Μέσα στον Μάιο ξεκινά η διαβούλευση για το νέο πλαίσιο καταναλωτικής πίστης, με αυστηρά όρια στο συνολικό κόστος αποπληρωμής. Το νομοσχέδιο ενσωματώνει την ευρωπαϊκή οδηγία CCD II και στοχεύει σε διαφάνεια και προστασία από πανωτόκια.
Μέσα στον Μάιο αναμένεται να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση το νέο νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης για την καταναλωτική πίστη, με αιχμή τα καταναλωτικά δάνεια χωρίς εμπράγματες εξασφαλίσεις και τις πιστωτικές κάρτες έως 100.000 ευρώ. Στόχος είναι να μπει οριστικό τέλος στις κρυφές χρεώσεις και στα πανωτόκια, αλλά και να τεθούν σαφή όρια στο συνολικό ποσό που μπορεί να κληθεί να αποπληρώσει ο δανειολήπτης.
Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, το σχέδιο προβλέπει ότι η συνολική αποπληρωμή της πίστωσης –κεφάλαιο, τόκοι και λοιπές χρεώσεις– δεν θα μπορεί να υπερβαίνει το 30% έως 50% του αρχικού ποσού της πίστωσης. Όπως υπογράμμισε και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης σε πρόσφατη ανάρτησή του, στόχος είναι να μπει τέλος στα «ψιλά γράμματα» των δανειακών συμβάσεων, που επί χρόνια επιβάρυναν δυσανάλογα τους καταναλωτές.
Ενσωμάτωση της ευρωπαϊκής οδηγίας για την καταναλωτική πίστη
Η πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης κινείται στο πλαίσιο της αναθεωρημένης Οδηγίας για την Καταναλωτική Πίστη (CCD II), η οποία έχει συμφωνηθεί σε επίπεδο ΕΕ και θα πρέπει να εφαρμοστεί πλήρως από τα κράτη-μέλη έως τον Νοέμβριο του 2026. Η νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική στοχεύει στην ενίσχυση της προστασίας των καταναλωτών απέναντι σε ανεξέλεγκτες αυξήσεις σύνθετων τόκων και σε προϊόντα υψηλού κόστους, όπως τα μικροδάνεια, οι ανακυκλούμενες πιστωτικές κάρτες και τα γρήγορα δάνεια μέσω ψηφιακών πλατφορμών.
Η CCD II εστιάζει κυρίως στη διαφάνεια, στη σαφή ενημέρωση για το συνολικό κόστος της πίστωσης και στην πρόληψη της υπερχρέωσης. Ωστόσο, δεν επιβάλλει ενιαία αριθμητικά πλαφόν στα επιτόκια ή στο συνολικό ποσό αποπληρωμής, αφήνοντας στα κράτη-μέλη την ευχέρεια να καθορίσουν τα δικά τους «σκληρά όρια». Η ελληνική επιλογή για όριο συνολικής αποπληρωμής στο 30%-50% του αρχικού κεφαλαίου συνιστά μια από τις πιο παρεμβατικές εκδοχές εφαρμογής της οδηγίας.
Επιπτώσεις για τράπεζες, δανειολήπτες και αγορά πίστωσης
Για τους δανειολήπτες, το νέο πλαίσιο υπόσχεται μεγαλύτερη προβλεψιμότητα και περιορισμό του κινδύνου παγίδευσης σε μακροχρόνιο, διογκούμενο χρέος. Η κατάργηση των ψιλών γραμμάτων και η υποχρέωση σαφούς παρουσίασης του συνολικού κόστους αναμένεται να ενισχύσουν την εμπιστοσύνη στην αγορά καταναλωτικής πίστης.
Για τις τράπεζες και τους παρόχους πίστωσης, η θέσπιση ανώτατων ορίων στο συνολικό ποσό αποπληρωμής σημαίνει αναπροσαρμογή τιμολογιακής πολιτικής, προϊόντων και μοντέλων αξιολόγησης κινδύνου. Είναι πιθανό να δούμε αυστηρότερα κριτήρια χορήγησης, αλλά και στροφή σε πιο διαφανείς δομές επιτοκίων και χρεώσεων. Ιδιαίτερη πρόκληση θα αποτελέσει η προσαρμογή των ψηφιακών και «γρήγορων» δανείων, που μέχρι σήμερα λειτουργούσαν με πολύ υψηλό πραγματικό κόστος για τον καταναλωτή.
Η διαβούλευση του Μαΐου θα είναι κρίσιμη για τη διαμόρφωση των τελικών ρυθμίσεων, καθώς θα αποτυπώσει τις ισορροπίες ανάμεσα στην ανάγκη προστασίας των καταναλωτών και στη βιωσιμότητα του επιχειρηματικού μοντέλου των παρόχων πίστωσης.
Σχόλιο 
: Η επιλογή της Αθήνας να «σκληρύνει» τα όρια πέρα από τις ελάχιστες ευρωπαϊκές απαιτήσεις δείχνει πολιτική βούληση για ουσιαστική προστασία των καταναλωτών, αλλά ταυτόχρονα ανοίγει μια δύσκολη συζήτηση για το πώς θα διασφαλιστεί ότι η πρόσβαση σε πίστωση δεν θα περιοριστεί υπερβολικά για τα πιο ευάλωτα νοικοκυριά.
#καταναλωτικα_δανεια #καταναλωτικη_πιστη #νομοσχεδιο #οικονομια
