Με αιχμές προς την αντιπολίτευση και έμφαση στην εσωκομματική συνοχή, ο Θεόδωρος Ρουσόπουλος άνοιξε το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας. Έθεσε ως προτεραιότητα την ενότητα και την ανθεκτικότητα του κυβερνώντος κόμματος απέναντι στις σύγχρονες πολιτικές προκλήσεις.
Με πολιτικό λόγο που στόχευσε τόσο στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας όσο και στο μέτωπο της αντιπολίτευσης, ο Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του συνεδρίου, Θεόδωρος Ρουσόπουλος, έδωσε το ιδεολογικό και οργανωτικό στίγμα της επόμενης ημέρας για την παράταξη. Από το βήμα του συνεδρίου περιέγραψε μια Νέα Δημοκρατία που φιλοδοξεί να παραμείνει «ζωντανός πολιτικός οργανισμός», ικανός να αντέχει την κριτική και τις αναταράξεις του πολιτικού σκηνικού.
Διάκριση μεταξύ γόνιμης κριτικής και αντιπολιτευτικών «φωτοβολίδων»
Ο κ. Ρουσόπουλος επέλεξε να ανοίξει ευθέως τη συζήτηση για τα όρια και τον ρόλο της κριτικής, τόσο εντός όσο και εκτός κόμματος. «Δεν φοβόμαστε την κριτική όταν αυτή εκφράζεται από γνήσιο ενδιαφέρον για τον τόπο», υπογράμμισε, επιχειρώντας να νομιμοποιήσει τον εσωτερικό διάλογο ως στοιχείο ωρίμανσης και όχι ως ένδειξη ρήγματος. Παράλληλα, διαχώρισε τη δημιουργική κριτική από όσα χαρακτήρισε «φωτοβολίδες εντυπωσιασμού» των πολιτικών αντιπάλων, κατηγορώντας την αντιπολίτευση ότι επενδύει περισσότερο στην εικόνα και τη συγκυριακή πόλωση παρά στην παραγωγή συγκεκριμένων και ρεαλιστικών προτάσεων πολιτικής.
Με αυτόν τον τρόπο επιχείρησε να παρουσιάσει τη Νέα Δημοκρατία ως δύναμη «υπευθυνότητας» και θεσμικής σοβαρότητας, σε αντιδιαστολή με τα κόμματα της μειοψηφίας, τα οποία κατηγόρησε εμμέσως ότι λειτουργούν με όρους επικοινωνιακού ακτιβισμού.
Ενότητα ως προϋπόθεση διακυβέρνησης και μήνυμα αντοχής
Κεντρικός άξονας της ομιλίας ήταν η εσωκομματική συνοχή. «Η ενότητα δεν είναι σύνθημα, είναι προϋπόθεση», τόνισε, στέλνοντας μήνυμα σε όλες τις πτέρυγες της παράταξης πως η συσπείρωση αποτελεί βασικό όρο για την αποτελεσματική άσκηση του κυβερνητικού έργου. Σε μια συγκυρία αυξημένων κοινωνικών και οικονομικών πιέσεων, η αναφορά αυτή λειτουργεί ως έμμεση προειδοποίηση απέναντι σε εσωτερικές τριβές που θα μπορούσαν να αποδυναμώσουν την κυβερνητική εικόνα.
Κλείνοντας, ο Θ. Ρουσόπουλος επένδυσε στη συμβολική δύναμη της ιστορικής διαδρομής της Νέας Δημοκρατίας. «Οι μεγάλες παρατάξεις δεν κουράζονται όταν δυσκολεύουν τα πράγματα. Τότε αποδεικνύουν ότι είναι μεγάλες», σημείωσε, επιδιώκοντας να ενισχύσει το ηθικό στελεχών και συνέδρων και να εμφανίσει το κόμμα ως έτοιμο να διαχειριστεί τις επόμενες προκλήσεις της διακυβέρνησης.
Σχόλιο 
: Η παρέμβαση Ρουσόπουλου λειτουργεί ως προσεκτικά ζυγισμένο μήνυμα προς δύο κατευθύνσεις: από τη μία, «αδειοδοτεί» την εσωτερική κριτική υπό τον όρο ότι δεν υπονομεύει την κυβερνητική σταθερότητα· από την άλλη, επιχειρεί να πλαισιώσει την αντιπολίτευση ως δύναμη θεαματισμού και όχι ουσίας. Σε μια περίοδο όπου η φθορά της εξουσίας είναι αναπόφευκτη, η Νέα Δημοκρατία φαίνεται να επενδύει στην εικόνα της ανθεκτικής, θεσμικής παράταξης, μετατρέποντας την έννοια της ενότητας από επικοινωνιακό σύνθημα σε κεντρικό αφήγημα πολιτικής επιβίωσης.
