Η δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ανοίγει μέτωπο μεταξύ κυβέρνησης, Δικαιοσύνης και αντιπολίτευσης, αναδεικνύοντας βαθιές παθογένειες του πελατειακού κράτους.
Η διαβίβαση στη Βουλή των ογκωδών δικογραφιών της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, με εμπλοκή 11 βουλευτών και στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, λειτουργεί ως καταλύτης για μια μετωπική σύγκρουση γύρω από τα όρια της βουλευτικής διαμεσολάβησης και το βάθος του λεγόμενου «βαθέος κράτους». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάνει λόγο για «αρνητική εμπειρία» και προαναγγέλλει πρωτοβουλίες κατά των παγιωμένων πελατειακών πρακτικών, ενώ η αντιπολίτευση μιλά για κυβερνητική πλειοψηφία «υπόδικων».
Από τη διαμεσολάβηση στο κακούργημα
Κεντρικό στοιχείο της δικογραφίας είναι η καταγγελλόμενη «ομαδοποίηση» υποθέσεων με τεράστιες αποκλίσεις ως προς τη βαρύτητα. Νομικοί που γνωρίζουν το υλικό επισημαίνουν ότι η περίπτωση της Κατερίνας Παπακώστα ξεχωρίζει, καθώς αποδίδεται ενεργός πίεση για πλαστογράφηση φακέλου κτηνοτρόφου και παραβίαση κτηνιατρικών και ηλεκτρονικών συστημάτων, με ζημία που η εισαγγελία προσδιορίζει συνολικά σε 142.000 ευρώ, υπολογίζοντας όλες τις ενισχύσεις έως το 2024.
Επιβαρυντική εμφανίζεται και η υπόθεση του Κώστα Σκρέκα, όπου καταγράφεται «χεράτη» παρέμβαση στο πληροφοριακό σύστημα για έγκριση απορριφθείσας ενίσχυσης βάμβακος, με τη ζημία να εκτιμάται σε 87.780,55 ευρώ. Αντίστοιχα, ο Κώστας Καραμανλής φέρεται –μέσω συνομιλιών συνεργατών του τότε υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης– να άσκησε «κρίσιμη πολιτική πίεση» για την πληρωμή 37 παραγωγών με συνολικό ποσό 224.686,58 ευρώ, στοιχείο που αναβαθμίζει την αποδιδόμενη ηθική αυτουργία σε κακούργημα.
Η λεπτή γραμμή της «δουλειάς του βουλευτή»
Στον αντίποδα, μια σειρά βουλευτών –όπως οι Δημήτρης Βαρτζόπουλος, Νότης Μηταράκης, Λάκης Βασιλειάδης, Μάξιμος Σενετάκης, Θεόφιλος Λεονταρίδης, Γιάννης Κεφαλογιάννης και Χρήστος Μπουκώρος– υποστηρίζουν ότι απλώς προώθησαν αιτήματα πολιτών, εντός του θεσμικού τους ρόλου. Η φράση «Οτιδήποτε έγγραφα χρειαστούν στη διάθεσή σας. Γίνεται;» του Βαρτζόπουλου, ή η διαβίβαση μελέτης δασολόγου από τον Μηταράκη, ερμηνεύονται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ως ένδειξη γνώσης παρατυπιών και εξωθεσμικής πίεσης, οι ίδιοι όμως μιλούν για «αστειότητες» και «ποινικοποίηση της δουλειάς του βουλευτή».
Η δικογραφία φωτίζει ένα διαχρονικό μοτίβο: παραγωγοί που αντί να στραφούν σε θεσμικές οδούς (ενστάσεις, δικηγόροι) προσφεύγουν στα πολιτικά γραφεία, τα οποία λειτουργούν ως άτυπα «ΚΕΠ ρουσφετιών». Αιτήματα διακινούνται «δια περιφοράς» μεταξύ τοπικών βουλευτών, ενώ ο τότε πρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ Δημήτρης Μελάς εμφανίζεται ως κομβικός μεσάζων, πρόθυμος να «τρέξει» υποθέσεις, συχνά με γλώσσα που παραπέμπει σε νταλαβέρι και πολιτική ανταποδοτικότητα.
Θεσμική κρίση εμπιστοσύνης και επόμενη μέρα
Πέρα από τις ατομικές ευθύνες, η υπόθεση αναδεικνύει τη θεσμική τριβή μεταξύ πολιτικής εξουσίας και ευρωπαϊκών εισαγγελικών αρχών. Η κυβερνητική πτέρυγα καταγγέλλει υπερβολική ποινικοποίηση πολιτικών παρεμβάσεων, ενώ η αντιπολίτευση βλέπει συστημική κατάχρηση δημόσιου χρήματος. Η πρόθεση αρκετών βουλευτών να παραιτηθούν από την ασυλία τους μεταφέρει το βάρος στη Δικαιοσύνη, αλλά και στην κοινωνία που καλείται να επαναπροσδιορίσει τι θεωρεί «νόμιμη εξυπηρέτηση» και τι πελατειακό ρουσφέτι εις βάρος των ευρωπαϊκών πόρων.
Σχόλιο 
: Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ λειτουργεί ως crash test για την αντοχή του πολιτικού συστήματος απέναντι στην ευρωπαϊκή δικαστική εποπτεία και για το αν η κυβέρνηση θα τολμήσει πραγματική αποκοπή του πελατειακού κράτους ή θα περιοριστεί σε διαχειριστική επικοινωνία μιας βαθιά ριζωμένης παθογένειας.
#ΟΠΕΚΕΠΕ #ΝΔ #πολιτική #αγροτικέςΕπιδοτήσεις
