Ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι ελπίζει να μη χρειαστεί να πλήξει ιρανικές ενεργειακές και συγκοινωνιακές υποδομές, επαναφέροντας τη συζήτηση για τα όρια του διεθνούς δικαίου. Οι αιχμές του κατά προηγούμενων αμερικανικών κυβερνήσεων συνδέονται με τη στρατηγική μέγιστης πίεσης προς την Τεχεράνη.
Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι «ελπίζει να μη χρειαστεί» να διατάξει στρατιωτικά πλήγματα σε εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής και γέφυρες στο Ιράν, αφήνοντας ωστόσο σαφώς ανοιχτό το ενδεχόμενο στοχοποίησης κρίσιμων υποδομών σε περίπτωση κλιμάκωσης.
Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο Οβάλ Γραφείο, δημοσιογράφος του υπενθύμισε ότι τέτοιου είδους στόχοι θεωρούνται προβληματικοί σε σχέση με τις Συμβάσεις της Γενεύης. Ο Τραμπ απάντησε ότι οι ΗΠΑ «διαπραγματεύονται με το Ιράν επί 47 χρόνια» και υποστήριξε πως «είχαμε πολλούς προέδρους που ήταν αναποτελεσματικοί, αδύναμοι και φοβισμένοι απέναντι στο Ιράν».
Επανέλαβε παράλληλα την πάγια θέση της Ουάσινγκτον ότι «ποτέ δεν θα αφήσουμε το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικό όπλο», εντάσσοντας τις αναφορές σε στρατιωτικές επιλογές σε ένα πλαίσιο αποτροπής.
Ρητορική κλιμάκωσης με περιθώριο υπαναχώρησης
Η δήλωση Τραμπ κινείται στη γνώριμη τακτική της σκληρής ρητορικής σε συνδυασμό με έναν ελεγχόμενο βαθμό αμφισημίας. Η ρητή αναφορά σε ενεργειακές εγκαταστάσεις και γέφυρες λειτουργεί ως μήνυμα ότι οι ΗΠΑ είναι διατεθειμένες να πλήξουν ζωτικά στοιχεία της ιρανικής οικονομίας και υποδομής, αν κρίνουν ότι απειλείται η στρατηγική τους γραμμή για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης.
Ταυτόχρονα όμως, η προσθήκη ότι «ελπίζει να μη χρειαστεί» να προχωρήσει σε τέτοιες ενέργειες του επιτρέπει να διατηρήσει διπλωματικό χώρο για αποκλιμάκωση ή διαπραγματεύσεις, παρουσιάζοντας την Ουάσινγκτον ως πλευρά που «αναγκάζεται» να εξετάζει σκληρές επιλογές, παρά ως πρωτογενή παράγοντα κλιμάκωσης.
Διεθνές δίκαιο και ανθρωπιστικό κόστος
Η δημόσια στοχοποίηση υποδομών όπως γέφυρες και εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής εγείρει σοβαρά ερωτήματα σε σχέση με το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο. Οι Συμβάσεις της Γενεύης και το εθιμικό δίκαιο περιορίζουν αυστηρά τις επιθέσεις σε εγκαταστάσεις που είναι κρίσιμες για την επιβίωση του άμαχου πληθυσμού, ιδίως όταν η καταστροφή τους μπορεί να οδηγήσει σε διακοπές ηλεκτροδότησης, δυσχέρεια πρόσβασης σε τρόφιμα και φάρμακα και μακροχρόνια οικονομική παράλυση.
Η αναφορά σε τέτοιους στόχους από τον ίδιο τον πρόεδρο των ΗΠΑ αναμένεται να τροφοδοτήσει αντιδράσεις διεθνώς, τόσο από χώρες που φοβούνται μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή, όσο και από οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα που προειδοποιούν για το ενδεχόμενο μαζικών παράπλευρων απωλειών.
Σε πολιτικό επίπεδο, ο Τραμπ αξιοποιεί την αντιπαράθεση με την Τεχεράνη για να διαφοροποιηθεί από τους προκατόχους του, τους οποίους χαρακτηρίζει «αδύναμους». Η σύγκρουση με το Ιράν παραμένει έτσι εργαλείο τόσο εξωτερικής όσο και εσωτερικής πολιτικής, με τη ρητορική περί «κόκκινης γραμμής» στο πυρηνικό πρόγραμμα να λειτουργεί ως βασικό σημείο συσπείρωσης της βάσης του.
Σχόλιο 
: Η παρέμβαση Τραμπ επιβεβαιώνει μια γραμμή διαπραγμάτευσης που στηρίζεται στην απειλή υπέρμετρης ισχύος, ακόμη και σε στόχους οριακά συμβατούς με το διεθνές δίκαιο. Η επιλογή να κατονομάσει γέφυρες και ενεργειακές εγκαταστάσεις αναβαθμίζει την ψυχολογική πίεση προς την Τεχεράνη, αλλά ταυτόχρονα αυξάνει και το πολιτικό κόστος για την Ουάσινγκτον, αν ποτέ επιχειρηθεί ένα πλήγμα με υψηλό ανθρωπιστικό και οικονομικό τίμημα.
#Τραμπ #Ιράν #ΗΠΑ #ΔιεθνέςΔίκαιο
