Η ειρηνευτική συμφωνία Λιβάνου με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, όπως την περιγράφει ο πρόεδρος Ζοζέφ Αούν, στοχεύει στην ενίσχυση του λιβανικού στρατού χωρίς να νομιμοποιεί την παρουσία ισραηλινών δυνάμεων. Η πολιτική απόφαση της Βηρυτού να διαχωρίσει τις συνομιλίες αυτές από τις διαπραγματεύσεις ΗΠΑ–Ιράν αναδεικνύει την προσπάθεια για μεγαλύτερη θεσμική αυτονομία.
Η ειρηνευτική συμφωνία Λιβάνου με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ παρουσιάζεται από τον πρόεδρο Ζοζέφ Αούν ως πλαίσιο ενίσχυσης των εθνικών ενόπλων δυνάμεων και όχι ως βήμα αναγνώρισης μόνιμης ισραηλινής στρατιωτικής παρουσίας στο λιβανικό έδαφος. Με αυτή τη διευκρίνιση, η προεδρία επιχειρεί να απαντήσει σε εσωτερικές ανησυχίες για ενδεχόμενη θεσμική υποχώρηση σε ένα εξαιρετικά ευαίσθητο ζήτημα κυριαρχίας.
Πώς ορίζει ο Λίβανος την ειρηνευτική συμφωνία Λιβάνου;
Ο Αούν υπογραμμίζει ότι το τριμερές πλαίσιο ειρήνης αποσκοπεί στο να «ενδυναμώσει» τον λιβανικό στρατό, δίνοντάς του κεντρικό ρόλο στην ασφάλεια της χώρας. Η ρητή αποστασιοποίηση από οποιαδήποτε «νομιμοποίηση» της ισραηλινής παρουσίας λειτουργεί ως πολιτικό μήνυμα προς τις λιβανικές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που αντιμετωπίζουν με καχυποψία κάθε συνεννόηση με το Τελ Αβίβ.
Η τοποθέτηση του προέδρου επιχειρεί να κλείσει εκ των προτέρων τον δρόμο σε ερμηνείες ότι το νέο πλαίσιο συνεπάγεται αλλαγή πάγιας στάσης απέναντι στο Ισραήλ. Ταυτόχρονα, αναδεικνύει την επιλογή της Βηρυτού να επενδύσει θεσμικά στον εθνικό στρατό ως βασικό πυλώνα άμυνας, σε μια χώρα όπου οι μη κρατικοί ένοπλοι σχηματισμοί έχουν διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο.
Γιατί ο Αούν διαχωρίζει τις συνομιλίες από τις διαπραγματεύσεις ΗΠΑ–Ιράν;
Ο πρόεδρος του Λιβάνου υπερασπίζεται την απόφαση της κυβέρνησής του να κρατήσει τις ειρηνευτικές συνομιλίες εκτός του πλαισίου των διαπραγματεύσεων Ηνωμένων Πολιτειών–Ιράν, χαρακτηρίζοντας την επιλογή αυτή «πρόβλημα» για όσους έχουν συνηθίσει σε καθεστώς κηδεμονίας. Με τη φράση ότι κάποιοι είναι συνηθισμένοι σε εκείνους «που ελέγχουν, υπαγορεύουν και διαπραγματεύονται εκ μέρους μας», ο Αούν ασκεί έμμεση κριτική σε πρακτικές εξωτερικής χειραγώγησης της λιβανικής πολιτικής.
Η προσέγγιση αυτή καταγράφεται ως προσπάθεια ανάκτησης διαπραγματευτικής αυτονομίας, σε ένα περιβάλλον όπου περιφερειακές δυνάμεις επηρεάζουν διαχρονικά τις εσωτερικές ισορροπίες του Λιβάνου. Ο διαχωρισμός των διαδικασιών στέλνει μήνυμα ότι η Βηρυτός επιδιώκει να ορίζει η ίδια τους όρους των συμφωνιών που αφορούν άμεσα την ασφάλεια και την κυριαρχία της.
Τι σημαίνει για την Ελλάδα
Για την Ελλάδα, κάθε σταθεροποιητική κίνηση στον Λίβανο που ενισχύει τους θεσμούς του κράτους και τον εθνικό στρατό έχει σημασία για τη συνολική ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο. Ένα πιο αυτόνομο και θεσμικά ενισχυμένο λιβανικό κράτος μπορεί να λειτουργήσει ως πιο προβλέψιμος συνομιλητής σε περιφερειακά σχήματα, όπου η Αθήνα επιδιώκει ρόλο σταθεροποιητικού παράγοντα.
Σχόλιο 
: Η ρητή προσπάθεια του Λιβάνου να αποσυνδέσει τις δικές του διαπραγματεύσεις από ευρύτερα παζάρια μεγάλων δυνάμεων αναδεικνύει μια τάση μικρότερων κρατών να διεκδικούν μεγαλύτερη θεσμική αυτονομία, τάση που ενδιαφέρει άμεσα και την ελληνική διπλωματία. Η Αθήνα οφείλει να παρακολουθήσει προσεκτικά πώς η Βηρυτός ισορροπεί ανάμεσα σε περιφερειακές πιέσεις και εθνική κυριαρχία, καθώς ανάλογες ισορροπίες διαμορφώνουν και το πλαίσιο των δικών της πρωτοβουλιών στην περιοχή.
Διαβάστε επίσης:
Λίβανος αναφέρει ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στον νότο
Γαλλία ανακοινώνει ανάπτυξη διεθνών δυνάμεων στον Λίβανο
#Λίβανος #ΖοζέφΑούν #Ισραήλ #ΗνωμένεςΠολιτείες #ειρηνευτικήσυμφωνία
