Ο Νίκος Ανδρουλάκης επέλεξε τα Άγραφα για να συνδέσει το αίτημα πολιτικής αλλαγής με ένα νέο σχέδιο περιφερειακής ανάπτυξης. Θέτει στο επίκεντρο το δημογραφικό και την εγκατάλειψη της ορεινής περιφέρειας ως κεντρικά διακυβεύματα.
Με φόντο τα σχεδόν άδεια θρανία του δημοτικού σχολείου στα Άγραφα, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχείρησε να δώσει χειροπιαστό περιεχόμενο στο σύνθημα της «πολιτικής αλλαγής». Η περιοδεία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής στην Ευρυτανία αξιοποιήθηκε ως πεδίο για να αναδείξει το δημογραφικό και την εγκατάλειψη της περιφέρειας ως στρατηγικές προτεραιότητες του κόμματος.
Γιατί ο Ανδρουλάκης επέλεξε τα Άγραφα
Η εικόνα του δημοτικού σχολείου με «λιγοστούς πια μαθητές» δεν αποτελεί απλώς μια συγκινησιακή αναφορά. Ο Ανδρουλάκης τη χρησιμοποιεί ως σύμβολο δύο δομικών προκλήσεων: της συρρίκνωσης του πληθυσμού και της σταδιακής αποψίλωσης της υπαίθρου από υπηρεσίες και ευκαιρίες. Η επιλογή των Αγράφων, μιας ιστορικά φορτισμένης περιοχής, επιτρέπει στο ΠΑΣΟΚ να συνδέσει το παρελθόν της Εθνικής Αντίστασης με ένα αφήγημα σύγχρονης «αντίστασης» στην ερήμωση της περιφέρειας.
Η επίσκεψη στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης στη Βίνιανη και η αναφορά στην «πρώτη κυβέρνηση της ελεύθερης Ελλάδας» λειτουργούν ως γέφυρα ανάμεσα στη θεσμική μνήμη και τη σημερινή πολιτική πρόταση. Το μήνυμα είναι ότι η περιφερειακή Ελλάδα δεν είναι απλώς γεωγραφικό περιθώριο, αλλά ιστορικός πυρήνας της εθνικής διαδρομής, που σήμερα κινδυνεύει να αποδυναμωθεί δημογραφικά.
Δημογραφική κρίση και εγκατάλειψη της περιφέρειας
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ περιγράφει την κατάσταση σε ορεινές περιοχές όπως η Ευρυτανία ως «έντονη δημογραφική κρίση, που φτάνει στα όρια της κατάρρευσης». Η διατύπωση αυτή μεταφέρει την πολιτική αντιπαράθεση από το επίπεδο των γενικών διακηρύξεων σε μια πιο σκληρή πραγματικότητα: χιλιάδες νέοι επιλέγουν την εσωτερική ή εξωτερική μετανάστευση, αφήνοντας πίσω γηρασμένους πληθυσμούς και αποδυναμωμένες τοπικές κοινωνίες.
Στο επίκεντρο της κριτικής του βρίσκονται το υψηλό κόστος παραγωγής, η έλλειψη υποδομών και τα κενά στο κοινωνικό κράτος. Η δημόσια υγεία, η δημόσια παιδεία και τα δίκτυα μεταφορών αναφέρονται ως κρίσιμες παράμετροι που «δυσκολεύουν καθημερινά τη ζωή» των κατοίκων. Με αυτόν τον τρόπο, ο Ανδρουλάκης επιχειρεί να συνδέσει το δημογραφικό όχι μόνο με την οικονομία, αλλά και με την ισότιμη πρόσβαση σε βασικά δημόσια αγαθά.
Το «νέο σχέδιο» περιφερειακής ανάπτυξης ως πολιτικό διακύβευμα
Κεντρικός άξονας της παρέμβασης είναι η διατύπωση ότι «χρέος είναι ένα νέο σχέδιο περιφερειακής ανάπτυξης». Αν και δεν παρουσιάζονται συγκεκριμένα μέτρα, το πλαίσιο που σκιαγραφείται είναι σαφές: βελτίωση της καθημερινότητας ακόμη και «στις πιο απομακρυσμένες ορεινές περιοχές» και σύνδεση της περιφερειακής πολιτικής με την ευρύτερη «πολιτική αλλαγή» που επικαλείται το ΠΑΣΟΚ.
Η φράση «το όραμα και ο αγώνας για την πολιτική αλλαγή ταυτίζονται με την Ελλάδα της περιφερειακής ανάπτυξης» επιχειρεί να μετατρέψει την περιφέρεια από παθητικό αποδέκτη επιδοματικών πολιτικών σε κεντρικό πεδίο διαμόρφωσης της επόμενης πολιτικής ατζέντας. Η «Ελλάδα με ελπίδα και προοπτική για όλους» παρουσιάζεται ως χώρα όπου η γεωγραφική καταγωγή δεν θα καθορίζει το επίπεδο πρόσβασης σε υπηρεσίες, εισόδημα και ευκαιρίες.
Σχόλιο 
: Για τον πολίτη, η παρέμβαση Ανδρουλάκη σηματοδοτεί ότι το δημογραφικό και η περιφερειακή ανισότητα διεκδικούν κεντρική θέση στην πολιτική συζήτηση, όχι ως τεχνικά ζητήματα αλλά ως κριτήριο κοινωνικής δικαιοσύνης. Αν η συζήτηση αυτή μεταφραστεί σε συγκεκριμένες δεσμεύσεις για υγεία, παιδεία, μεταφορές και κόστος παραγωγής στην περιφέρεια, μπορεί να επηρεάσει άμεσα το αν οι νέοι θα παραμείνουν ή θα φύγουν από τις τοπικές κοινωνίες τους. Σε επίπεδο πολιτικού συστήματος, η ανάδειξη της ορεινής και απομακρυσμένης Ελλάδας ως προτεραιότητας ασκεί πίεση στα κόμματα να εγκαταλείψουν την αποσπασματική διαχείριση και να περάσουν σε συνεκτικά, μακροπρόθεσμα σχέδια περιφερειακής πολιτικής με μετρήσιμα αποτελέσματα.
#Ανδρουλάκης #ΠΑΣΟΚ #περιφερειακήανάπτυξη #Άγραφα #δημογραφικό
