Ο Κιρ Στάρμερ επιχειρεί επανεκκίνηση της κυβέρνησής του με τη βοήθεια ιστορικών στελεχών των Εργατικών, όμως η υπομονή της κοινοβουλευτικής ομάδας δείχνει να εξαντλείται. Η κίνηση μοιάζει περισσότερο με πανικόβλητη άμυνα παρά με πειστικό νέο ξεκίνημα.
Ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ, μετά το εκλογικό «μακελειό» στις πρόσφατες τοπικές εκλογές, επιχειρεί μια θεαματική αλλά αμφιλεγόμενη επανεκκίνηση: επαναφέρει στο προσκήνιο δύο βαριά ονόματα της παλιάς «Νέας Εργατικής» φρουράς, τον πρώην πρωθυπουργό Γκόρντον Μπράουν και την πρώην υπουργό Χάριετ Χάρμαν, σε ρόλο άτυπων υπερ-συμβούλων. Στόχος είναι να κατευνάσει την οργή των βουλευτών που συζητούν ανοιχτά πλέον την απομάκρυνσή του από την ηγεσία.
Η στρατηγική της νοσταλγίας και τα όριά της
Η επιλογή Μπράουν και Χάρμαν ερμηνεύεται ως «φόρος τιμής» στην επιτυχημένη περίοδο των κυβερνήσεων 1997-2010, όταν οι Εργατικοί έδειχναν ικανοί να συνδυάζουν κοινωνικές δαπάνες με δημοσιονομική πειθαρχία. Ο Μπράουν καλείται να ξεμπλοκάρει το ζήτημα της χρηματοδότησης της άμυνας, δηλαδή πώς θα εξευρεθούν δεκάδες δισ. λιρών για να θωρακιστεί η χώρα έναντι ενός ενδεχόμενου πολέμου, χωρίς να τρομάξουν οι αγορές ομολόγων και χωρίς να «στεγνώσουν» τα υπόλοιπα δημόσια αγαθά.
Η Χάρμαν, από την άλλη, αναλαμβάνει –έστω σε άτυπο, άμισθο ρόλο– να αντιμετωπίσει τη βαθιά δυσπιστία των γυναικών βουλευτών απέναντι σε αυτό που περιγράφουν ως μισογυνική κουλτούρα στα ανώτατα κλιμάκια του κόμματος. Οι πρόσφατες γκάφες της Ντάουνινγκ Στριτ σε νομοθετικές πρωτοβουλίες για την ακραία πορνογραφία και οι αδέξιοι χειρισμοί σε υποθέσεις σεξουαλικής βίας έχουν διαβρώσει την αξιοπιστία της κυβέρνησης σε ένα ζήτημα που υποτίθεται ότι αποτελεί κεντρική προεκλογική της δέσμευση.
Ωστόσο, για πολλούς βουλευτές, η κίνηση έρχεται «πολύ λίγο, πολύ αργά». Αν αυτές οι πρωτοβουλίες είχαν ανακοινωθεί πριν από τις τοπικές εκλογές, ίσως να είχαν σωθεί ορισμένες έδρες συμβούλων. Τώρα μοιάζουν με μάλλον απελπισμένη προσπάθεια διάσωσης του ίδιου του Στάρμερ, μετατρέποντας δύο ζητήματα που τον απασχολούν πραγματικά –την ευρωπαϊκή προοπτική και τη βία κατά των γυναικών– σε πολιτικές «ασπίδες» γύρω από την ηγεσία του.
Εσωκομματική φθορά και απειλή από τα δεξιά και τα αριστερά
Η κρίση δεν είναι απλώς εσωκομματικό παιχνίδι εξουσίας. Η αδυναμία των Εργατικών να δείξουν ότι μπορούν να κυβερνήσουν αποτελεσματικά ανοίγει τον δρόμο σε μια πιο σκοτεινή πολιτική διαδρομή για τη Βρετανία. Από τη μία, το δεξιό λαϊκιστικό Reform UK στοχεύει συστηματικά τις μεγαλύτερες ηλικιακά γυναίκες, αξιοποιώντας συναισθηματικά φορτισμένα θέματα όπως οι συμμορίες σεξουαλικής εκμετάλλευσης και οι επιθέσεις από μετανάστες. Από την άλλη, νεότερες γυναίκες, απογοητευμένες από την οπισθοδρόμηση στα δικαιώματα στις ΗΠΑ και τον σεξιστικό λόγο στα κοινωνικά δίκτυα, στρέφονται μαζικά προς τους Πράσινους.
Στο εσωτερικό του κόμματος, πολλοί αναρωτιούνται γιατί ο Στάρμερ επιστρέφει σε πολιτικούς που πρωτοεκλέχθηκαν τη δεκαετία του 1980, αντί να αναδείξει τη νέα γενιά στελεχών. Η εικόνα δύο 75χρονων που αναλαμβάνουν ρόλο «σωτήρων» δίνει την εντύπωση κόμματος προσκολλημένου στο παρελθόν, σε μια εποχή πριν από την κρίση του 2008, πριν από το Brexit και πριν από την έκρηξη των social media, όταν η διακυβέρνηση ήταν αντικειμενικά ευκολότερη.
Ο χαρακτήρας Στάρμερ και το αδιέξοδο της διαχείρισης
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο ίδιος ο Στάρμερ. Παρά τις διακηρύξεις ότι η εποχή της «διαχειριστικής σταδιακότητας» τελείωσε, ο τρόπος που πολιτεύεται παραμένει βαθιά διαχειριστικός και προσεκτικός. Στον πρόσφατο λόγο του υποσχέθηκε πιο τολμηρή ατζέντα και στενότερη σχέση με την Ευρώπη, όμως δεν παρουσίασε απτά μέτρα που να πείθουν ότι πράγματι αλλάζει ρότα.
Η σύγκριση με τον Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος λίγο πριν την πτώση του μιλούσε για τρίτη θητεία, είναι αναπόφευκτη. Όπως και τότε, έτσι και τώρα, η ιδέα ότι ο Στάρμερ θα κυβερνά για δέκα χρόνια φαντάζει σε πολλούς βουλευτές σχεδόν φαντασιακή. Ένα ακόμη σκάνδαλο ή μια νέα εκλογική συντριβή μπορεί να αποδειχθεί καταλυτική.
Σχόλιο 
: Η επιστράτευση ιστορικών στελεχών δείχνει περισσότερο πολιτική αδυναμία παρά στρατηγικό βάθος. Αν ο Στάρμερ δεν εγκαταλείψει τη λογική της μικροδιαχείρισης και δεν αναλάβει σαφή, συγκρουσιακά ρίσκα σε άμυνα, Ευρώπη και δικαιώματα, ούτε η εμπειρία του Μπράουν ούτε το κύρος της Χάρμαν θα αποτρέψουν μια εσωκομματική ανατροπή ή την άνοδο πιο ακραίων δυνάμεων.
#ΗνωμενοΒασιλειο #Starmer #Labour #GordonBrown #HarrietHarman #Πολιτικη
