Ο πόλεμος στην Ουκρανία μπαίνει σε νέα φάση, με τον Ντόναλντ Τραμπ να μεταφέρει πλέον ευθέως την πίεση προς τον Βλαντίμιρ Πούτιν για τερματισμό των συγκρούσεων. Την ίδια ώρα, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη σκληρή γραμμή κυρώσεων και την ανάγκη να είναι έτοιμη για μια μελλοντική διαπραγμάτευση.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία μπαίνει σε φάση όπου η αμερικανική και η ευρωπαϊκή στρατηγική δείχνουν να επανασυντονίζονται, με τον Ντόναλντ Τραμπ να στοχοποιεί πλέον προσωπικά τον Βλαντίμιρ Πούτιν για τον τερματισμό των συγκρούσεων. Η αποσυμπίεση στο ιρανικό μέτωπο απελευθερώνει διπλωματικό και οικονομικό κεφάλαιο, ώστε η Δύση να εντείνει την πίεση προς τη Μόσχα.
Πόλεμος στην Ουκρανία: πώς αλλάζει η πίεση προς τη Μόσχα;
Η λογική που προβάλλει ο Τραμπ είναι απλή: εφόσον οι εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου επιστρέφουν στην αγορά, οι δυτικές κυρώσεις στις ρωσικές εξαγωγές μπορούν να επανεργοποιηθούν ή να ενισχυθούν. Έτσι δημιουργείται ένα περιβάλλον μεγαλύτερης οικονομικής ασφυξίας, στο οποίο ο Πούτιν θα κληθεί να διαπραγματευθεί από δυσμενέστερη θέση.
Η μέθοδος της «αποκλιμάκωσης διά της κλιμακώσεως» παραμένει κεντρικό εργαλείο του Λευκού Οίκου: πρώτα αύξηση της πίεσης, έπειτα αναζήτηση διόδου συνεννόησης. Η πρόσκαιρη εξομάλυνση με τους Ευρωπαίους, μετά τη συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν, προσφέρει στο αμερικανικό επιτελείο ένα σπάνιο παράθυρο συντονισμένης δράσης απέναντι στη Ρωσία.
Πεδίο μάχης, drones και ρωσικός εκνευρισμός
Στο στρατιωτικό μέτωπο, η εικόνα για τη Μόσχα είναι σύνθετη: οι χερσαίες επιχειρήσεις κινούνται αργά, παρά το ευνοϊκό θερινό πλαίσιο, και κάθε τοπικό κέρδος αντισταθμίζεται από εντυπωσιακά πλήγματα ουκρανικών drones στο εσωτερικό της Ρωσίας. Επιθέσεις σε στόχους με υψηλό συμβολισμό, όπως στα περίχωρα της Αγίας Πετρούπολης, και κρίσιμες υποδομές, όπως το διυλιστήριο Καπότνια κοντά στη Μόσχα, διαβρώνουν την εικόνα ασφάλειας του καθεστώτος.
Αυτό το μείγμα αργής προέλασης στο μέτωπο και θεαματικών χτυπημάτων στα μετόπισθεν τροφοδοτεί έντονο εκνευρισμό στους ρωσικούς κύκλους εξουσίας. Άλλες πτέρυγες εισηγούνται ταχεία αναζήτηση συμβιβασμού, άλλες ζητούν κλιμάκωση ακόμη και με γενική επιστράτευση, ενώ φωνές όπως ο Σεργκέι Καραγκάνοφ επαναφέρουν σενάρια πλήγματος σε νατοϊκό – κατά προτίμηση γερμανικό – έδαφος, ακόμη και με τακτικά πυρηνικά, για «αποκατάσταση αποτροπής».
Λαβρόφ κατά ΕΕ και ο ρόλος της Ευρώπης στον πόλεμο στην Ουκρανία
Σε αυτό το κλίμα, ο Σεργκέι Λαβρόφ επιλέγει μετωπική γραμμή απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποκλείοντάς την εκ των προτέρων από ρόλο συνομιλητή σε μελλοντικές διαπραγματεύσεις. Στο κείμενο που έδωσε στη δημοσιότητα, κατηγορεί τους Ευρωπαίους ότι δεν επιδιώκουν πραγματικές συνομιλίες, αλλά «ενίσχυση του καθεστώτος Ζελένσκι» ως μόνιμη βάση αντιπαράθεσης με τη Ρωσία.
Ο Λαβρόφ παρουσιάζει τις τελευταίες δύο δεκαετίες ευρωατλαντικών επαφών ως «προπέτασμα καπνού» για την επέκταση ΝΑΤΟ και Ε.Ε. στα ρωσικά σύνορα, προειδοποιώντας για κίνδυνο ευθείας σύγκρουσης Ρωσίας – ΝΑΤΟ με πυρηνική κλιμάκωση. Η ρητορική αυτή στοχεύει τόσο στην εσωτερική συσπείρωση όσο και στο να αναδείξει το κόστος για την Ευρώπη, εάν επιμείνει σε γραμμή μακροχρόνιας αντιπαράθεσης.
Η ευρωπαϊκή σύνοδος, τα 90 δισ. και η «πόρτα» της διπλωματίας
Παρά τη ρωσική επιθετική ρητορική, η τελευταία σύνοδος κορυφής της Ε.Ε. διαμορφώνει μια πιο συνεκτική ευρωπαϊκή στάση. Οι «28» (με τη συμμετοχή του Βολοντίμιρ Ζελένσκι) ξεκαθαρίζουν ότι θέλουν η Ένωση να είναι έτοιμη, όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες, να εμπλακεί διπλωματικά με τη Ρωσία για μια «δίκαιη και διαρκή ειρήνη» που θα προστατεύει και τα ευρωπαϊκά συμφέροντα.
Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, έχει ήδη ζητήσει το άνοιγμα διαύλου με το Κρεμλίνο, έστω σε επίπεδο σύντομων, τεχνικών επαφών, ώστε η Ε.Ε. να μη βρεθεί απροετοίμαστη όταν ανοίξει παράθυρο διαπραγμάτευσης. Παράλληλα, οι ηγέτες χαιρετίζουν την έναρξη των ενταξιακών κεφαλαίων της Ουκρανίας, προετοιμάζουν εκταμίευση από δάνειο 90 δισ. € για την περίοδο 2026-2027 και ζητούν επιτάχυνση νέων πακέτων κυρώσεων, με έμφαση στα ενεργειακά έσοδα και τον «σκιώδη στόλο» της Ρωσίας.
SBC Red Line
Η μετατόπιση της πίεσης Τραμπ από την Τεχεράνη προς τη Μόσχα δείχνει ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία γίνεται ξανά ο κεντρικός γεωπολιτικός φάκελος για τη Δύση. Αυτό σημαίνει πιο σκληρή χρήση των ενεργειακών και χρηματοπιστωτικών εργαλείων, με άμεσες παρενέργειες στις παγκόσμιες αγορές.
Για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις, η στρατηγική ταυτόχρονης στήριξης της Ουκρανίας, ενίσχυσης κυρώσεων και προετοιμασίας διαλόγου με τη Ρωσία δημιουργεί περιβάλλον μόνιμης αβεβαιότητας. Επενδύσεις, εφοδιαστικές αλυσίδες και ενεργειακό κόστος θα συνεχίσουν να κινούνται πάνω σε πολιτική «κινούμενη άμμο» μέχρι να διαφανεί αξιόπιστο πλαίσιο ειρήνης.
Η μεγάλη εικόνα είναι ότι η Ευρώπη επιχειρεί να μετατραπεί από «παρακολούθημα» της αμερικανικής στρατηγικής σε αυτόνομο διαπραγματευτικό πόλο για την επόμενη μέρα του πολέμου στην Ουκρανία. Το αν θα τα καταφέρει, θα κριθεί από το κατά πόσο μπορεί να συνδυάσει ενότητα, αντοχή στις κυρώσεις και αξιοπιστία ως μελλοντικός εγγυητής ασφάλειας στην ήπειρο.
Διαβάστε επίσης:
Πολωνία: Διπλωματική ρήξη με Κίεβο πάνω από ιστορικές μνήμες
#πόλεμοςστηνΟυκρανία #ΝτόναλντΤραμπ #ΒλαντίμιρΠούτιν #ΣεργκέιΛαβρόφ #ΕυρωπαϊκήΈνωση #κυρώσειςΡωσίας #Ζελένσκι #G7 #ενεργειακήασφάλεια #διπλωματία #ΝΑΤΟ #ρωσοουκρανικόςπόλεμος #ευρωπαϊκήσύνοδοςκορυφής #δάνειο90δισ.ευρώ #σκιώδηςστόλος
