Ο Ισραηλινός πρέσβης στον ΟΗΕ Ντάνι Ντάνον δηλώνει ότι η παραταθείσα εκεχειρία με τον Λίβανο «δεν είναι 100%», λόγω της δράσης της Χεζμπολάχ. Η τοποθέτηση αναδεικνύει τη δομική αστάθεια στο μέτωπο Ισραήλ–Λιβάνου, παρά την αμερικανική πολιτική στήριξη.
Ο μόνιμος αντιπρόσωπος του Ισραήλ στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, Ντάνι Ντάνον, υποβάθμισε τον βαθμό σταθερότητας της εκεχειρίας μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου, χαρακτηρίζοντάς την «όχι 100%». Μιλώντας στο CNN, εξέφρασε αμφιβολίες για την ικανότητα του λιβανικού κράτους να επιβάλει και να αστυνομεύσει πλήρως την παράταση της παύσης πυρός.
Η εκεχειρία και η αδυναμία του λιβανικού κράτους
Σύμφωνα με τον Ντάνον, η κυβέρνηση του Λιβάνου δεν ελέγχει τη Χεζμπολάχ, η οποία εξακολουθεί να εκτοξεύει ρουκέτες, επιχειρώντας – όπως είπε – να υπονομεύσει την εκεχειρία. Υπογράμμισε ότι κάθε φορά που το Ισραήλ εντοπίζει απειλή, προχωρά σε στρατιωτική αντίδραση στο πλαίσιο της αντίληψης περί άμεσης αποτροπής.
Η διατύπωση αυτή επαναφέρει στο προσκήνιο το διαχρονικό πρόβλημα της διττής εξουσίας στον Λίβανο: από τη μία, το επίσημο κράτος και οι ένοπλες δυνάμεις του· από την άλλη, η Χεζμπολάχ ως ένοπλη οργάνωση με σημαντική πολιτική παρουσία, ανεξάρτητη γραμμή διοίκησης και υποστήριξη από περιφερειακούς παίκτες, κυρίως το Ιράν. Αυτή η δομή περιορίζει την αποτελεσματικότητα κάθε διμερούς ή διεθνούς συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός.
Η αμερικανική παράταση και τα όρια της αποκλιμάκωσης
Οι δηλώσεις Ντάνον ακολούθησαν την ανακοίνωση του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ ότι η αρχική δεκαήμερη εκεχειρία επεκτείνεται κατά τρεις εβδομάδες. Η Ουάσινγκτον επιχειρεί να σταθεροποιήσει μια ζώνη που συνδέεται άμεσα με την ασφάλεια του Ισραήλ αλλά και με την περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή.
Ο Ισραηλινός πρέσβης μίλησε για «σημαντικά καλύτερη» κατάσταση σε σχέση με προηγούμενες φάσεις έντασης, επιμένοντας ωστόσο ότι η συμφωνία δεν διασφαλίζει πλήρη ηρεμία. Αυτό υποδηλώνει ένα σενάριο διαρκούς «εύθραυστης αποκλιμάκωσης», όπου τα επεισόδια χαμηλής έως μέσης έντασης δεν αποκλείονται, ακόμη και υπό ισχύ εκεχειρίας.
Κίνδυνος αναζωπύρωσης και περιφερειακές προεκτάσεις
Οι περιοδικές εκτοξεύσεις ρουκετών και οι στοχευμένες ισραηλινές απαντήσεις διαμορφώνουν ένα περιβάλλον αυξημένου κινδύνου αιφνίδιας αναζωπύρωσης. Η ρητορική περί «δικαιώματος αυτοάμυνας» από την πλευρά του Ισραήλ και «νόμιμης αντίστασης» από τη Χεζμπολάχ λειτουργεί ως πλαίσιο νομιμοποίησης για νέους γύρους βίας κάθε φορά που η μία πλευρά θεωρεί ότι η άλλη υπερέβη τα «ανοχή όριά» της.
Σε επίπεδο περιφερειακής γεωπολιτικής, η σταθερότητα στη μεθόριο Ισραήλ–Λιβάνου επηρεάζει τόσο τις ισορροπίες Ισραήλ–Ιράν μέσω της Χεζμπολάχ όσο και τη δυνατότητα των ΗΠΑ να διαχειριστούν πολλαπλά μέτωπα ταυτόχρονα στη Μέση Ανατολή. Παράλληλα, οι εξελίξεις επηρεάζουν τις προσδοκίες για ασφάλεια πλοίων, υποδομών και ενεργειακών έργων στην ευρύτερη Ανατολική Μεσόγειο.
Πώς επηρεάζεται η Ελλάδα και οι επιχειρήσεις στην περιοχή
Για την Ελλάδα, η εικόνα μιας «μη πλήρους» εκεχειρίας στον Λίβανο έχει συγκεκριμένες πρακτικές προεκτάσεις. Η Αθήνα επενδύει στη συνεργασία με το Ισραήλ και άλλα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου σε ενέργεια, άμυνα και θαλάσσιες υποδομές, σε μια περιοχή όπου ο γεωπολιτικός κίνδυνος αποτυπώνεται άμεσα σε κόστος κεφαλαίου, ασφάλισης και λειτουργίας.
Ενδεχόμενη κλιμάκωση θα μπορούσε να αυξήσει το ασφαλιστικό κόστος για ναυτιλιακές μεταφορές, ιδιαίτερα για πλοία που δραστηριοποιούνται σε λιμένες της Ανατολικής Μεσογείου και της Εγγύς Ανατολής. Για τους επενδυτές, η συνεχιζόμενη αστάθεια σημαίνει υψηλότερα ασφάλιστρα κινδύνου (risk premia) σε έργα με έκθεση στην περιφέρεια, γεγονός που καθιστά τη σχετική σταθερότητα της Ελλάδας συγκριτικό πλεονέκτημα, αλλά και ευθύνη για προσεκτική περιφερειακή στρατηγική.
Σχόλιο 
: Για τα ελληνικά επιχειρηματικά και θεσμικά κέντρα λήψης αποφάσεων, το μήνυμα είναι σαφές: η εκεχειρία Ισραήλ–Λιβάνου αποτελεί περισσότερο διαχείριση ρίσκου παρά οριστική διευθέτηση. Στον σχεδιασμό επενδύσεων, ιδιαίτερα σε ενέργεια, logistics και ναυτιλία με έκθεση στην Ανατολική Μεσόγειο, απαιτείται ενσωμάτωση σεναρίων συχνών διαταραχών αλλά και αξιοποίηση της εικόνας της Ελλάδας ως σταθερού κόμβου. Η ενίσχυση θεσμικών διαύλων με Ισραήλ και Λίβανο, σε συνδυασμό με ενεργό ρόλο σε ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες για περιφερειακή σταθερότητα, μπορεί να περιορίσει τον γεωπολιτικό κίνδυνο που τιμολογείται σε ελληνικά και περιφερειακά περιουσιακά στοιχεία.
#Ισραήλ #Λίβανος #Χεζμπολάχ #ΟΗΕ #Εκεχειρία #ΗΠΑ #ΑνατολικήΜεσόγειος #Ελλάδα
