Ο Ντόναλντ Τραμπ υποστήριξε ότι Ιρανοί πολίτες ζητούν από τις ΗΠΑ να συνεχίσουν τους βομβαρδισμούς. Οι δηλώσεις κλιμακώνουν τη ρητορική Ουάσιγκτον–Τεχεράνης.
Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε τη Δευτέρα 6 Απριλίου 2026, σε συνέντευξη Τύπου στον Λευκό Οίκο, ότι μέρος του ιρανικού πληθυσμού επιθυμεί τη συνέχιση των αμερικανικών βομβαρδισμών. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι συγκεκριμένοι Ιρανοί θα αποδέχονταν ακόμη και εκτεταμένες ζημιές σε κρίσιμες υποδομές, με αντάλλαγμα αυτό που ο ίδιος περιέγραψε ως «ελευθερία».
Ο Τραμπ χαρακτήρισε τη ζωή στο Ιράν «βίαιη, απαίσια» και ισχυρίστηκε ότι οι ΗΠΑ έχουν υποκλέψει μηνύματα με το περιεχόμενο: «Συνεχίστε να βομβαρδίζετε, παρακαλούμε». Δεν προσέφερε, ωστόσο, πρόσθετες λεπτομέρειες ή αποδεικτικά στοιχεία για τα συγκεκριμένα μηνύματα.
Επικοινωνιακή στόχευση και εσωτερικό ακροατήριο
Οι αναφορές σε Ιρανούς που, υποτίθεται, ζητούν την κλιμάκωση των στρατιωτικών επιχειρήσεων εντάσσονται σε μια γνωστή επικοινωνιακή στρατηγική της Ουάσιγκτον: την παρουσίαση των στρατιωτικών επεμβάσεων ως πράξεων «απελευθέρωσης» με σιωπηρή ή ρητή στήριξη από τοπικούς πληθυσμούς. Με αυτό τον τρόπο επιχειρείται η αποφόρτιση της εσωτερικής κριτικής στις ΗΠΑ, αλλά και η ενίσχυση της ηθικής νομιμοποίησης της πολιτικής πίεσης προς την Τεχεράνη.
Παράλληλα, η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Τραμπ –περιγραφές ενός «βίαιου, απαίσιου» κόσμου– κατασκευάζει ένα δυαδικό αφήγημα, όπου οι ΗΠΑ εμφανίζονται ως ο μοναδικός παράγοντας σταθερότητας απέναντι σε ένα «τοξικό» καθεστώς. Αυτό μπορεί να λειτουργήσει συσπειρωτικά για το συντηρητικό εκλογικό του ακροατήριο, αλλά δυσκολεύει κάθε μελλοντικό άνοιγμα σε διαπραγματεύσεις.
Γεωπολιτικές διαστάσεις και κίνδυνος παγίωσης της έντασης
Σε διεθνές επίπεδο, τέτοιες δηλώσεις περιπλέκουν τις προσπάθειες αποκλιμάκωσης, καθώς η Τεχεράνη μπορεί να τις ερμηνεύσει ως ευθεία απόπειρα υπονόμευσης της εσωτερικής της νομιμοποίησης. Η επίκληση μυστικών υποκλοπών, χωρίς διαφάνεια ως προς το περιεχόμενο και την προέλευσή τους, αυξάνει την καχυποψία και περιορίζει τα περιθώρια διαμεσολάβησης τρίτων δυνάμεων.
Επιπλέον, η προβολή ενός «λαϊκού αιτήματος» για βομβαρδισμούς ενδέχεται να ενισχύσει τα πιο σκληροπυρηνικά στοιχεία εντός του ιρανικού καθεστώτος, τα οποία μπορούν να αξιοποιήσουν τις δηλώσεις για να τεκμηριώσουν τη δική τους ρητορική περί αμερικανικής επιθετικότητας. Το αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος κλιμάκωσης, όπου η δημόσια ρητορική γίνεται εμπόδιο σε ρεαλιστικές διπλωματικές λύσεις.
Για τις αγορές ενέργειας, κάθε πρόσθετο στοιχείο έντασης στη σχέση ΗΠΑ–Ιράν αυξάνει το αντιληπτό γεωπολιτικό ρίσκο στη Μέση Ανατολή. Ακόμη και χωρίς άμεση στρατιωτική κλιμάκωση, η αβεβαιότητα γύρω από τις προοπτικές σταθερότητας στην περιοχή μπορεί να μεταφραστεί σε μεταβλητότητα στις τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου, επηρεάζοντας ευρύτερα την παγκόσμια οικονομία.
Σχόλιο 
: Οι δηλώσεις Τραμπ προβάλλουν την εικόνα ενός «λαού που ζητά βομβαρδισμούς» για να στηριχθεί η αφήγηση της απελευθέρωσης, αλλά χωρίς επαληθεύσιμα στοιχεία λειτουργούν περισσότερο ως εργαλείο εσωτερικής πολιτικής και επικοινωνιακής πίεσης παρά ως βάση για υπεύθυνη χάραξη εξωτερικής πολιτικής.
#Τραμπ #Ιράν #ΗΠΑ #ΔιεθνήςΠολιτική
