Με έντονα προσωπικό ύφος ο πρόεδρος της Βουλής, Νικήτας Κακλαμάνης, αποχαιρετά τον Γιώργο Σουφλιά. Η δημόσια αναφορά του αναδεικνύει τον ρόλο του ιστορικού στελέχους της Νέας Δημοκρατίας στη μεταπολιτευτική πολιτική ζωή.
Η απώλεια του Γιώργου Σουφλιά προκάλεσε μία από τις πιο προσωπικές δημόσιες παρεμβάσεις του προέδρου της Βουλής, Νικήτα Κακλαμάνη. Με τη φράση «Αντίο αγαπημένε μου φίλε και συνοδοιπόρε!», ο θεσμικός παράγοντας επέλεξε να ενώσει τον θεσμικό του ρόλο με την ανθρώπινη διάσταση μιας μακράς πολιτικής συνύπαρξης.
Ο Κακλαμάνης δεν περιορίστηκε σε τυπικές διατυπώσεις, αλλά μίλησε για «σπουδαία πολιτική φυσιογνωμία» και «κορυφαίο ιστορικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας». Η επιλογή των λέξεων δείχνει ότι η αναφορά στον Σουφλιά ξεπερνά τα όρια ενός εσωκομματικού αποχαιρετισμού και αγγίζει τη συνολική αποτίμηση μιας διαδρομής που συνδέθηκε με τη μεταπολίτευση.
Πώς αποτιμάται θεσμικά η πορεία του Γιώργου Σουφλιά;
Στο μήνυμά του, ο πρόεδρος της Βουλής υπογραμμίζει ότι ο Σουφλιάς υπήρξε βουλευτής και υπουργός «επί σειρά ετών σε νευραλγικές θέσεις», επισημαίνοντας το τρίπτυχο «ήθος, υπευθυνότητα, εργατικότητα». Η αναφορά σε «νευραλγικές θέσεις» παραπέμπει στον ρόλο του σε κρίσιμες κυβερνητικές περιόδους, χωρίς να κατονομάζονται συγκεκριμένα χαρτοφυλάκια ή αποφάσεις.
Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η επισήμανση ότι «σφράγισε τη μεταπολιτευτική πολιτική ζωή του τόπου». Πρόκειται για διατύπωση που εντάσσει τον Σουφλιά στο πάνθεον των στελεχών που συνέβαλαν στη σταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος μετά τη δικτατορία. Ο Κακλαμάνης εστιάζει επίσης στο «υψηλό αίσθημα ευθύνης» και στην «προσήλωση στο εθνικό συμφέρον», στοιχεία που παρουσιάζονται ως αιτία για τον σεβασμό όχι μόνο των συμπολιτών, αλλά και των πολιτικών αντιπάλων.
Το κενό στη Νέα Δημοκρατία και το αποτύπωμα στο πολιτικό σύστημα
Ο πρόεδρος της Βουλής σημειώνει ότι «η απώλειά του αφήνει ένα μεγάλο κενό στο κόμμα που υπηρέτησε με πάθος και σταθερότητα». Η φράση αυτή φωτίζει τη διαχρονική σχέση του Σουφλιά με τη Νέα Δημοκρατία, ως εκπροσώπου μιας γενιάς στελεχών που ταυτίστηκαν με την κομματική και κυβερνητική της διαδρομή. Ταυτόχρονα, γίνεται λόγος για «ανεξίτηλο αποτύπωμα στην πολιτική ζωή της χώρας», διατύπωση που επιχειρεί να αποδώσει διακομματική και ιστορική διάσταση στην παρουσία του.
Το μήνυμα κλείνει με την εκ νέου προσωπική αναφορά «Αντίο αγαπημένε μου φίλε και συνοδοιπόρε!» και την έκφραση «των πιο θερμών συλλυπητηρίων» προς την οικογένεια. Η επανάληψη του προσωπικού τόνου στο τέλος δείχνει ότι, πέρα από τον θεσμικό αποχαιρετισμό, ο Κακλαμάνης θέλησε να καταγράψει δημόσια μια σχέση πολιτικής και ανθρώπινης εγγύτητας.
Σχόλιο 
: Για τον πολίτη, τέτοιου τύπου αποχαιρετισμοί λειτουργούν ως υπενθύμιση της γενιάς πολιτικών που διαμόρφωσαν τη μεταπολίτευση και των προτύπων συμπεριφοράς που προβάλλονται σήμερα ως θεσμικά επιθυμητά: ήθος, υπευθυνότητα, αίσθημα εθνικού συμφέροντος. Σε μια περίοδο κόπωσης από την πολιτική αντιπαράθεση, η ανάδειξη της έννοιας του «σεβασμού από πολιτικούς αντιπάλους» δείχνει ότι το σύστημα εξακολουθεί να αναζητά σημεία συναίνεσης γύρω από πρόσωπα και διαδρομές. Η απώλεια ενός ιστορικού στελέχους, όπως περιγράφεται από τον πρόεδρο της Βουλής, υπενθυμίζει επίσης την ανάγκη ανανέωσης με στελέχη που θα μπορούν να διεκδικήσουν αντίστοιχη θεσμική αναγνώριση στο μέλλον.
#Κακλαμάνης #Σουφλιάς #Βουλή #ΝέαΔημοκρατία #ΕλληνικήΠολιτική
