Στην 77η ημέρα του πολέμου, η εικόνα ξεκαθαρίζει: η σύγκρουση δεν είναι πλέον μόνο στρατιωτική — είναι καθαρά γεωοικονομική. Η συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ με τον Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο επιβεβαίωσε το αυτονόητο: το Στενό του Ορμούζ είναι το πραγματικό “battlefield” της παγκόσμιας οικονομίας.
Η κοινή γραμμή ότι το Ορμούζ «πρέπει να παραμείνει ανοικτό» δεν είναι διπλωματία — είναι ανάγκη επιβίωσης του συστήματος. Περίπου το 20% της παγκόσμιας ροής πετρελαίου περνά από εκεί. Αν κλείσει, δεν μιλάμε για κρίση. Μιλάμε για reset τιμών και ύφεση.
Την ίδια στιγμή, η Αμπάς Αραγτσί μεταφέρει το παιχνίδι σε άλλο επίπεδο, καλώντας το μπλοκ των BRICS να καταδικάσει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και να σταθεί απέναντι στη «δυτική ηγεμονία». Με απλά λόγια: η Τεχεράνη επιχειρεί να διεθνοποιήσει τον πόλεμο και να τον μετατρέψει σε σύγκρουση μπλοκ.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό παιχνίδι ισχύος.
Η Κίνα θέλει το Ορμούζ ανοικτό γιατί είναι ενεργειακά εξαρτημένη. Οι ΗΠΑ το θέλουν ανοικτό γιατί χωρίς αυτό, η παγκόσμια οικονομία — και άρα και η δική τους — δέχεται σοκ. Το Ιράν, όμως, έχει καταλάβει ότι ελέγχει τον διακόπτη. Και χρησιμοποιεί αυτό το leverage.
Η κίνηση της Τεχεράνης να επιτρέψει τη διέλευση πλοίων υπό όρους — ακόμη και κινεζικών — δείχνει ξεκάθαρα τη νέα στρατηγική: όχι πλήρες κλείσιμο, αλλά ελεγχόμενη ροή. Δηλαδή, διαχείριση κρίσης με στόχο τη μέγιστη γεωπολιτική απόδοση.
Στο παρασκήνιο, οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ–Ισραήλ–Λιβάνου συνεχίζονται στην Ουάσιγκτον, αλλά χωρίς εγγυήσεις. Η Χεζμπολάχ παραμένει ενεργή και απρόβλεπτη, ενώ οι επιθέσεις συνεχίζονται. Αυτό σημαίνει ότι το μέτωπο μπορεί να ανοίξει πλήρως ανά πάσα στιγμή.
Στο πολιτικό επίπεδο, ο Τραμπ ανεβάζει την πίεση, ζητώντας συμφωνία από το Ιράν, αλλά ταυτόχρονα υποβαθμίζει ακόμη και κρίσιμα ζητήματα όπως το πυρηνικό πρόγραμμα σε “public relations” στόχο. Αυτό δεν είναι στρατηγική — είναι διαχείριση εικόνας.
Και η αγορά το βλέπει.
Το αποτέλεσμα είναι ένα περιβάλλον όπου κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν. Η Ουάσιγκτον και το Πεκίνο μιλούν για συνεργασία αλλά λειτουργούν ανταγωνιστικά. Η Τεχεράνη μιλά για αντίσταση αλλά διαπραγματεύεται επιλεκτικά. Οι BRICS ακούνε, αλλά δεν δεσμεύονται.
Αυτό δεν είναι ισορροπία. Είναι προσωρινή ανακωχή συμφερόντων.
SBC Σχόλιο: Το αφήγημα ότι «το Ορμούζ θα μείνει ανοικτό» είναι ηρεμιστικό για τις αγορές — όχι εγγύηση. Το Ιράν έδειξε ότι μπορεί να ανοίγει και να κλείνει τη στρόφιγγα κατά βούληση. Όσο αυτό ισχύει, το risk premium στην ενέργεια δεν φεύγει. Και χωρίς σταθερή ενέργεια, δεν υπάρχει σταθερή οικονομία. Οι αγορές παίζουν ακόμα άμυνα, απλώς δεν το έχουν παραδεχτεί.
