Στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης για τις μετεκλογικές συνεργασίες τοποθετεί τον εαυτό του ο Κυριάκος Βελόπουλος, κατηγορώντας ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ για διαρκή θεσμική σύμπλευση. Η παρέμβασή του μεταφέρει τη συζήτηση από τα μελλοντικά σενάρια εξουσίας στο παρελθόν των κοινοβουλευτικών ψηφοφοριών.
Μετωπική επίθεση στο τριπολικό σχήμα ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ εξαπολύει ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης Κυριάκος Βελόπουλος, παρεμβαίνοντας στη δημόσια συζήτηση για τις μετεκλογικές συνεργασίες. Αντί να απαντήσει στο αν και με ποιον θα συνεργαστεί, επιλέγει να περιγράψει ως ήδη υπαρκτή μια «συνεργασία» των κομμάτων που διεκδικούν την κυβερνητική εξουσία, μέσω της στάσης τους στη Βουλή.
Πώς ο Βελόπουλος ορίζει τις «συνεργασίες» των τελευταίων 15 ετών;
Ο Κυριάκος Βελόπουλος υποστηρίζει ότι οι «συνεργασίες» δεν είναι μελλοντικό σενάριο, αλλά πραγματικότητα «εδώ και 15 χρόνια». Στο στόχαστρο βάζει τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ και «τα υπόλοιπα κόμματα» που, όπως αναφέρει, ψηφίζουν από κοινού «αντιλαϊκά νομοσχέδια».
Συγκεκριμένα απαριθμεί ως παραδείγματα τη φορολογική πολιτική, το χρηματιστήριο ενέργειας, καθώς και περικοπές μισθών και συντάξεων. Δίνει μάλιστα προσωπικό χαρακτήρα στην κριτική του, κατονομάζοντας τους Κυριάκο Μητσοτάκη, Αλέξη Τσίπρα και Νίκο Ανδρουλάκη ως πολιτικά πρόσωπα που φέρουν την ευθύνη αυτής της κοινοβουλευτικής σύμπλευσης.
Κατά τον ίδιο, η ύπαρξη υψηλών ποσοστών κοινών ψηφοφοριών σε νομοσχέδια αποτελεί την απόδειξη ότι η πραγματική «συνεργασία» έχει ήδη συντελεστεί σε κρίσιμες επιλογές οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση από τις μελλοντικές προγραμματικές συγκλίσεις στις ήδη καταγεγραμμένες θεσμικές συμπτώσεις.
Η ψήφιση του νόμου για τα ομόφυλα ζευγάρια ως παράδειγμα στήριξης
Ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης επανέρχεται και στο πρόσφατο πολιτικό επεισόδιο της ψήφισης του νόμου για τα ομόφυλα ζευγάρια. Υποστηρίζει ότι όταν ο πρωθυπουργός χρειάστηκε «στήριξη» για να μην απωλέσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, «τα συγκεκριμένα και άλλα κόμματα του συστήματος» προσέφεραν αυτή τη στήριξη «αφειδώς».
Στο αφήγημά του, η υπερψήφιση του νόμου από κόμματα της αντιπολίτευσης δεν εμφανίζεται ως θεσμική στάση υπέρ ενός δικαιώματος, αλλά ως πολιτική κίνηση που «κρατά στην εξουσία» την κυβέρνηση. Έτσι, η ψήφος συνείδησης ή η προγραμματική θέση μεταφράζεται σε στοιχείο ενός ευρύτερου πλαισίου συνεργασίας, το οποίο ο Βελόπουλος χαρακτηρίζει ως «συστημικό».
Με αυτή την ανάγνωση, η διαχωριστική γραμμή δεν τίθεται μόνο στο επίπεδο δεξιάς – κεντροαριστεράς, αλλά στο δίπολο «σύστημα» και «αντισυστημική» στάση, όπου ο ίδιος τοποθετεί την Ελληνική Λύση. Η επιλογή του παραδείγματος των ομόφυλων ζευγαριών αναδεικνύει και το πώς κοινωνικά ζητήματα εργαλειοποιούνται για να περιγραφούν κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες ως πολιτικές συμπράξεις εξουσίας.
Προεκλογική ρητορική και αναζήτηση διακριτού ρόλου
Η δήλωση Βελόπουλου εντάσσεται σε ένα σκηνικό όπου τα σενάρια μετεκλογικών συνεργασιών κυριαρχούν στον δημόσιο διάλογο. Αντί να ανοίξει παράθυρο συνεννόησης, ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης επιλέγει να οριοθετηθεί πλήρως από το τρίγωνο ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ, παρουσιάζοντάς το ως ενιαίο μπλοκ αποφάσεων.
Η στρατηγική αυτή απευθύνεται σε εκλογικό ακροατήριο που θεωρεί ότι οι μεγάλες πολιτικές δυνάμεις συγκλίνουν σε βασικές επιλογές, ανεξαρτήτως ρητορικών διαφορών. Η επίκληση των «αντιλαϊκών νομοσχεδίων» λειτουργεί ως κεντρικός άξονας για να παρουσιαστεί η Ελληνική Λύση ως διακριτή, μη συμμέτοχη σε προηγούμενες κυβερνητικές και κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες.
Ταυτόχρονα, η αναφορά σε συγκεκριμένα ονόματα (Μητσοτάκης, Τσίπρας, Ανδρουλάκης) προσωποποιεί την κριτική και ενισχύει την εικόνα ενός πολιτικού συστήματος που, κατά τον Βελόπουλο, λειτουργεί συναινετικά σε κρίσιμες επιλογές, παρά τις δημόσιες αντιπαραθέσεις.
Σχόλιο 
: Για τον πολίτη, η παρέμβαση Βελόπουλου επιχειρεί να αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό από τριπολικό σε διπολικό: από τη μία τα κόμματα που, όπως υποστηρίζει, έχουν συνυπογράψει βασικές οικονομικές και κοινωνικές επιλογές, και από την άλλη οι δυνάμεις που δηλώνουν ότι δεν συμμετείχαν σε αυτές. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι η συζήτηση για τις μετεκλογικές συνεργασίες μετατοπίζεται από τα προγράμματα και τις δεσμεύσεις στο ερώτημα «ποιος έχει ψηφίσει τι» τα προηγούμενα χρόνια. Για την ελληνική πολιτική σκηνή, η γραμμή αυτή ενισχύει την πίεση προς τα μεγάλα κόμματα να εξηγήσουν όχι μόνο με ποιους θα συνεργαστούν, αλλά και πώς δικαιολογούν τις παλαιότερες συγκλίσεις τους σε νομοσχέδια που επηρέασαν άμεσα εισοδήματα, εργασιακά δικαιώματα και το ενεργειακό κόστος.
#Βελόπουλος #ΕλληνικήΛύση #ΝΔ #ΣΥΡΙΖΑ #ΠΑΣΟΚ
