Η κρίση στις σχέσεις ΗΠΑ–Κούβας περνά σε νέα, πιο επικίνδυνη φάση, με τα τελευταία γεγονότα να θυμίζουν ξεκάθαρα «pre-conflict playbook», δηλαδή το μοτίβο που ιστορικά προηγείται στρατιωτικών παρεμβάσεων. Η δίωξη κατά του Ραούλ Κάστρο δεν είναι απλώς νομική εξέλιξη – είναι πολιτικό σήμα κλιμάκωσης.
Η κίνηση των ΗΠΑ εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική πίεσης που περιλαμβάνει κυρώσεις, οικονομικό αποκλεισμό και ενεργειακή ασφυξία. Από τις αρχές του έτους, η Ουάσιγκτον έχει εντείνει τον έλεγχο στις ροές καυσίμων προς την Κούβα, οδηγώντας τη χώρα σε κατάσταση σχεδόν πλήρους ενεργειακής κατάρρευσης. Σύμφωνα με δηλώσεις της κουβανικής κυβέρνησης, τα αποθέματα πετρελαίου και ντίζελ έχουν ουσιαστικά εξαντληθεί, με την κατάσταση να χαρακτηρίζεται «εξαιρετικά τεταμένη».
Το αποτέλεσμα είναι μια οικονομία στα όρια. Διακοπές ρεύματος, ελλείψεις τροφίμων και αυξανόμενη κοινωνική πίεση δημιουργούν ένα εκρηκτικό εσωτερικό περιβάλλον. Σε τέτοιες συνθήκες, η εσωτερική αποσταθεροποίηση γίνεται εξίσου πιθανή με την εξωτερική σύγκρουση.
Παράλληλα, ενισχύονται τα σενάρια στρατιωτικής κλιμάκωσης. Αναφορές κάνουν λόγο για ανάπτυξη drones από την Κούβα με στήριξη Ρωσίας και Ιράν, ενώ οι ΗΠΑ έχουν αυξήσει τις πτήσεις επιτήρησης στην περιοχή – μια τακτική που έχει χρησιμοποιηθεί και σε άλλες περιπτώσεις πριν από στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Η στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να ακολουθεί το μοντέλο «maximum pressure». Ο στόχος δεν είναι απαραίτητα μια άμεση στρατιωτική επέμβαση, αλλά η δημιουργία συνθηκών που θα οδηγήσουν είτε σε εσωτερική κατάρρευση είτε σε αλλαγή καθεστώτος. Η λογική είναι απλή: η οικονομική ασφυξία είναι φθηνότερη και πολιτικά λιγότερο ριψοκίνδυνη από τον πόλεμο.
Ωστόσο, το ρίσκο παραμένει υψηλό. Κουβανοί αξιωματούχοι προειδοποιούν ανοιχτά για πιθανή στρατιωτική επίθεση, ενώ η ηγεσία της χώρας δηλώνει ότι ένα τέτοιο σενάριο θα οδηγήσει σε «αιματοχυσία με ανυπολόγιστες συνέπειες».
Η μεγάλη αβεβαιότητα αφορά το ποιο σενάριο θα προηγηθεί: εσωτερική αποσταθεροποίηση ή εξωτερική παρέμβαση. Αναλυτές εκτιμούν ότι το πιο άμεσο ρίσκο για την Κούβα δεν είναι απαραίτητα μια αμερικανική εισβολή, αλλά η ικανότητα του κράτους να διατηρήσει βασικές λειτουργίες, όπως η ηλεκτροδότηση και η τροφοδοσία.
Η ουσία είναι ότι το σύστημα έχει αρχίσει να «τρέχει» ένα γνώριμο μοτίβο: πίεση, απομόνωση, αποσταθεροποίηση. Το αν θα οδηγήσει σε αλλαγή καθεστώτος ή σε σύγκρουση, θα εξαρτηθεί από το πόσο γρήγορα θα εξελιχθούν τα εσωτερικά ρήγματα.
SBC Σχόλιο: Η Κούβα δεν είναι ακόμη πεδίο σύγκρουσης. Είναι σε φάση προετοιμασίας. Και ιστορικά, αυτή είναι η πιο επικίνδυνη φάση – γιατί όλα μπορούν να συμβούν χωρίς προειδοποίηση.
