Κλιμακώνεται η ρητορική Τεχεράνης – Τελ Αβίβ, με το Ιράν να καταγγέλλει στοχοποίηση μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς. Η UNESCO καλείται δημόσια να παρέμβει.
Νέα διάσταση στην ήδη τεταμένη αντιπαράθεση Ιράν – Ισραήλ δίνει η καταγγελία της Τεχεράνης ότι ιστορικά μνημεία και χώροι παγκόσμιας κληρονομιάς έχουν δεχθεί πλήγματα στο πλαίσιο των πρόσφατων επιθέσεων.
Η δημόσια καταγγελία του Άμπας Αραγτσί
Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Άμπας Αραγτσί κατηγόρησε, μέσω ανάρτησής του στην πλατφόρμα X, το Ισραήλ ότι στοχοποιεί ιστορικά μνημεία του Ιράν, κάποια από τα οποία, όπως υποστήριξε, χρονολογούνται από τον 14ο αιώνα. «Πολλαπλά μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO έχουν πληγεί. Είναι φυσικό ένα καθεστώς που δεν θα αντέξει έναν αιώνα να μισεί έθνη με αρχαίο παρελθόν», ανέφερε χαρακτηριστικά, χρησιμοποιώντας ιδιαίτερα φορτισμένη γλώσσα.
Η αναφορά σε μνημεία που προστατεύονται από την UNESCO ανεβάζει τον διπλωματικό πήχη, καθώς αγγίζει το πεδίο του διεθνούς πολιτιστικού δικαίου και όχι μόνο της κλασικής γεωπολιτικής αντιπαράθεσης.
Πίεση προς την UNESCO και διεθνείς προεκτάσεις
Ο Αραγτσί κάλεσε ρητά την UNESCO να «μιλήσει» για τις συνεχιζόμενες επιθέσεις, υπογραμμίζοντας ότι «η σιωπή της είναι απαράδεκτη». Με αυτόν τον τρόπο, η Τεχεράνη επιχειρεί να διεθνοποιήσει περαιτέρω το ζήτημα, μεταφέροντάς το από το πεδίο της ασφάλειας στο πεδίο της προστασίας της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.
Η στοχοποίηση πολιτιστικών μνημείων, εφόσον τεκμηριωθεί, εγείρει σοβαρά ερωτήματα σε σχέση με τις διεθνείς συμβάσεις για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς σε καιρό σύρραξης. Η ιρανική πλευρά επιχειρεί να αξιοποιήσει το ιστορικό βάθος και το πολιτιστικό κεφάλαιο της χώρας ως εργαλείο πολιτικής πίεσης, παρουσιάζοντας το Ισραήλ όχι μόνο ως στρατιωτικό αντίπαλο, αλλά και ως απειλή για την παγκόσμια ιστορική μνήμη.
Σε κάθε περίπτωση, η καταγγελία προσθέτει ακόμη ένα επίπεδο έντασης στις ήδη εύθραυστες ισορροπίες στη Μέση Ανατολή, ενώ μένει να φανεί αν θα υπάρξει επίσημη αντίδραση τόσο από την UNESCO όσο και από άλλους διεθνείς οργανισμούς.
Σχόλιο
: Η Τεχεράνη μεταφέρει συνειδητά τη σύγκρουση με το Ισραήλ στο επίπεδο της πολιτιστικής κληρονομιάς, γνωρίζοντας ότι η έννοια της «παγκόσμιας κληρονομιάς» κινητοποιεί ευρύτερα ακροατήρια από ό,τι η κλασική γεωπολιτική ρητορική. Αν η UNESCO ανταποκριθεί, έστω και με ήπια διατύπωση, η Ισραηλινή πλευρά θα βρεθεί αντιμέτωπη με πρόσθετη ηθική και διπλωματική πίεση. Αν, αντίθετα, σιωπήσει, η Τεχεράνη θα αξιοποιήσει την απουσία καταδίκης για να ενισχύσει το αφήγημά της περί «δύο μέτρων και δύο σταθμών» στη διεθνή κοινότητα.






