Η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών ζητά ρεαλισμό στη μετάβαση προς την απανθρακοποίηση και προειδοποιεί για μέτρα που κινδυνεύουν να τινάξουν στον αέρα την ανταγωνιστικότητα της ναυτιλίας
Σαφές μήνυμα προς τον International Maritime Organization έστειλε η ελληνική ναυτιλιακή κοινότητα από τα Ποσειδώνια 2026, ζητώντας να εγκαταλειφθούν οι ακραίες προσεγγίσεις της πράσινης μετάβασης και να υιοθετηθούν πολιτικές που μπορούν να εφαρμοστούν στην πράξη.
Η πρόεδρος της Union of Greek Shipowners, Melina Travlos, χαιρέτισε τις νέες προτάσεις που κατέθεσαν η Liberia και η Japan για την απανθρακοποίηση της διεθνούς ναυτιλίας, υπογραμμίζοντας ωστόσο ότι καμία από αυτές δεν μπορεί ακόμη να θεωρηθεί ολοκληρωμένη λύση.
«Υπάρχουν θετικά στοιχεία, αλλά και αρνητικές ή μη εφαρμόσιμες προβλέψεις», ήταν το βασικό μήνυμα της ελληνικής πλευράς.
Η μεγάλη μάχη για το μέλλον της ναυτιλίας
Η συζήτηση αφορά το σημαντικότερο ίσως ζήτημα που αντιμετωπίζει σήμερα η παγκόσμια ναυτιλία.
Ο IMO επιδιώκει τη δραστική μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου μέχρι το 2050, ωστόσο οι διαφωνίες για τον τρόπο εφαρμογής των νέων κανόνων παραμένουν έντονες.
Από τη μία πλευρά βρίσκονται χώρες και οργανώσεις που ζητούν επιθετικά μέτρα, υψηλές εισφορές άνθρακα και αυστηρούς περιορισμούς.
Από την άλλη πλευρά βρίσκονται ναυτιλιακές δυνάμεις όπως η Ελλάδα, που υποστηρίζουν ότι η μετάβαση πρέπει να βασιστεί σε τεχνολογικά εφικτές λύσεις και όχι σε πολιτικές αποφάσεις που υπερβαίνουν τις δυνατότητες της αγοράς.
Η παγίδα του Net Zero
Στην καρδιά της συζήτησης βρίσκεται αυτό που αρκετοί πλοιοκτήτες αποκαλούν πλέον «παγίδα του Net Zero».
Ο στόχος για μηδενικές εκπομπές θεωρείται αποδεκτός ως στρατηγική κατεύθυνση.
Το πρόβλημα εντοπίζεται στο γεγονός ότι η παγκόσμια ναυτιλία δεν διαθέτει ακόμη επαρκείς ποσότητες πράσινων καυσίμων για να υποστηρίξει μια τόσο γρήγορη μετάβαση.
Το πράσινο μεθανόλη, η πράσινη αμμωνία και τα συνθετικά καύσιμα παραμένουν ακριβά, περιορισμένα σε διαθεσιμότητα και ανεπαρκή για τις ανάγκες του παγκόσμιου στόλου.
Η ελληνική ναυτιλία υποστηρίζει ότι η επιβολή κανόνων χωρίς διαθέσιμες λύσεις δημιουργεί οικονομικό και λειτουργικό αδιέξοδο.
Η Ευρώπη στο στόχαστρο
Η συζήτηση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία λόγω των ευρωπαϊκών πολιτικών.
Το ευρωπαϊκό σύστημα εμπορίας εκπομπών ETS και οι νέοι κανονισμοί καυσίμων έχουν ήδη αυξήσει το κόστος λειτουργίας των πλοίων.
Η ελληνική πλευρά επιμένει ότι η ναυτιλία δεν μπορεί να επιβαρυνθεί πολλαπλά για το ίδιο περιβαλλοντικό αποτύπωμα.
Το ζήτημα τέθηκε ξεκάθαρα και από τον Έλληνα Επίτροπο Βιώσιμων Μεταφορών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Apostolos Tzitzikostas, ο οποίος έχει δηλώσει ότι η ναυτιλία δεν πρέπει να πληρώνει δύο φορές για τις ίδιες εκπομπές άνθρακα.
Οι Έλληνες εφοπλιστές αναζητούν τη «χρυσή τομή»
Η στρατηγική της ελληνικής ναυτιλίας συνοψίζεται στην αναζήτηση μιας ισορροπίας.
Ούτε άρνηση της πράσινης μετάβασης ούτε αποδοχή μέτρων που δεν μπορούν να εφαρμοστούν.
Η Ελλάδα παραμένει η μεγαλύτερη ναυτιλιακή δύναμη παγκοσμίως και διαχειρίζεται περίπου το 20% της παγκόσμιας χωρητικότητας σε όρους dwt.
Ως εκ τούτου, οι θέσεις της έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα στις διαπραγματεύσεις που θα ακολουθήσουν τους επόμενους μήνες.
SBC Shipping View
Η συζήτηση στον IMO δεν αφορά μόνο το περιβάλλον.
Αφορά την ίδια τη λειτουργία του παγκόσμιου εμπορίου.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα δεν είναι η έλλειψη στόχων.
Είναι η έλλειψη διαθέσιμων τεχνολογικών λύσεων που να μπορούν να υποστηρίξουν αυτούς τους στόχους σε παγκόσμια κλίμακα.
Η ελληνική ναυτιλία επιχειρεί να παίξει τον ρόλο της δύναμης ισορροπίας.
Αναγνωρίζει την ανάγκη απανθρακοποίησης, αλλά προειδοποιεί ότι η μετάβαση δεν μπορεί να στηριχθεί σε πολιτικές ευχές ή σε θεωρητικά μοντέλα.
Η πραγματική πρόκληση για τον IMO δεν είναι να θέσει ακόμη πιο φιλόδοξους στόχους.
Είναι να δημιουργήσει ένα πλαίσιο που να μπορεί να εφαρμοστεί από τα περίπου 110.000 πλοία που κινούν σήμερα το 90% του παγκόσμιου εμπορίου.
SBC RED LINE
Η μεγαλύτερη απειλή για τη ναυτιλία δεν είναι η πράσινη μετάβαση. Είναι η επιβολή πράσινων κανόνων χωρίς διαθέσιμα πράσινα καύσιμα. Αν η πολιτική προηγηθεί της τεχνολογίας, το κόστος θα το πληρώσει ολόκληρη η παγκόσμια οικονομία.
