Η σειρά εμπρηστικών επιθέσεων σε εβραϊκούς χώρους στο Λονδίνο αναδεικνύει μια βαθιά κρίση ασφάλειας και εμπιστοσύνης για τους Βρετανούς Εβραίους. Ο David Davidi-Brown καλεί τους προοδευτικούς και αντιρατσιστές να επιδείξουν συνεπή αλληλεγγύη απέναντι στον αντισημιτισμό.
Η πρόσφατη απόπειρα εμπρησμού στη συναγωγή Finchley Reform στο βόρειο Λονδίνο, μαζί με ανάλογες επιθέσεις σε συναγωγή στο Kenton και σε κτίριο που στέγαζε εβραϊκές φιλανθρωπικές οργανώσεις στο Hendon, λειτουργεί ως καμπανάκι κινδύνου για την εβραϊκή κοινότητα της Βρετανίας. Παρότι οι υλικές ζημιές υπήρξαν περιορισμένες, ο ψυχολογικός αντίκτυπος είναι τεράστιος: οι Εβραίοι αισθάνονται ότι οι παγκόσμιες απειλές μεταφέρονται πλέον στην ίδια τους τη γειτονιά.
Κλιμάκωση βίας και αίσθημα ανασφάλειας
Ο David Davidi-Brown, επικεφαλής στη Βρετανία του New Israel Fund, υπενθυμίζει ότι το 2025 ήταν η πιο θανατηφόρα χρονιά για τις εβραϊκές κοινότητες παγκοσμίως εδώ και τρεις δεκαετίες, με 20 δολοφονίες σε αντισημιτικές επιθέσεις. Ανάμεσά τους, η επίθεση σε τελετή Χανουκά στην Bondi Beach και η επίθεση κατά τη διάρκεια του Γιομ Κιπούρ σε συναγωγή στο Heaton Park στο Μάντσεστερ.
Στο βρετανικό πλαίσιο, πολλοί Εβραίοι δηλώνουν ότι σκέφτονται να εγκαταλείψουν τη χώρα ή ήδη το έχουν πράξει, επικαλούμενοι την άνοδο του μίσους και της βίας. Γονείς αναζητούν απεγνωσμένα θέσεις σε εβραϊκά σχολεία για να προστατεύσουν τα παιδιά τους από εκφοβισμό και παρενόχληση σε δημόσια ή κοσμικά σχολεία. Το γεγονός ότι ολοένα και περισσότεροι κρύβουν το άστρο του Δαβίδ ή άλλα θρησκευτικά σύμβολα στο δημόσιο χώρο συνιστά ένδειξη μιας βαθιάς κρίσης εμπιστοσύνης στην κοινωνική συνοχή.
Η αμφίθυμη στάση των προοδευτικών και η σκιά του Ολοκαυτώματος
Ο αρθρογράφος ασκεί κριτική σε τμήματα του προοδευτικού και αντιρατσιστικού χώρου, τα οποία, ενώ στέκονται αποφασιστικά δίπλα σε άλλες μειονότητες, εμφανίζονται διστακτικά ή επιλεκτικά όταν πρόκειται για τον αντισημιτισμό. Η αντίδραση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε ανάρτηση του Εργατικού Κόμματος για τη μνήμη του Γιομ Ασοά – της ειδικά εβραϊκής ημέρας μνήμης του Ολοκαυτώματος, που συνδέεται με την εξέγερση του γκέτο της Βαρσοβίας – αποκάλυψε συνωμοσιολογικά στερεότυπα περί «εβραϊκής ισχύος» και ακόμη και αμφισβήτηση της κλίμακας της γενοκτονίας.
Ο Davidi-Brown υπογραμμίζει ότι οι σύμμαχοι οφείλουν να αντιμετωπίζουν τον αντισημιτισμό με τα ίδια κριτήρια που εφαρμόζουν σε κάθε άλλη μορφή ρατσισμού. Αυτό σημαίνει να ακούν τις μαρτυρίες των Εβραίων, να αναγνωρίζουν τις ιδιαίτερες μορφές με τις οποίες εκδηλώνεται ο αντισημιτισμός – ειδικά όταν διαπλέκεται με το Ισραήλ και τη σύγκρουση Ισραήλ–Παλαιστινίων – και να μην απαιτούν από τους Εβραίους να αποκηρύξουν κάθε σχέση με το Ισραήλ για να γίνουν αποδεκτοί σε προοδευτικούς χώρους, στην τέχνη ή στην ακαδημαϊκή κοινότητα.
Κριτική στο Ισραήλ ναι, συλλογική ενοχοποίηση όχι
Ο ίδιος ξεκαθαρίζει ότι η υπεράσπιση των Εβραίων από τον ρατσισμό δεν συνεπάγεται φίμωση της κριτικής προς την κυβέρνηση του Ισραήλ. Ως επικεφαλής οργάνωσης που στηρίζει ισραηλινές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων – πολλές εκ των οποίων διοικούνται από Εβραίους και Παλαιστινίους από κοινού – επιμένει ότι η έντονη, τεκμηριωμένη κριτική πολιτικών είναι θεμιτή. Εκεί που χαράσσεται η κόκκινη γραμμή είναι στην ταύτιση όλων των Εβραίων ή όλων των Ισραηλινών με τις πράξεις της εκάστοτε κυβέρνησης, όπως και στη χρήση παραδοσιακών αντισημιτικών τροπών υπό το πρόσχημα της πολιτικής κριτικής.
Ρόλος αστυνομίας και η δύναμη της διακοινοτικής αλληλεγγύης
Ο Davidi-Brown σημειώνει ότι, σε αντίθεση με άλλες μειονότητες, μεγάλο μέρος της εβραϊκής κοινότητας στη Βρετανία εξακολουθεί να βλέπει την αστυνομία ως προστάτη και ζητά διαρκή, ορατή παρουσία σε εβραϊκές γειτονιές. Χαιρετίζει τις γρήγορες συλλήψεις για τις επιθέσεις σε ασθενοφόρα της εβραϊκής υπηρεσίας Hatzola και στη συναγωγή Finchley, αλλά επισημαίνει ότι τα ποσοστά διώξεων για εγκλήματα μίσους κατά Εβραίων παραμένουν χαμηλά, όπως και για άλλες κοινότητες, μεταξύ των οποίων και οι Βρετανοί Μουσουλμάνοι.
Παράλληλα, αναδεικνύει ένα φωτεινό παράδειγμα: τη στάση της σομαλικής κοινότητας Bravanese, η οποία είχε φιλοξενηθεί παλαιότερα στη συναγωγή Finchley μετά από εμπρηστική επίθεση σε δικό της χώρο λατρείας. Μέλη της έσπευσαν να σταθούν στο πλευρό της εβραϊκής κοινότητας μετά την πρόσφατη επίθεση, μαζί με αντιπροσωπεία της οργάνωσης Citizens UK και άλλους τοπικούς συμμάχους. Αυτή η διακοινοτική αλληλεγγύη, τονίζει, δεν πρέπει να αποτελεί εξαίρεση αλλά κανόνα.
Το κεντρικό μήνυμα του άρθρου είναι ότι, αν οι προοδευτικοί και οι αντιρατσιστές θέλουν να είναι συνεπείς με τις αξίες τους, οφείλουν να αντιμετωπίζουν τον αντισημιτισμό όχι μόνο σε στιγμές τραγωδίας, αλλά καθημερινά, με αναγνώριση, κατανόηση και αποφασιστική αντίδραση. Διαφορετικά, οι εβραϊκές κοινότητες θα συνεχίσουν να νιώθουν εκτεθειμένες και μόνες.
Σχόλιο 
: Η βρετανική συζήτηση για τον αντισημιτισμό λειτουργεί ως καθρέφτης για ολόκληρη την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Η επιλεκτική ευαισθησία απέναντι σε διαφορετικές μορφές ρατσισμού, ανάλογα με το πολιτικό πλαίσιο ή τη γεωπολιτική τοποθέτηση, υπονομεύει συνολικά την αξιοπιστία του αντιρατσιστικού λόγου. Για τις προοδευτικές δυνάμεις, το πραγματικό τεστ συνέπειας δεν είναι μόνο η καταγγελία της ισλαμοφοβίας ή της ξενοφοβίας, αλλά και η ξεκάθαρη, έγκαιρη και χωρίς αστερίσκους στάση απέναντι στον αντισημιτισμό, ιδίως όταν αυτός κρύβεται πίσω από «πολιτική κριτική» στο Ισραήλ. Αν αυτή η διάκριση δεν γίνει εμπεδωμένη κουλτούρα, ο κίνδυνος κανονικοποίησης του μίσους κατά των Εβραίων θα παραμείνει υπαρκτός και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα.
#Βρετανία #αντισημιτισμός #Εβραίοι #Ισραήλ #ΑνθρώπιναΔικαιώματα
