Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων κρούει τον κώδωνα για το υπό διαμόρφωση Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο Τουρισμού. Προειδοποιεί ότι οριζόντιοι περιορισμοί και λανθασμένη χρήση της «φέρουσας ικανότητας» μπορούν να παγώσουν επενδύσεις και να πλήξουν την ανταγωνιστικότητα.
Σε καίρια παρέμβαση για το μέλλον του ελληνικού τουρισμού προχωρά η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων (ΠΟΞ), προειδοποιώντας ότι το υπό διαμόρφωση Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό (ΕΧΠΤ) μπορεί, εάν σχεδιαστεί λανθασμένα, να δεσμεύσει αρνητικά την αναπτυξιακή πορεία της χώρας για δεκαετίες.
Μετά από έκτακτη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου, η ΠΟΞ αναγνωρίζει ότι ένα σύγχρονο, σταθερό και λειτουργικό χωροταξικό πλαίσιο αποτελεί διαχρονικό αίτημα του κλάδου, ως εργαλείο ασφάλειας δικαίου και προσέλκυσης σοβαρών επενδύσεων. Ωστόσο, επισημαίνει ότι οι οριζόντιοι περιορισμοί και οι μη τεκμηριωμένες απαγορεύσεις ενέχουν σοβαρό κίνδυνο στρεβλώσεων.
Στρατηγικό πλαίσιο ή εργαλείο γενικευμένων απαγορεύσεων;
Κεντρική θέση της ΠΟΞ είναι ότι το ΕΧΠΤ οφείλει να λειτουργεί ως στρατηγικό πλαίσιο κατευθύνσεων και όχι ως λεπτομερές ρυθμιστικό εργαλείο που επιβάλλει άκαμπτους κανόνες σε όλη την επικράτεια. Οι ειδικότερες ρυθμίσεις, τονίζει, πρέπει να μεταφέρονται στα Τοπικά Πολεοδομικά Σχέδια, τα οποία μπορούν να ενσωματώσουν τις πραγματικές ανάγκες, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τις αναπτυξιακές δυνατότητες κάθε προορισμού.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Ομοσπονδία απορρίπτει ρητά την ιδέα οριζόντιων περιορισμών στις τουριστικές κλίνες σε εθνικό επίπεδο. Τέτοιου τύπου ρυθμίσεις, υποστηρίζει, αγνοούν την ποικιλομορφία των τοπικών κοινωνιών και οικονομιών, θολώνουν το επενδυτικό τοπίο και μπορούν να οδηγήσουν σε αναπτυξιακά αδιέξοδα, ιδίως σε περιοχές με ώριμες ή δρομολογημένες επενδύσεις.
Η «φέρουσα ικανότητα» ως δυναμικό εργαλείο, όχι ως φραγμός
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνει η ΠΟΞ στον τρόπο με τον οποίο ενσωματώνεται στο ΕΧΠΤ η έννοια της «φέρουσας ικανότητας». Υπενθυμίζοντας και την πρόσφατη αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη στη 34η Γενική Συνέλευση του ΣΕΤΕ, η Ομοσπονδία υπογραμμίζει ότι η φέρουσα ικανότητα δεν είναι στατικό και απόλυτο μέγεθος, ούτε ξεκινά από κοινή αφετηρία για όλους τους προορισμούς.
Αντιθέτως, πρόκειται για δυναμικό εργαλείο διαχείρισης, το οποίο μεταβάλλεται ανάλογα με τις υποδομές, την τεχνολογική πρόοδο, τις επενδύσεις και τα πραγματικά δεδομένα κάθε περιοχής. Η χρήση της ως μηχανισμού για γενικευμένους περιορισμούς και απαγορεύσεις, προειδοποιεί η ΠΟΞ, κινδυνεύει να υπονομεύσει την αναπτυξιακή προοπτική και να δημιουργήσει συνθήκες ασφυξίας για τον οργανωμένο, νόμιμο τουρισμό.
Νόμιμες επενδύσεις υπό πίεση, βραχυχρόνιες μισθώσεις ανεξέλεγκτες
Η ΠΟΞ επισημαίνει ακόμη ότι η προστασία του φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος δεν μπορεί να εξαντλείται σε πρόσθετους περιορισμούς για τις οργανωμένες, αδειοδοτημένες τουριστικές επενδύσεις, οι οποίες ήδη υπόκεινται σε αυστηρούς κανόνες χωροθέτησης και περιβαλλοντικού ελέγχου.
Αντίθετα, ως βασική πηγή ανησυχίας αναδεικνύεται η ανεξέλεγκτη εξάπλωση των βραχυχρόνιων μισθώσεων. Σύμφωνα με την Ομοσπονδία, το φαινόμενο αλλοιώνει την αυθεντικότητα των προορισμών, επιβαρύνει δυσανάλογα τις τοπικές υποδομές και δημιουργεί συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού εις βάρος των ξενοδοχειακών και λοιπών τουριστικών επιχειρήσεων που λειτουργούν με πλήρη συμμόρφωση στη νομοθεσία.
Πιεστικά χρονοδιαγράμματα, ανάγκη θεσμικής ψυχραιμίας
Παρά τα «εξαιρετικά πιεστικά» χρονοδιαγράμματα που έχουν τεθεί, η ΠΟΞ δηλώνει ότι θα καταθέσει άμεσα ολοκληρωμένες και τεκμηριωμένες προτάσεις στα συναρμόδια υπουργεία. Στόχος, όπως αναφέρει, είναι ένα ΕΧΠΤ που θα ισορροπεί ανάμεσα στη βιώσιμη ανάπτυξη, την ουσιαστική προστασία του περιβάλλοντος και τη διατήρηση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας της ελληνικής φιλοξενίας.
Η παρέμβαση των ξενοδόχων αναδεικνύει ότι η μάχη για το χωροταξικό τουρισμού δεν είναι μια τεχνική άσκηση, αλλά μια κρίσιμη πολιτικοοικονομική επιλογή: αν η Ελλάδα θα επιλέξει ένα μοντέλο έξυπνης, στοχευμένης ρύθμισης ή ένα καθεστώς γενικευμένων φραγμών που θα αποθαρρύνει τις επενδύσεις και θα ενισχύει την παραοικονομία.
Σχόλιο
: Το ΕΧΠΤ εξελίσσεται σε πεδίο σύγκρουσης ανάμεσα στη θεμιτή περιβαλλοντική προστασία και στην ανάγκη για προβλέψιμο επενδυτικό πλαίσιο. Αν υπερισχύσουν οι οριζόντιοι φραγμοί αντί της ευέλικτης, τοπικά προσαρμοσμένης ρύθμισης, το μεγαλύτερο θύμα θα είναι η ποιότητα των επενδύσεων: θα πιεστεί ο οργανωμένος, ελεγχόμενος τουρισμός, ενώ οι γκρίζες ζώνες τύπου βραχυχρόνιων μισθώσεων θα συνεχίσουν να αναπτύσσονται ανεξέλεγκτα.






