Ο αντιπρόεδρος της Fed για την εποπτεία, Μάικλ Μπαρ, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τη χαλάρωση των κανόνων στις μεγάλες τράπεζες. Η συζήτηση για τα κεφαλαιακά αποθέματα επιστρέφει στο επίκεντρο της αμερικανικής και διεθνούς χρηματοπιστωτικής πολιτικής.
Η προειδοποίηση του Μάικλ Μπαρ, υπεύθυνου για την τραπεζική εποπτεία στο Διοικητικό Συμβούλιο της Federal Reserve, έρχεται σε μια στιγμή που η Ουάσιγκτον επανεξετάζει τα όρια μεταξύ ανάπτυξης και χρηματοπιστωτικής σταθερότητας. Μιλώντας στο American University στην Ουάσιγκτον, ο Μπαρ υποστήριξε ότι οι τρέχουσες προτάσεις χαλάρωσης μειώνουν τις κεφαλαιακές απαιτήσεις για τις μεγαλύτερες τράπεζες κατά περίπου 6%, κάτι που μεταφράζεται – όπως είπε – σε 60 δισ. δολάρια λιγότερα κεφάλαια-«μαξιλάρι» έναντι ζημιών.
Γιατί τα κεφάλαια των τραπεζών επιστρέφουν στο επίκεντρο
Η συζήτηση για τα ίδια κεφάλαια δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια, αλλά ο πυρήνας της ανθεκτικότητας του συστήματος. Υψηλότερα κεφαλαιακά αποθέματα περιορίζουν τη μόχλευση και αυξάνουν την ικανότητα των τραπεζών να απορροφούν ζημίες χωρίς να χρειάζονται κρατική στήριξη. Αντίστροφα, η χαλάρωση των απαιτήσεων μπορεί να ενισχύσει βραχυπρόθεσμα την πιστωτική επέκταση, αλλά αυξάνει την πιθανότητα σοβαρών κρίσεων όταν το οικονομικό κλίμα αντιστραφεί.
Ο Μπαρ υπενθύμισε ότι η ιστορική εμπειρία – από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 έως τις πιο πρόσφατες τραπεζικές αναταράξεις – δείχνει πως η απορρύθμιση συχνά προηγείται περιόδων αστάθειας. Όπως τόνισε, τα οφέλη μιας πρόσκαιρης ώθησης στην ανάπτυξη μπορούν να εξανεμιστούν από τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις μιας κρίσης: χαμηλότερη δυνητική ανάπτυξη, απώλειες θέσεων εργασίας και διαταραχή της πραγματικής οικονομίας.
Η θεσμική αντιπαράθεση γύρω από τη Fed
Η παρέμβαση Μπαρ φωτίζει και μια βαθύτερη θεσμική συζήτηση στις ΗΠΑ: ποιος θέτει τα όρια στην ανάληψη κινδύνου από τις συστημικές τράπεζες. Στο εσωτερικό της Fed και των άλλων εποπτικών αρχών εξελίσσεται μια αντιπαράθεση ανάμεσα σε όσους επιδιώκουν ηπιότερο ρυθμιστικό πλαίσιο, με στόχο την ενίσχυση της πιστωτικής διαμεσολάβησης, και σε όσους θεωρούν ότι η σταθερότητα πρέπει να παραμείνει υπεράνω βραχυπρόθεσμων κερδών.
Σε αυτό το πλαίσιο, η κριτική του Μπαρ ότι «η Fed και άλλοι επόπτες αποδυναμώνουν τη ρύθμιση και την εποπτεία» λειτουργεί ως δημόσιο σήμα προς τις αγορές ότι η συζήτηση δεν έχει κλείσει. Για τους διεθνείς επενδυτές, η κατεύθυνση της αμερικανικής ρύθμισης παραμένει κρίσιμος παράγοντας στην αξιολόγηση του κινδύνου των τραπεζικών μετοχών και ομολόγων.
Τι σημαίνει η συζήτηση στις ΗΠΑ για την Ευρώπη;
Η ευρωπαϊκή εμπειρία μετά την κρίση χρέους οδήγησε σε αυστηρότερες κεφαλαιακές απαιτήσεις και ενισχυμένο ρόλο της ΕΚΤ και του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού. Ωστόσο, η πίεση για «ευελιξία» δεν λείπει ούτε από τις Βρυξέλλες, καθώς οι τράπεζες υποστηρίζουν ότι το κόστος συμμόρφωσης περιορίζει τη χρηματοδότηση της οικονομίας.
Σχόλιο 
: Για την ελληνική αγορά, η παρέμβαση Μπαρ λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η κεφαλαιακή επάρκεια παραμένει στρατηγικό πλεονέκτημα, όχι βάρος. Οι ελληνικές τράπεζες, που μόλις τα τελευταία χρόνια αποκατέστησαν τους δείκτες κεφαλαιακής τους θέσης, δύσκολα μπορούν να αντέξουν έναν νέο κύκλο διεθνούς απορρύθμισης που θα αύξανε τη μεταβλητότητα και το κόστος χρηματοδότησης. Για τους εγχώριους επενδυτές, η ποιότητα κεφαλαίων και η σταθερότητα του ρυθμιστικού πλαισίου παραμένουν κρίσιμα κριτήρια αποτίμησης του κλάδου.
#FederalReserve #τραπεζες #ρυθμιση #κεφαλαιακεςΑπαιτησεις #ΗΠΑ
