Σκάνδαλο συγκλονίζει τον μεγαλύτερο ινδουιστικό ναό εκτός Ινδίας στο Νιου Τζέρσεϊ, με βαριές καταγγελίες για καταναγκαστική εργασία, θανατηφόρα έκθεση σε σκόνη πυριτίου και συστηματική κακομεταχείριση Δαλιτών εργατών. Η υπόθεση επαναφέρει στο προσκήνιο τα όρια της θρησκευτικής ελευθερίας όταν διασταυρώνεται με εργασιακά δικαιώματα και δημόσια υγεία.
Στο προάστιο Robbinsville του Νιου Τζέρσεϊ δεσπόζει το Baps Swaminarayan Akshardham, ο μεγαλύτερος σύγχρονος ινδουιστικός ναός εκτός Ινδίας. Πίσω όμως από την εντυπωσιακή αρχιτεκτονική από χειροποίητα σκαλισμένη πέτρα Ρατζαστάν, ξετυλίγεται μια βαριά υπόθεση καταγγελιών για κακοποίηση εργατών, απάτη με βίζες και ιατρική παραμέληση.
Σιλικόζη, θάνατοι και ελλιπή μέτρα προστασίας
Σύμφωνα με δικαστικά έγγραφα και οργανώσεις υπεράσπισης εργασιακών δικαιωμάτων, τουλάχιστον δύο εργάτες, οι Ramesh Meena και Devi Lal, φέρονται να πέθαναν από σιλικόζη – μια μη αναστρέψιμη, ανίατη πνευμονοπάθεια που προκαλείται από εισπνοή λεπτόκοκκης σκόνης πυριτίου κατά το σκάλισμα της πέτρας. Άλλοι εργάτες αναφέρουν διαγνώσεις φυματίωσης και χρόνιας βρογχίτιδας.
Πρώην εργαζόμενοι περιγράφουν εξαντλητικά ωράρια έως και 90 ώρες την εβδομάδα με αμοιβές που, σύμφωνα με την αγωγή, έφταναν ακόμη και τα 1,20 δολάρια την ώρα. Καταγγέλλουν ότι τα διαβατήριά τους κατασχέθηκαν, ότι είχαν περιορισμένη επικοινωνία με τις οικογένειές τους και ότι αναγκάζονταν να εργάζονται χωρίς επαρκή μέσα ατομικής προστασίας, με απλές χειρουργικές ή υφασμάτινες μάσκες αντί για αναπνευστήρες τύπου N95 που θεωρούνται ελάχιστο πρότυπο για προστασία από σκόνη πυριτίου.
Όταν εμφανίζονταν συμπτώματα όπως βήχας, δύσπνοια ή πυρετός, εργάτες καταγγέλλουν ότι τους έστελναν εσπευσμένα πίσω στην Ινδία, χωρίς ουσιαστική μέριμνα για μακροχρόνια ιατρική υποστήριξη. Οι αφηγήσεις τους σκιαγραφούν μια πραγματικότητα όπου η υγεία θυσιάστηκε στον βωμό της ταχύτητας και της μεγαλοπρέπειας του έργου.
Δαλίτες εργάτες, R‑1 βίζες και νομική θωράκιση
Περίπου 200 εργάτες Δαλίτες, μέλη της χαμηλότερης κάστας στην ινδική κοινωνική ιεραρχία, μεταφέρθηκαν από το Ρατζαστάν στις ΗΠΑ με θρησκευτικές βίζες R‑1, που προορίζονται για «θρησκευτικούς λειτουργούς» και εθελοντική διακονία («Seva»). Αντί όμως για πνευματική προσφορά, περιγράφουν μια σχέση πλήρους εξάρτησης και σκληρής χειρωνακτικής εργασίας, την οποία ειδικοί χαρακτηρίζουν «σύγχρονη δουλεία».
Παράλληλα, καταγγέλλουν ότι, λόγω κάστας, δεν τους επιτρεπόταν καν να λατρεύουν στους ναούς που οι ίδιοι έχτιζαν. Το στοιχείο αυτό φωτίζει τη διαπλοκή παραδοσιακών διακρίσεων με τις σύγχρονες παγκόσμιες αλυσίδες εργασίας, όπου ευάλωτες κοινωνικές ομάδες εξάγονται ως φθηνό και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό.
Η οργάνωση Baps απορρίπτει όλες τις κατηγορίες, επικαλούμενη ότι προσέφερε στέγαση, διατροφή, ιατρική περίθαλψη, ασφάλιση και ελεύθερη πρόσβαση στο διαδίκτυο, ενώ τονίζει τον εθελοντικό, πνευματικό χαρακτήρα της εργασίας. Προβάλλει επίσης τη λεγόμενη «υπουργική εξαίρεση», νομικό δόγμα που προστατεύει τις θρησκευτικές οργανώσεις από παρεμβάσεις της δικαιοσύνης σε ζητήματα απασχόλησης θρησκευτικών λειτουργών.
Λήξη ποινικής έρευνας, επανεκκίνηση αστικής δίκης
Το 2021, ομοσπονδιακές αρχές πραγματοποίησαν αιφνιδιαστική επιχείρηση στον ναό, απομακρύνοντας 90 εργάτες μετά από καταγγελίες για καταναγκαστική εργασία υπό το πρόσχημα της θρησκευτικής εθελοντικής προσφοράς. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης έκλεισε πρόσφατα την ποινική έρευνα χωρίς απαγγελία κατηγοριών, ανοίγοντας όμως τον δρόμο για να συνεχιστεί η αστική αγωγή, όπου οι εργάτες διεκδικούν δεδουλευμένα και αποζημιώσεις για τη βλάβη στην υγεία τους.
Η υπόθεση αναδεικνύει κρίσιμα ερωτήματα για το πώς οι ΗΠΑ ελέγχουν τη χρήση εξειδικευμένων βίζων, ιδίως όταν συνδέονται με θρησκευτικές οργανώσεις, αλλά και για την επάρκεια των μηχανισμών επιθεώρησης εργασίας σε κλειστές, θρησκευτικές κοινότητες. Παράλληλα, φωτίζει την αποτυχία των ινδικών αρχών να προστατεύσουν ευάλωτους εργαζόμενους από επαναλαμβανόμενα μοτίβα εκμετάλλευσης, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στη διασπορά.
Για τους ίδιους τους εργάτες, το διακύβευμα είναι υπαρξιακό: αποζημίωση για κατεστραμμένες ζωές και, όπως λένε, η ελπίδα να πάψει το αίμα να κρύβεται πίσω από την ομορφιά της πέτρας.
Σχόλιο 
: Η υπόθεση του ναού στο Νιου Τζέρσεϊ λειτουργεί ως προειδοποιητικό παράδειγμα για το πώς θρησκευτικοί και φιλανθρωπικοί μανδύες μπορούν να καλύψουν ακραίες μορφές εργασιακής εκμετάλλευσης. Για τις δυτικές δημοκρατίες, το πραγματικό τεστ δεν είναι μόνο η τιμωρία μεμονωμένων περιπτώσεων, αλλά η αυστηρή ρύθμιση βίζων, εργολαβιών και αλυσίδων υπεργολαβίας ώστε οι ευάλωτοι μετανάστες να μην μετατρέπονται σε «αόρατους» εργάτες πίσω από εμβληματικά έργα πολιτισμού ή πίστης.
#ΗΠΑ #Εργασιακά #Μετανάστες #ΝιουΤζέρσεϊ #ΑνθρώπιναΔικαιώματα
