Ιράν περιορίζονται μόνο από τους επιχειρησιακούς στόχους που θέτει ο Ντόναλντ Τραμπ. Υποστήριξε ότι η διάρκεια μπορεί να είναι μικρότερη ή μεγαλύτερη από τις τέσσερις εβδομάδες που είχε αναφέρει ο πρόεδρος και επικαλέστηκε πληροφορίες που –κατά τον ίδιο– δείχνουν πως η Τεχεράνη δεν είχε πρόθεση για συμφωνία που θα έκλεινε τον δρόμο προς πυρηνικό όπλο.

Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, έδωσε σήμερα το πιο «καθαρό» στίγμα της Ουάσιγκτον για το πώς βλέπει τη συνέχιση της επιχείρησης στο Ιράν: «Το μόνο όριο είναι οι στόχοι του προέδρου Τραμπ», δηλαδή το τι “effects” (συγκεκριμένα αποτελέσματα) θέλει να παράξει η αμερικανική στρατιωτική ισχύς.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο Χέγκσεθ τόνισε ότι η εκτίμηση για διάρκεια περίπου τέσσερις εβδομάδες δεν είναι δεσμευτική. Η επιχείρηση, όπως είπε, μπορεί να διαρκέσει λιγότερο ή περισσότερο, επιμένοντας πως «εμείς ορίζουμε τον ρυθμό» και ότι «ο αντίπαλος είναι εκτός ισορροπίας».

Το αφήγημα της κυβέρνησης: «δώσαμε κάθε ευκαιρία – χτυπήσαμε όταν ήταν αδύναμοι»

Ο Χέγκσεθ επικαλέστηκε πληροφορίες που –σύμφωνα με τον ίδιο– δείχνουν ότι το Ιράν δεν είχε πρόθεση να διαπραγματευτεί μια πυρηνική συμφωνία που να αποκλείει πραγματικά «διαδρομή προς πυρηνική βόμβα». Υποστήριξε ότι η αμερικανική διαπραγματευτική ομάδα έδωσε στην Τεχεράνη «κάθε δυνατή ευκαιρία» για συμφωνία και ότι η απόφαση για χτύπημα ελήφθη σε χρονική στιγμή που το ιρανικό καθεστώς θεωρήθηκε σε αδύναμη θέση.

Γιατί αυτά τα λόγια είναι “market-moving”

• Ανοιχτό χρονοδιάγραμμα = ανοιχτό ρίσκο: η αγορά ακούει “duration risk” και το τιμολογεί σε ενέργεια, ασφάλιση και volatility.

• «We set the tempo» = μήνυμα κλιμάκωσης/συνέχειας: δεν είναι αμυντική στάση, είναι δήλωση πρωτοβουλίας κινήσεων.

• Πυρηνικό πλαίσιο = πολιτική νομιμοποίηση: το επιχείρημα “stop the pathway” είναι η ραχοκοκαλιά της δημόσιας αιτιολόγησης.

Με απλά λόγια: η Ουάσιγκτον λέει ότι δεν πάει “μέχρι να βαρεθεί”, πάει μέχρι να πιάσει τους στόχους. Και αυτό δεν είναι ποτέ καθησυχαστικό για τις αγορές.