Η τρομοκρατική επίθεση στο Γκόλντερς Γκριν ανέδειξε το αίσθημα απομόνωσης των Βρετανών Εβραίων. Η Σάρα Σάκμαν ζητά ενεργοποίηση της μετριοπαθούς πλειοψηφίας.
Η πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση στο Γκόλντερς Γκριν, την εκλογική περιφέρεια με τη μεγαλύτερη εβραϊκή κοινότητα στη Βρετανία, λειτούργησε ως οδυνηρό καμπανάκι κινδύνου. Η εργατική βουλευτής Σάρα Σάκμαν, η ίδια Βρετανή Εβραία, περιγράφει μια κοινότητα κουρασμένη, φοβισμένη και ολοένα πιο απομονωμένη, που απλώς ζητά να ζει ως ισότιμο κομμάτι της βρετανικής κοινωνίας – να πηγαίνει στη δουλειά, να αφήνει τα παιδιά στο σχολείο, να προσεύχεται χωρίς φόβο.
Ασφάλεια, αλλά και αλλαγή νοοτροπιών
Η Σάκμαν αναγνωρίζει ότι η απειλή είναι «άμεση και σοβαρή» και περιγράφει επαφές με την κορυφή της κυβέρνησης για ενίσχυση της αστυνόμευσης, προστασία εβραϊκών χώρων, αυστηροποίηση ποινικών διατάξεων και πιο αποφασιστική στάση από εισαγγελείς και δικαστήρια. Ωστόσο, επιμένει ότι κανένα ποσό κρατικής χρηματοδότησης, καμία κάμερα ασφαλείας και καμία πρόσθετη περίπολος δεν αρκούν, αν δεν αντιμετωπιστούν οι στάσεις και οι προκαταλήψεις που τροφοδοτούν τον αντισημιτισμό.
Η ασφάλεια, υπογραμμίζει, δεν μπορεί να σημαίνει μόνιμη ζωή «πίσω από όλο και ψηλότερους τοίχους». Η πραγματική απάντηση δεν είναι μόνο η καταστολή, αλλά και η κοινωνική συνοχή, η εκπαίδευση και η ενσυναίσθηση. Γι’ αυτό καλεί όχι μόνο το κράτος, αλλά και την υπόλοιπη κοινωνία να αναλάβει ευθύνη.
Το κενό της αλληλεγγύης και ο ρόλος των θεσμών
Παρά τα πολλά μηνύματα συμπαράστασης από όλη τη χώρα και από θρησκευτικούς ηγέτες διαφορετικών δογμάτων, η Σάκμαν σημειώνει ότι οι Βρετανοί Εβραίοι εξακολουθούν να αισθάνονται μόνοι. Θέτει ευθέως το ερώτημα: «Πού είναι οι πορείες αλληλεγγύης; Πού είναι η αντίδραση της φιλελεύθερης αριστεράς, των αντιρατσιστικών οργανώσεων, των συνδικάτων, της κοινωνίας των πολιτών;».
Στο στόχαστρό της μπαίνουν επίσης οι επικεφαλής των μεγάλων ψηφιακών πλατφορμών, που επιτρέπουν, μέσω αλγορίθμων, τη διάδοση ρητορικής μίσους, καθώς και οι πρυτάνεις πανεπιστημίων, οι ηγεσίες του πολιτιστικού τομέα και οι διοικήσεις του NHS, που –όπως υποστηρίζει– οφείλουν να εντοπίσουν και να ξεριζώσουν τον αντισημιτισμό μέσα στα ίδια τους τα ιδρύματα.
Η μετριοπαθής πλειοψηφία και τα μικρά καθημερινά «όχι»
Κεντρική ιδέα του άρθρου είναι η ύπαρξη μιας «μετριοπαθούς πλειοψηφίας» στη Βρετανία, η οποία οφείλει να πάψει να είναι σιωπηλή. Όχι μόνο απέναντι σε τρομοκρατικές ενέργειες, αλλά και απέναντι στον «υπόκωφο», καθημερινό αντισημιτισμό: από την επιλογή φεστιβάλ να φιλοξενήσει ως κεντρικό όνομα τον Κάνιε Γουέστ, μέχρι ένα αντισημιτικό σχόλιο στην τάξη ή στο γραφείο.
Η Σάκμαν καλεί τους πολίτες να μην επιβραβεύουν με την παρουσία ή τα χρήματά τους διοργανωτές που νομιμοποιούν πρόσωπα με αντισημιτικές θέσεις, να παρεμβαίνουν όταν ακούν ρατσιστικό λόγο και να αναρωτιούνται αν συνθήματα όπως «παγκόσμια ιντιφάντα» δίπλα σε συναγωγές συμβάλλουν πράγματι στην υποστήριξη των Παλαιστινίων ή απλώς τρομοκρατούν τους Εβραίους συμπολίτες τους.
Παραδείγματα έμπρακτης αλληλεγγύης
Η βουλευτής υπενθυμίζει ένα εμβληματικό παράδειγμα διαθρησκευτικής αλληλεγγύης: όταν, το 2013, ένα μουσουλμανικό κέντρο στο Μπαρνέτ κάηκε έπειτα από επίθεση της ακροδεξιάς, η Συναγωγή Finchley Reform άνοιξε τις πόρτες της για να προσφέρει στους Σομαλούς Μπραβανέζους μουσουλμάνους χώρο προσευχής και επούλωσης κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού. Η σχέση αυτή, καλλιεργημένη με τη βοήθεια οργανωτών της κοινωνίας των πολιτών, οδήγησε, σε μια πικρή ειρωνεία της ιστορίας, στην αντιστροφή των ρόλων: όταν η ίδια συναγωγή έγινε πρόσφατα στόχος απόπειρας εμπρησμού, μέλη της σομαλικής κοινότητας έσπευσαν να σταθούν στο πλευρό της.
Για τη Σάκμαν, αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της ασφάλειας: όχι μόνο κάμερες και περιπολικά, αλλά δεσμοί εμπιστοσύνης και αμοιβαίας στήριξης. Η επίκλησή της κλείνει με μια ευθεία πρόσκληση προς όλους τους Βρετανούς: να καλέσουν τον γείτονά τους, να ακούσουν τις εμπειρίες του, να οικοδομήσουν μια Βρετανία όπου ο σεβασμός προς τους Εβραίους είναι δείκτης μιας κοινωνίας στην οποία όλοι μπορούν να ευημερούν.
Σχόλιο 
: Το κείμενο της Σάκμαν αναδεικνύει ένα κρίσιμο δίδαγμα και για άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες: η κρατική ασφάλεια είναι αναγκαία αλλά ανεπαρκής χωρίς ενεργή, θαρραλέα στάση της πλειοψηφίας απέναντι στον αντισημιτισμό και σε κάθε μορφή μίσους. Η ουσιαστική προστασία των μειονοτήτων περνά μέσα από καθημερινές πράξεις ευθύνης, διαθρησκευτική συνεργασία και ανάληψη κόστους από θεσμούς, πλατφόρμες και πολίτες.
#Βρετανία #Αντισημιτισμός #ΕβραϊκήΚοινότητα #ΚοινωνικήΣυνοχή
