Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ μπλόκαρε σχέδιο κατάληψης του ιρανικού νησιού Χαργκ, φοβούμενος βαριές απώλειες.
Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να αντιστάθηκε σε εισήγηση για στρατιωτική επιχείρηση κατάληψης του ιρανικού νησιού Χαργκ, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Wall Street Journal». Όπως αναφέρουν πηγές με γνώση των συζητήσεων, ο Λευκός Οίκος είχε ενημερωθεί ότι η αποστολή θεωρούνταν επιχειρησιακά επιτυχής, ωστόσο ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έδωσε την εντολή, κρίνοντας ότι ο κίνδυνος για σημαντικές αμερικανικές απώλειες ήταν υπερβολικά υψηλός.
Στρατηγικό ενεργειακό σημείο στο στόχαστρο
Το νησί Χαργκ, στο βόρειο τμήμα του Περσικού Κόλπου, αποτελεί βασικό τερματικό σταθμό εξαγωγών πετρελαίου του Ιράν και έναν από τους κρίσιμους κόμβους της παγκόσμιας αγοράς ενέργειας. Η κατάληψή του από αμερικανικές δυνάμεις θα σήμαινε όχι μόνο σοβαρό στρατηγικό πλήγμα στην Τεχεράνη, αλλά και βαθιά αναταραχή στις ροές πετρελαίου, με πιθανές επιπτώσεις στις τιμές και στη διεθνή οικονομική σταθερότητα.
Ακριβώς αυτή η διασύνδεση στρατιωτικού ρίσκου και ενεργειακής ασφάλειας φαίνεται ότι λειτούργησε αποτρεπτικά. Μια ένοπλη σύγκρουση υψηλής έντασης στον Περσικό Κόλπο θα μπορούσε να οδηγήσει σε επιθέσεις κατά υποδομών, αποκλεισμούς θαλάσσιων οδών και απρόβλεπτη κλιμάκωση, με οικονομικό κόστος πολύ πέρα από το στενό πεδίο της αντιπαράθεσης ΗΠΑ–Ιράν.
Εύθραυστη εκεχειρία και στρατηγική πίεσης
Τελικά, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, επετεύχθη εκεχειρία με την Τεχεράνη, αν και το κλίμα παρέμεινε εξαιρετικά τεταμένο. Ο Τραμπ φέρεται να προειδοποίησε ότι οι εχθροπραξίες θα μπορούσαν να επαναληφθούν, εφόσον δεν υπάρξει συνολική συμφωνία. Η στάση αυτή εντάσσεται στη λογική της «μέγιστης πίεσης»: η στρατιωτική απειλή διατηρείται εμφανώς στο τραπέζι, αλλά η πλήρης ενεργοποίησή της συγκρατείται λόγω του πολιτικού και ανθρώπινου κόστους.
Για την Ουάσινγκτον, μια αποτυχημένη ή αιματηρή επιχείρηση θα μπορούσε να προκαλέσει εσωτερικές πολιτικές αναταράξεις και να επιβαρύνει το ήδη πιεσμένο αμυντικό και διπλωματικό κεφάλαιο των ΗΠΑ. Για το Ιράν, αντίστοιχα, μια απώλεια του Χαργκ θα υπονόμευε τα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου και θα έπληττε το κύρος του καθεστώτος, ωθώντας σε σκληρή απάντηση. Στο φόντο αυτό, η επιλογή αποφυγής της επιχείρησης αναδεικνύει τα όρια της στρατιωτικής ισχύος όταν συναντά την πραγματικότητα του πολιτικού κόστους και των γεωοικονομικών συνεπειών.
Σχόλιο
: Η υπόθεση Χαργκ δείχνει ότι ακόμη και μια υπερδύναμη όπως οι ΗΠΑ διστάζει να μετατρέψει την πίεση σε κατά μέτωπο σύγκρουση, όταν ο συνδυασμός στρατιωτικού ρίσκου, ενεργειακής ασφάλειας και εσωτερικού πολιτικού κόστους καθιστά μια «εύκολη νίκη» εξαιρετικά ακριβή.






