Η σκληρή σύγκρουση του Βίκτορ Ορμπάν με τους ηγέτες της ΕΕ για το δάνειο προς την Ουκρανία πυροδοτεί συζήτηση για πολιτική παγίδα. Αναλυτές διχάζονται αν ενισχύει προεκλογικά τον Ούγγρο πρωθυπουργό ή προμηνύει οδυνηρή σύγκρουση Βουδαπέστης – Βρυξελλών.
Η νέα κλιμάκωση στη σύγκρουση Βίκτορ Ορμπάν – Ευρωπαϊκής Ένωσης γύρω από το κρίσιμο δάνειο ύψους 90 δισ. ευρώ για τη στήριξη της Ουκρανίας μετατρέπεται σε κεντρικό επεισόδιο της ουγγρικής προεκλογικής εκστρατείας. Στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών, ο Ούγγρος πρωθυπουργός βρέθηκε στο επίκεντρο σφοδρής κριτικής, καθώς μπλόκαρε εκ νέου την έγκριση του πακέτου, συνδέοντάς το με την αποκατάσταση της ροής ρωσικού πετρελαίου μέσω του αγωγού Druzhba προς την Ουγγαρία.
Η σύγκρουση για το ουκρανικό δάνειο και ο κίνδυνος πολιτικής παγίδας
Η ένταση στις Βρυξέλλες περιγράφηκε από Ευρωπαίους ηγέτες ως άνευ προηγουμένου για τα δεδομένα Συνόδου Κορυφής. Ο Ορμπάν επέμεινε ότι η Ουκρανία καθυστερεί σκόπιμα τις επισκευές του αγωγού, κατηγορία που το Κίεβο απορρίπτει, και χρησιμοποίησε το βέτο του για να πιέσει, την ώρα που η χρηματοδότηση της ουκρανικής άμυνας θεωρείται ζωτική για την ΕΕ.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, μέρος των Ευρωπαίων επικριτών του φοβάται ότι οι «ομαδικές επιθέσεις» εναντίον του Ορμπάν προσφέρουν ακριβώς το σκηνικό που επιδιώκει: να εμφανιστεί στο εσωτερικό ως ο μοναδικός υπερασπιστής των ουγγρικών συμφερόντων απέναντι σε μια εχθρική, πιεστική «Βρυξέλλη». Η Γαλλίδα ευρωβουλευτής Κλοέ Ριντέλ υποστηρίζει ότι η ΕΕ θα έπρεπε να είχε αποφύγει τη μετωπική σύγκρουση λίγο πριν τις εκλογές, ώστε να μην του δώσει την ευκαιρία να ενεργοποιήσει το γνώριμο αφήγημα «περικυκλωμένης χώρας».
Η ίδια, ως συνπρόεδρος της Διακομματικής Ομάδας κατά της Διαφθοράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, εισηγείται σκληρή γραμμή εφόσον ο Ορμπάν κερδίσει ξανά: πλήρη πάγωμα ευρωπαϊκών κονδυλίων και ακόμη και ενεργοποίηση της «πυρηνικής» επιλογής αφαίρεσης δικαιώματος ψήφου της Ουγγαρίας στο Συμβούλιο, λόγω δημοκρατικής οπισθοδρόμησης.
Η προεκλογική στρατηγική Ορμπάν και το ρίσκο για την Ουγγαρία
Ο Ορμπάν έδειξε να αποχωρεί από τις Βρυξέλλες περισσότερο ικανοποιημένος παρά αποδυναμωμένος. Με εμφανή αυτοπεποίθηση, δήλωσε ότι οι εταίροι του απλώς «έκαναν μερικές απειλές» χωρίς να καταφέρουν να τον λυγίσουν, υποστηρίζοντας ότι δεν υπάρχει ηθικό, νομικό ή πολιτικό επιχείρημα που να στοιχειοθετεί κατηγορία κατά της Ουγγαρίας. Το αφήγημα αυτό εντάσσεται πλήρως στο δοκιμασμένο εκλογικό του «εγχειρίδιο», όπως το περιγράφει ο Μάικλ Ιγκνάτιεφ, πρώην επικεφαλής του Central European University, το οποίο εκδιώχθηκε από τη Βουδαπέστη επί διακυβέρνησής του.
Ο Ιγκνάτιεφ υπενθυμίζει ότι ο Ορμπάν εδώ και 16 χρόνια χτίζει την πολιτική του πάνω στη σύγκρουση με τις Βρυξέλλες, ενώ ταυτόχρονα αξιοποιεί τους ευρωπαϊκούς πόρους. Κατά την άποψή του, η ΕΕ δύσκολα θα μπορούσε να αποφύγει τη σύγκρουση: ακόμη και αν επέλεγε πιο ήπια στάση, ο Ορμπάν θα συνέχιζε να παίζει σκληρά.
Την ίδια ώρα, το ουγγρικό πολιτικό σκηνικό είναι πιο ρευστό από κάθε άλλη φορά την τελευταία δεκαπενταετία. Το κυβερνών Fidesz εμφανίζεται σε δημοσκοπήσεις να υποχωρεί έναντι του κόμματος Tisza του Πέτερ Μάγιαρ, τον οποίο ο Ορμπάν προσπαθεί να παρουσιάσει ως «άνθρωπο των Βρυξελλών» και «φιλοουκρανικό πράκτορα επιρροής». Παρά το γεγονός ότι οι ευρωβουλευτές της Tisza ψήφισαν κατά του δανείου των 90 δισ. ευρώ προς την Ουκρανία, η κυβερνητική προπαγάνδα επιχειρεί να ταυτίσει Μάγιαρ, ΕΕ και Κίεβο ως ενιαίο εξωτερικό εχθρό.
Με τον έλεγχο του παραδοσιακού μιντιακού τοπίου, ο Ορμπάν στοχεύει ιδιαίτερα στις αγροτικές, μεγαλύτερης ηλικίας δεξαμενές ψηφοφόρων, όπου διατηρεί ισχυρά ερείσματα. Ωστόσο, αναλυτές όπως ο Πέτερ Κρέκο προειδοποιούν ότι ακόμη κι αν εξασφαλίσει νέα νίκη αξιοποιώντας τη σύγκρουση με την ΕΕ, αυτή μπορεί να αποδειχθεί «πύρρειος»: ένα πέμπτο συνεχόμενο πρωθυπουργικό του θητεία θα συνοδευτεί πιθανότατα από πολύ πιο σκληρή στάση του Συμβουλίου, με σοβαρές οικονομικές και θεσμικές συνέπειες για την ίδια την Ουγγαρία.
Σχόλιο 
: Η αντιπαράθεση Ορμπάν – ΕΕ ξεπερνά την ουγγρική κάλπη: είναι τεστ αντοχής για την ικανότητα της Ένωσης να επιβάλλει συλλογικές αποφάσεις σε ένα κράτος-μέλος που εργαλειοποιεί τον θεσμικό εκβιασμό για εσωτερική κατανάλωση. Αν οι Βρυξέλλες δεν βρουν ισορροπία ανάμεσα στη δημοσιονομική πειθαρχία, τη στήριξη της Ουκρανίας και την υπεράσπιση του κράτους δικαίου, ο «ουγγρικός γρίφος» κινδυνεύει να καταστεί προηγούμενο για άλλους επίδοξους ταραξίες στο εσωτερικό της ΕΕ.
#Ορμπάν #Ουγγαρία #ΕΕ #Ουκρανία #ΕυρωπαϊκήΠολιτική
