Η συντριπτική πλειονότητα των αγοραπωλησιών κατοικιών αφορά ακίνητα άνω των 20 ετών, με τα νεόδμητα να παραμένουν μειοψηφία. Τα στοιχεία αναδεικνύουν δομικό έλλειμμα νέας προσφοράς και μετατοπίζουν το ενδιαφέρον σε ανακαινίσεις και ενεργειακές αναβαθμίσεις.
Η ελληνική αγορά ακινήτων επιβεβαιώνει ότι η κατοικία παραμένει το βασικό επενδυτικό και αποταμιευτικό καταφύγιο των νοικοκυριών, αλλά με σαφή στροφή προς παλαιά διαμερίσματα. Πάνω από τα τρία τέταρτα των αγοραπωλησιών αφορούν κατοικίες, ενώ περίπου το ίδιο ποσοστό αφορά ακίνητα ηλικίας άνω των 20 ετών. Τα νεόδμητα, παρά το πλεονέκτημα της ενεργειακής απόδοσης και του σύγχρονου σχεδιασμού, καλύπτουν μόλις ένα μικρό τμήμα της ζήτησης, αποτυπώνοντας το κενό νέας οικοδομικής δραστηριότητας της τελευταίας δεκαετίας.
Η γεωγραφία της ζήτησης και το έλλειμμα νέας προσφοράς
Σε εθνικό επίπεδο, οι κατοικίες συγκεντρώνουν περίπου το 75% των συναλλαγών, με τα οικόπεδα να ακολουθούν σε διψήφιο ποσοστό και αγροτεμάχια και επαγγελματικά ακίνητα να παραμένουν σε μονοψήφια επίπεδα. Καθοριστικό στοιχείο είναι η ηλικία του αποθέματος: σχεδόν το 76% των κατοικιών που πωλήθηκαν είναι άνω των 20 ετών, ενώ οι νεόδμητες (έως 5 ετών) περιορίζονται λίγο πάνω από το 12%. Οι ενδιάμεσες ηλικιακές κατηγορίες (6-20 έτη) καταγράφουν εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά, επιβεβαιώνοντας την πολυετή «τρύπα» στην οικοδομική δραστηριότητα.
Η εικόνα είναι ακόμη πιο έντονη στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα. Στην Αττική, όπου οι κατοικίες αντιστοιχούν σε πάνω από 85% των συναλλαγών, το 86% των αγορασμένων διαμερισμάτων είναι άνω των 20 ετών, με τα νεόδμητα να περιορίζονται περίπου στο 3%. Αντίστοιχη είναι η κατάσταση στη Θεσσαλονίκη, όπου οι κατοικίες ξεπερνούν το 87% των πωλήσεων και σχεδόν όλες είναι παλαιές. Στην υπόλοιπη χώρα, το μείγμα είναι πιο ισορροπημένο: οι κατοικίες υποχωρούν κοντά στο 70%, τα οικόπεδα ενισχύονται πάνω από 18%, ενώ τα νεόδμητα φτάνουν σχεδόν το 18%, αντανακλώντας μεγαλύτερη διαθεσιμότητα νέων κατασκευών σε τουριστικές και περιφερειακές αγορές.
Πώς αναδιαμορφώνεται η αγορά και οι τιμές
Η περιορισμένη ανέγερση νέων κατοικιών, σε συνδυασμό με την αυξημένη ζήτηση, ωθεί τους αγοραστές σε παλαιά ακίνητα, τα οποία συχνά αποκτώνται με σκοπό εκτεταμένη ανακαίνιση. Όπου υπάρχει δυνατότητα επιλογής νεόδμητου, αυτό προτιμάται λόγω ενεργειακής κλάσης και λειτουργικών προδιαγραφών, όμως η χαμηλή προσφορά και το υψηλότερο κόστος ανά τετραγωνικό περιορίζουν την πραγματική απορρόφηση. Παράλληλα, η αυξημένη ζήτηση για γη, ιδίως σε Αττική και περιφέρεια, δείχνει ότι ένα τμήμα της αγοράς επιχειρεί να «προαγοράσει» μελλοντική δόμηση, προσδοκώντας άνοδο τιμών και ανάπτυξη νέων οικιστικών projects.
Σχόλιο 
: Η κυριαρχία των παλαιών κατοικιών μετατοπίζει το κέντρο βάρους της αγοράς από την καθαρή ανάπτυξη σε αναβάθμιση υφιστάμενου αποθέματος. Αυτό δημιουργεί χώρο για εταιρείες ανακαινίσεων, τεχνικές εταιρείες και χρηματοδοτικά προϊόντα που συνδέονται με ενεργειακή αναβάθμιση, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύει την ανάγκη για στοχευμένες πολιτικές ενίσχυσης της νέας οικοδομής, ώστε να αντιμετωπιστεί το ζήτημα της προσιτής κατοικίας στα μεγάλα αστικά κέντρα και να αποφευχθεί περαιτέρω πίεση στις τιμές ενοικίων και πωλήσεων.
#ακίνητα #αγορά_κατοικίας #ελληνική_οικονομία
