Η επιλογή ενός καλλιτέχνη από μια gallery δεν είναι αποτέλεσμα στιγμιαίας εντύπωσης αλλά μιας διαδικασίας που συνδυάζει αισθητική κρίση, στρατηγική σκέψη και εκτίμηση αγοράς, κάτι που σημαίνει ότι το έργο από μόνο του δεν αρκεί όσο ισχυρό κι αν είναι. Οι galleries λειτουργούν με τη λογική ότι δεν επενδύουν σε μεμονωμένα κομμάτια αλλά σε καριέρες, και αυτό μετατοπίζει το ενδιαφέρον από το “αν ένα έργο είναι καλό” στο “αν ένας καλλιτέχνης μπορεί να εξελιχθεί μέσα στον χρόνο”, να διατηρήσει συνοχή, να παράγει σταθερά και να δημιουργήσει μια αναγνωρίσιμη ταυτότητα που να μπορεί να τοποθετηθεί στην αγορά χωρίς να χάνει τη δυναμική της.
Σε αυτό το πλαίσιο, το portfolio δεν αξιολογείται ως συλλογή έργων αλλά ως αφήγηση, ως ένδειξη ότι υπάρχει κατεύθυνση και όχι απλώς παραγωγή, καθώς οι galleries αναζητούν καλλιτέχνες που έχουν ήδη αρχίσει να “χτίζουν” έναν κόσμο γύρω από τη δουλειά τους και όχι δημιουργούς που κινούνται αποσπασματικά ανάμεσα σε διαφορετικά στυλ χωρίς συνοχή. Η συνέπεια είναι κρίσιμο στοιχείο, όχι μόνο σε επίπεδο αισθητικής αλλά και σε επίπεδο επαγγελματικής στάσης, καθώς ένας καλλιτέχνης που δεν μπορεί να υποστηρίξει ρυθμό παραγωγής, να ανταποκριθεί σε εκθέσεις και να λειτουργήσει μέσα σε ένα πλαίσιο συνεργασίας, δύσκολα εντάσσεται σε ένα σύστημα που απαιτεί συνέχεια.
Παράλληλα, οι galleries αξιολογούν τη θέση του καλλιτέχνη μέσα στο ευρύτερο οικοσύστημα, δηλαδή πού έχει ήδη εκθέσει, με ποιους έχει συνεργαστεί, αν υπάρχει ενδιαφέρον από επιμελητές ή άλλους χώρους, κατανοώντας ότι η αγορά δεν λειτουργεί σε κενό αλλά μέσα από δίκτυα που ενισχύουν ή αποδυναμώνουν τη δυναμική ενός ονόματος. Η επιλογή, επομένως, δεν αφορά μόνο το παρόν αλλά και το potential, την πιθανότητα ο καλλιτέχνης να ενταχθεί σε ένα μεγαλύτερο αφήγημα που μπορεί να εξελιχθεί σε αγορά.
Ταυτόχρονα, υπάρχει και ένα λιγότερο εμφανές αλλά εξίσου σημαντικό στοιχείο: η “τοποθέτηση”. Οι galleries δεν επιλέγουν απλώς καλούς καλλιτέχνες, επιλέγουν καλλιτέχνες που ταιριάζουν με το πρόγραμμα και το προφίλ τους, που μπορούν να ενταχθούν σε μια ήδη διαμορφωμένη ταυτότητα και να ενισχύσουν τη συνολική εικόνα του χώρου, κάτι που σημαίνει ότι η επιλογή είναι πάντα σχετική και όχι απόλυτη. Ένας καλλιτέχνης μπορεί να απορριφθεί όχι επειδή δεν είναι καλός, αλλά επειδή δεν “κουμπώνει” στο συγκεκριμένο πλαίσιο.
Η τελική απόφαση δεν είναι ποτέ καθαρά καλλιτεχνική ή καθαρά εμπορική. Είναι συνδυασμός. Οι galleries λειτουργούν στο σημείο όπου αυτά τα δύο συναντιούνται, προσπαθώντας να ισορροπήσουν ανάμεσα στην ανάγκη για ποιότητα και στην ανάγκη για βιωσιμότητα, κάτι που εξηγεί γιατί η επιλογή τους μοιάζει συχνά αυστηρή ή ακόμη και απρόβλεπτη από έξω. Στην πραγματικότητα, είναι αποτέλεσμα μιας διαδικασίας που λαμβάνει υπόψη πολύ περισσότερα από όσα φαίνονται.
SBC Σχόλιο
Οι galleries δεν ψάχνουν τον “καλύτερο” καλλιτέχνη. Ψάχνουν τον καλλιτέχνη που μπορούν να τοποθετήσουν. Και αυτή η διαφορά εξηγεί τα πάντα.
