Η γαλλική φαρμακοβιομηχανία καλεί την κυβέρνηση να πάψει να αντιμετωπίζει το φάρμακο ως απλό δημοσιονομικό κόστος. Ζητεί στρατηγική επένδυση πριν τις προεδρικές εκλογές του 2027, με στόχο τη διασφάλιση πρόσβασης σε θεραπείες και την ενίσχυση της υγειονομικής κυριαρχίας.
Η γαλλική ένωση φαρμακευτικών επιχειρήσεων Leem κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το μέλλον της φαρμακευτικής πολιτικής στη Γαλλία, ζητώντας άμεσες αποφάσεις πριν από τις κρίσιμες πολιτικές εξελίξεις του 2027. Στο επίκεντρο βρίσκεται η ανάγκη να αντιμετωπιστεί το φάρμακο όχι ως δαπάνη προς περιστολή, αλλά ως επένδυση στη δημόσια υγεία, την καινοτομία και την οικονομία.
Από τον δημοσιονομικό περιορισμό στη στρατηγική επένδυση
Ο πρόεδρος του Leem, Τιερί Υλό, επισημαίνει ότι το ετήσιο γαλλικό Πρόγραμμα Χρηματοδότησης της Κοινωνικής Ασφάλισης (PLFSS) επαναλαμβάνει το ίδιο μοτίβο: βραχυπρόθεσμη συγκράτηση δαπανών, με το φάρμακο να λειτουργεί ως εύκολος «μοχλός» περικοπών. Μέσα σε μία δεκαετία, το μερίδιο του αποζημιούμενου φαρμάκου στις συνολικές δαπάνες υγείας υποχώρησε από περίπου 12% σε λιγότερο από 9%, ενώ το ρυθμιστικό πλαίσιο έγινε αυστηρότερο και πιο απρόβλεπτο.
Κατά τον κλάδο, αυτή η προσέγγιση υπονομεύει τη δυνατότητα της Γαλλίας να καινοτομεί, να παράγει και να εξασφαλίζει γρήγορη και σταθερή πρόσβαση των ασθενών στις νέες θεραπείες. Η «ανακεφαλαιοποίηση» του φαρμάκου παρουσιάζεται ως αναγκαία κοινωνική επιλογή: να συνδεθεί η τιμή με την προστιθέμενη αξία του φαρμάκου – καλύτερη υγεία του πληθυσμού, αποφυγή νοσηλειών, διατήρηση της απασχόλησης, ενίσχυση της παραγωγικότητας – και με τη χρηματοδότηση της έρευνας.
Κίνδυνος απώλειας ανταγωνιστικότητας και υγειονομικής κυριαρχίας
Παρά τα ισχυρά της πλεονεκτήματα – πάνω από 100.000 εξειδικευμένες θέσεις εργασίας, σημαντικές επενδύσεις σε έρευνα και παραγωγικές μονάδες σε όλη τη χώρα – η γαλλική φαρμακοβιομηχανία βλέπει την ανταγωνιστικότητά της να διαβρώνεται. Νέα φάρμακα που κυκλοφορούν γρήγορα σε άλλες ευρωπαϊκές αγορές καθυστερούν να φτάσουν στους Γάλλους ασθενείς: σύμφωνα με τα στοιχεία του κλάδου, μόνο περίπου 60% των νέων θεραπειών γίνονται διαθέσιμες στη Γαλλία μέσα σε τρία χρόνια, έναντι περίπου 89% στη Γερμανία.
Η αβεβαιότητα στο ρυθμιστικό και τιμολογιακό περιβάλλον οδηγεί εταιρείες να αναθεωρούν σχέδια επέκτασης ή εκσυγχρονισμού εργοστασίων, να παγώνουν προσλήψεις υψηλής εξειδίκευσης και να μεταφέρουν κλινικές δοκιμές σε άλλες χώρες. Σε διεθνές επίπεδο, ο ανταγωνισμός για την προσέλκυση επενδύσεων, ερευνητικών κέντρων και ταλέντων εντείνεται, με αρκετά κράτη να αντιμετωπίζουν το φάρμακο ως στρατηγικό πυλώνα υγειονομικής κυριαρχίας και βιομηχανικής πολιτικής.
Προτάσεις για άμεση δράση και μεταρρύθμιση
Ο κλάδος ζητεί να μετατραπεί το PLFSS σε εργαλείο μακροπρόθεσμης στρατηγικής, ικανό να προετοιμάσει τη Γαλλία για τη γήρανση του πληθυσμού, τη μεταβολή του επιδημιολογικού προφίλ και τις γεωπολιτικές εντάσεις. Βασικός στόχος είναι ένα σταθερό και προβλέψιμο πλαίσιο πρόσβασης στην αγορά, με τιμολόγηση που αντανακλά τη «δίκαιη αξία» των θεραπειών και χρηματοδότηση που παραμένει βιώσιμη για το σύστημα υγείας.
Ως άμεσα μέτρα, προτείνεται μορατόριουμ στους πιο αποσταθεροποιητικούς μηχανισμούς ρύθμισης, όπως οι οριζόντιες μειώσεις τιμών και η «ρήτρα διασφάλισης», ώστε να αποκατασταθεί γρήγορα η ορατότητα για τις επιχειρήσεις και να ξεμπλοκάρουν επενδυτικές αποφάσεις. Παράλληλα, το Leem ζητά ένα δομημένο διάλογο με τις δημόσιες αρχές για μια πολιτική φαρμάκου με ορίζοντα δεκαετίας, που θα αγγίζει τη διακυβέρνηση, τη βιωσιμότητα του συστήματος υγείας και την αποτελεσματικότητα των διαδρομών φροντίδας.
Η κεντρική θέση της παρέμβασης είναι ότι το φάρμακο δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως «πρόβλημα» προς περιορισμό, αλλά ως εργαλείο που χρειάζεται οργάνωση και στρατηγικό σχεδιασμό, προκειμένου να υπηρετήσει τη δημόσια υγεία, την καινοτομία και την οικονομική ανάπτυξη της Γαλλίας.
Σχόλιο 
: Το γαλλικό παράδειγμα αποτυπώνει το κεντρικό δίλημμα όλων των ευρωπαϊκών συστημάτων υγείας: βραχυπρόθεσμη δημοσιονομική πειθαρχία ή μακροπρόθεσμη επένδυση στην καινοτομία. Η επιμονή σε οριζόντιες περικοπές στο φάρμακο μπορεί να αποδειχθεί ψευδοοικονομία, αν οδηγήσει σε απώλεια βιομηχανικής βάσης, μεταφορά κλινικών δοκιμών και ακριβότερη νοσοκομειακή φροντίδα στο μέλλον. Για χώρες όπως η Ελλάδα, που επίσης πιέζονται από δημοσιονομικά όρια, η γαλλική συζήτηση λειτουργεί ως προειδοποίηση: χωρίς σταθερό πλαίσιο και σαφή σύνδεση τιμής-αξίας, η φαρμακευτική πολιτική κινδυνεύει να γίνει τροχοπέδη τόσο για την υγεία των πολιτών όσο και για την αναπτυξιακή προοπτική.
#Γαλλία #Φάρμακο #ΔημόσιαΥγεία #Φαρμακοβιομηχανία
