Ο Κινέζος πρέσβης στην Ελλάδα Fang Qiu απορρίπτει τις κατηγορίες περί κινεζικής υπερπαραγωγής και εμπορικού πολέμου με την ΕΕ. Προειδοποιεί ότι οι ευρωπαϊκοί περιορισμοί θα επιβαρύνουν πρωτίστως τους ίδιους τους καταναλωτές.
Με αιχμηρό αλλά σαφώς διατυπωμένο μήνυμα προς τις Βρυξέλλες, ο Κινέζος πρέσβης στην Ελλάδα Fang Qiu υπερασπίζεται το πλαίσιο οικονομικής συνεργασίας Κίνας–ΕΕ, απορρίπτοντας ως «ανυπόστατη ρητορική» τις κατηγορίες περί «υπερπαραγωγικής ικανότητας», «εκτροπής εμπορίου» και επικείμενου «εμπορικού πολέμου». Σε εκτενές άρθρο του υπογραμμίζει ότι οι πρόσφατες ευρωπαϊκές κινήσεις για περιοριστικά μέτρα έναντι της Κίνας δεν συνάδουν με τα πραγματικά δεδομένα, ούτε με τα ίδια τα συμφέροντα της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Το κινεζικό επιχείρημα: αλληλεξάρτηση, όχι απειλή
Ο Fang Qiu παρουσιάζει μια εικόνα βαθιάς αλληλεξάρτησης: το διμερές εμπόριο από 2,4 δισ. δολάρια έχει ξεπεράσει τα 800 δισ., ενώ οι αμοιβαίες επενδύσεις υπερβαίνουν τα 280 δισ. δολάρια. Επισημαίνει ότι μεγάλο μέρος του κινεζικού εμπορικού πλεονάσματος με την ΕΕ παράγεται από ευρωπαϊκές πολυεθνικές που παράγουν στην Κίνα και επανεξάγουν στην Ευρώπη, ενώ η ΕΕ διατηρεί σαφές πλεόνασμα στις υπηρεσίες και στα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας.
Παράλληλα, αποδομεί το αφήγημα περί «υπερπαραγωγής», παραθέτοντας ποσοστά αξιοποίησης βιομηχανικής ικανότητας στην Κίνα που, όπως τονίζει, είναι συγκρίσιμα με τα ευρωπαϊκά. Υπογραμμίζει ότι οι εξαγωγές αποτελούν μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ της ΕΕ απ’ ό,τι της Κίνας και ότι τα κινεζικά ηλεκτρικά οχήματα καλύπτουν ακόμη μικρό μέρος της ευρωπαϊκής αγοράς, άρα ο χαρακτηρισμός της Κίνας ως «υπερπαραγωγού» είναι ατεκμηρίωτος.
Ευρωπαϊκά λάθη πολιτικής και ελληνική διάσταση
Ο Κινέζος διπλωμάτης μεταφέρει εμμέσως την ευθύνη για την ευρωπαϊκή βιομηχανική υποχώρηση σε εσωτερικούς παράγοντες: ακριβή ενέργεια μετά την ουκρανική κρίση, κατακερματισμένη αγορά, υπερρύθμιση και αυστηρούς περιορισμούς εξαγωγών υψηλής τεχνολογίας προς την Κίνα. Σημειώνει ότι η Κίνα έχει ήδη ανακατευθύνει μέρος των εξαγωγών της προς άλλες αγορές (ASEAN, Ινδία, Αφρική), αμφισβητώντας τον ισχυρισμό περί «εκτροπής εμπορίου» προς την Ευρώπη.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην Ελλάδα, ως παραδείγματος χειροπιαστών ωφελειών: κινεζικές επενδύσεις σε αιολικά πάρκα στη Θράκη, διείσδυση κινεζικών ηλεκτρικών οχημάτων, αλλά και ελληνικές εξαγωγές φρούτων και γαλακτοκομικών στην κινεζική αγορά. Ο Fang Qiu προειδοποιεί ότι περαιτέρω «ασφαλειοποίηση» των οικονομικών σχέσεων και αυστηρότερα μέτρα κατά της Κίνας θα οδηγήσουν σε αύξηση κόστους για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις και, τελικά, για τους καταναλωτές.
Κλείνοντας, επικαλείται τον Ξενοφώντα και τη ρήση «συνεργεῖν τὰ συμφέροντα», προβάλλοντας την Κίνα και την ΕΕ ως «πυλώνες διεθνούς σταθερότητας» που οφείλουν να υπερασπιστούν την πολυμέρεια και το ελεύθερο εμπόριο, αντί να διολισθήσουν σε λογικές μπλοκ και προστατευτισμού.
Σχόλιο
: Η παρέμβαση Fang Qiu εντάσσεται σε μια συντονισμένη κινεζική αντεπίθεση κατά του ευρωπαϊκού προστατευτισμού, επιχειρώντας να μετατοπίσει τη συζήτηση από την «κινεζική απειλή» στις ευρωπαϊκές διαρθρωτικές αδυναμίες και στο πραγματικό κόστος των περιοριστικών μέτρων για βιομηχανία και καταναλωτές στην ΕΕ.






