Οι συλλέκτες που επηρεάζουν την αγορά δεν αγοράζουν τυχαία και αυτό είναι το πρώτο στοιχείο που τους διαφοροποιεί από τον μέσο αγοραστή. Η διαδικασία δεν ξεκινά από το έργο αλλά από τον καλλιτέχνη, και ακόμη πιο συγκεκριμένα από τη θέση του μέσα στο σύστημα, δηλαδή ποια gallery τον εκπροσωπεί, σε ποιες εκθέσεις συμμετέχει, ποιοι τον υποστηρίζουν και ποια είναι η δυναμική που διαμορφώνεται γύρω από το όνομά του. Η επιλογή δεν είναι αισθητική με τη στενή έννοια αλλά στρατηγική, καθώς ο συλλέκτης τοποθετείται σε ένα “story” που μπορεί να εξελιχθεί και όχι σε ένα μεμονωμένο αντικείμενο.
Η τοποθέτηση γίνεται συχνά σε πρώιμο στάδιο, πριν η αγορά αποκτήσει ευρύτερη εικόνα, κάτι που απαιτεί πρόσβαση σε πληροφορία αλλά και ικανότητα ανάγνωσης του περιβάλλοντος. Οι σημαντικοί συλλέκτες συνεργάζονται με advisors, παρακολουθούν στενά τα art fairs, διατηρούν σχέσεις με galleries και κινούνται σε δίκτυα όπου η πληροφόρηση κυκλοφορεί πριν γίνει δημόσια. Αυτό τους επιτρέπει να εντοπίζουν καλλιτέχνες πριν δημιουργηθεί έντονη ζήτηση και να αποκτούν έργα σε επίπεδα τιμών που αργότερα δεν είναι διαθέσιμα.
Παράλληλα, η στρατηγική δεν αφορά μόνο την αγορά αλλά και τη διαχείριση της συλλογής. Ένας συλλέκτης που θέλει να επηρεάσει την αγορά δεν πουλά συχνά και δεν κινείται σπασμωδικά. Διατηρεί έργα, δημιουργεί σπανιότητα και ενισχύει την αξία μέσα από τον περιορισμό της προσφοράς. Σε ορισμένες περιπτώσεις, συνεργάζεται με museums ή θεσμούς, δανείζει έργα για εκθέσεις και συμβάλλει στη θεσμική αναγνώριση του καλλιτέχνη, κάτι που ενισχύει περαιτέρω τη θέση του στην αγορά.
Το αποτέλεσμα είναι ότι η αξία δεν προκύπτει μόνο από τη ζήτηση αλλά και από τη διαχείριση της προσφοράς, και αυτή η διαχείριση βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό στα χέρια των συλλεκτών. Η αγορά τέχνης δεν λειτουργεί ως ανοιχτό σύστημα όπου όλοι συμμετέχουν ισότιμα, αλλά ως δίκτυο όπου λίγοι έχουν τη δυνατότητα να επηρεάσουν την κατεύθυνση.
SBC Σχόλιο
Ο σοβαρός συλλέκτης δεν αγοράζει έργα. Χτίζει θέση μέσα στην αγορά. Και αυτή η θέση είναι που δημιουργεί την αξία.
