Ο Τόνι Μπλερ κατηγορεί την ευρωπαϊκή αριστερά για «απάνθρωπη συμμαχία με ισλαμιστές», προκαλώντας σφοδρές αντιδράσεις. Η αντιπαράθεση αντανακλά τη βαθιά ρήξη για τον πόλεμο στη Γάζα και τη στάση απέναντι στο Ισραήλ.
Η δημόσια παρέμβαση του Τόνι Μπλερ, ο οποίος υποστήριξε ότι η αριστερά έχει συνάψει μια «ανίερη συμμαχία με ισλαμιστές» και ότι αυτή αποτελεί νέα μορφή αντισημιτισμού, ανοίγει νέο μέτωπο στην ήδη πολωμένη συζήτηση γύρω από τη Γάζα και το Ισραήλ. Το άρθρο του, δημοσιευμένο σε φιλοϊσραηλινό μέσο, επιχειρεί να παρουσιάσει την κριτική στην ισραηλινή στρατιωτική δράση ως αποτέλεσμα ταύτισης της αριστεράς με ισλαμιστικά ρεύματα και ως απειλή για τις εβραϊκές κοινότητες της Δύσης.
Η κριτική στον Μπλερ και τα δεδομένα της κοινής γνώμης
Ο Όουεν Τζόουνς, σχολιαστής της βρετανικής αριστεράς, αποδομεί τις αιτιάσεις Μπλερ ως πολιτικά κίνητρα και ηθικά κενές. Επισημαίνει ότι η αντίθεση στην ισραηλινή επιχείρηση στη Γάζα δεν είναι περιθωριακή ούτε αποκλειστικά μουσουλμανικό φαινόμενο, αλλά πλέον αντιστοιχεί στο κυρίαρχο ρεύμα της βρετανικής κοινής γνώμης. Δημοσκοπήσεις δείχνουν μονοψήφια έως χαμηλά διψήφια ποσοστά υποστήριξης στις ισραηλινές ενέργειες, ενώ πλειοψηφικά τμήματα της κοινωνίας τάσσονται υπέρ εμπάργκο όπλων, κυρώσεων και ακόμη και σύλληψης της ισραηλινής ηγεσίας για πιθανά εγκλήματα πολέμου.
Ο Τζόουνς σημειώνει ότι, αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος στη Βρετανία, η αριστερά θα διατηρούσε την ίδια στάση απέναντι στο Ισραήλ, καθώς αυτή εδράζεται σε αρχές διεθνούς δικαίου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Υπογραμμίζει ακόμη ότι σημαντικό τμήμα των ίδιων των εβραϊκών κοινοτήτων στη Δύση, συμπεριλαμβανομένων ακαδημαϊκών ειδικών στη μελέτη γενοκτονιών, χαρακτηρίζει τις επιχειρήσεις στη Γάζα ως γενοκτονικές ή πλησίον αυτού του ορισμού.
Αντεπιχειρήματα, υποκρισία και η πολιτική διάσταση
Κεντρικό σημείο της κριτικής στον Μπλερ είναι η κατηγορία περί «συμμαχίας με ισλαμιστές». Ο Τζόουνς αντιπαραβάλλει το παράδειγμα του βρετανικού Πράσινου Κόμματος, σήμερα κύριας δύναμης της αριστεράς στην Αγγλία, με ηγεσία από ανοιχτά ομοφυλόφιλο Εβραίο πολιτικό και πρόγραμμα έντονα προοδευτικό σε ζητήματα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων και ισότητας των φύλων. Η ιδέα ότι ένα τέτοιο κόμμα αποτελεί όχημα ισλαμισμού χαρακτηρίζεται πολιτικά παράλογη, ιδίως όταν σημαντικό μέρος των μουσουλμάνων ψηφοφόρων το στηρίζει για λόγους όπως η ακρίβεια και η κατάσταση του δημόσιου συστήματος υγείας.
Ο Τζόουνς υπενθυμίζει επίσης το ιστορικό του Μπλερ: τη στενή σχέση με τη Σαουδική Αραβία, τις πωλήσεις όπλων και το μπλοκάρισμα έρευνας για σκάνδαλο διαφθοράς, καθώς και την εισβολή στο Ιράκ, που θεωρείται ότι ενίσχυσε όσο ποτέ την τζιχαντιστική τρομοκρατία. Την ίδια στιγμή, ο πρώην πρωθυπουργός εμφανίζεται διατεθειμένος να συνεργαστεί με αυταρχικά καθεστώτα, όπως η Ρωσία του Πούτιν στο παρελθόν, στο όνομα της μάχης κατά του «ριζοσπαστικού Ισλάμ».
Η στρατηγική ταύτισης κριτικής στο Ισραήλ με αντισημιτισμό
Σύμφωνα με την ανάλυση, η προσπάθεια Μπλερ εντάσσεται σε μια ευρύτερη δυτική τάση: κάθε έντονη κριτική στην ισραηλινή πολιτική να στιγματίζεται ως αντισημιτική ή ως αποτέλεσμα «ισλαμο-αριστερισμού». Στη Γαλλία, αυτό έχει κωδικοποιηθεί στον όρο «islamo-gauchisme», που χρησιμοποιείται για να υπονοήσει ότι η αριστερά λειτουργεί ως Δούρειος Ίππος του ισλαμισμού.
Ο Τζόουνς υποστηρίζει ότι αυτή η τακτική αντανακλά πολιτικό αδιέξοδο: οι υπερασπιστές της ισραηλινής πολιτικής γνωρίζουν ότι χάνουν τη μάχη της κοινής γνώμης στη Δύση και επιχειρούν να απονομιμοποιήσουν τους επικριτές με ηθικά βαριές κατηγορίες αντί να απαντήσουν επί της ουσίας για τη Γάζα. Η επίκληση του Ολοκαυτώματος ως ασπίδας απέναντι σε οποιαδήποτε αναφορά σε «γενοκτονία» στη Γάζα παρουσιάζεται ως προσπάθεια σιωπής, ακόμη και όταν η κριτική προέρχεται από Εβραίους ακαδημαϊκούς ή τμήματα των ίδιων των εβραϊκών κοινοτήτων.
Σχόλιο 
: Η σύγκρουση γύρω από τις δηλώσεις Μπλερ δείχνει πώς η συζήτηση για τη Γάζα μετατρέπεται σε πόλεμο αφηγημάτων: από τη μία, η προσπάθεια ποινικοποίησης της κριτικής στο Ισραήλ μέσω της ρευστοποίησης της έννοιας του αντισημιτισμού· από την άλλη, η επιμονή ότι η υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου δεν μπορεί να ταυτίζεται με θρησκευτικό εξτρεμισμό. Για την ευρωπαϊκή κεντροαριστερά, το διακύβευμα είναι αν θα ευθυγραμμιστεί με τη λογική Μπλερ ή αν θα αποδεχθεί ότι η νέα γενιά ψηφοφόρων, συμπεριλαμβανομένων πολλών Εβραίων και μουσουλμάνων, απαιτεί σαφείς κόκκινες γραμμές απέναντι σε πολεμικά εγκλήματα, ανεξαρτήτως του ποιος τα διαπράττει.
#TonyBlair #Γάζα #Ισραήλ #Αριστερά #Βρετανία
