Η ενότητα και παιδεία προβάλλονται από τον Κωνσταντίνο Τασούλα ως η πραγματική δύναμη της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, ενόψει της 24ης Ιουλίου 2026. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συνδέει την κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς με την πελατειακή παράδοση και καλεί σε πολιτική πράξη αντί για επικοινωνιακή σύγκρουση.
Η ενότητα και παιδεία αναδεικνύονται από τον Κωνσταντίνο Τασούλα σε κεντρικούς άξονες για την επόμενη φάση της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, με αφορμή την 52η επέτειο της Αποκατάστασης. Ο Πρόεδρος περιγράφει ένα όραμα «Ελλάδας με αυτοπεποίθηση», το οποίο όμως προϋποθέτει υπέρβαση της πολιτικής απαξίωσης και αναμέτρηση με το πελατειακό σύστημα.
Πώς ορίζει ο Τασούλας την ενότητα και παιδεία στη σημερινή συγκυρία;
Ο Πρόεδρος τοποθετεί την ενότητα και την παιδεία ως «σταθερές» σε μια εποχή διεθνών ανακατατάξεων, υποστηρίζοντας ότι εκεί βρίσκεται «η πραγματική μας δύναμη». Συνδέει την ιστορική πορεία της χώρας με στιγμές όπου οι εσωτερικές διαφορές υποχώρησαν μπροστά στα «μεγάλα, τα σπουδαία», προτείνοντας ουσιαστικά μια επανανοηματοδότηση της εθνικής συνοχής.
Για την παιδεία, μιλά ως θεμέλιο «ισχυρών θεσμών» και «πιο δίκαιης και πιο ανθεκτικής κοινωνίας», μεταφέροντας το βάρος από τη στενή σχολική διάσταση στη δημοκρατική συγκρότηση του πολίτη. Η θέση του ότι η δημοκρατία στηρίζεται σε πολίτες που «σκέφτονται και δρουν υπεύθυνα» επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για το πώς το εκπαιδευτικό σύστημα διαμορφώνει πολιτική κουλτούρα και όχι μόνο επαγγελματικές δεξιότητες.
Πώς ασκεί κριτική στην πολιτική ζωή και στο πελατειακό σύστημα;
Ο Κωνσταντίνος Τασούλας περιγράφει μια πολιτική σκηνή όπου κυριαρχεί «η καταγγελία και η διένεξη» αντί της «άμιλλας έργου», θέτοντας σαφές διαχωριστικό ανάμεσα στην πολιτική ως πράξη και στην πολιτική ως θέαμα. Η διάκριση που κάνει ανάμεσα στο «πράττειν» και στο «φαίνεσθαι» λειτουργεί ως έμμεση κριτική σε πρακτικές που επενδύουν στην εικόνα και στην ήττα του αντιπάλου, αντί στη βελτίωση της καθημερινότητας.
Πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα, μιλώντας για «διαδοχικό κίνητρο καταψήφισης» που διαμορφώνει και το είδος των προσώπων που προσελκύονται στην πολιτική. Η αναφορά του στην ανάγκη να προτιμώνται οι «πραγματοποιoί» έναντι των «θαυματοποιών» συνδέεται με τη βαθύτερη κριτική του στο πελατειακό σύστημα, το οποίο χαρακτηρίζει ως τη μεγαλύτερη μεταρρυθμιστική πρόκληση για μια «ευρωπαϊκή κανονικότητα».
Ποιο θεσμικό και ιστορικό πλαίσιο αναδεικνύει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας;
Ο Τασούλας αποδίδει τη «μεγάλη καθίζηση» εμπιστοσύνης στους θεσμούς στη χρεοκοπία της χώρας, αναγνωρίζοντας ότι η κρίση δεν ήταν μόνο οικονομική αλλά και θεσμική. Στο πλαίσιο αυτό, η επίκληση της «κανονικότητας» δεν παρουσιάζεται ως σύνθημα σταθερότητας, αλλά ως διαδικασία απομάκρυνσης από πελατειακές πρακτικές που υπονομεύουν την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος.
Συνδέει ευθέως τη 24η Ιουλίου με τη διπλή μνήμη της Μεταπολίτευσης και της κυπριακής τραγωδίας, υπενθυμίζοντας ότι η Γ΄ Δημοκρατία γεννήθηκε «παράλληλα» με την εισβολή. Η αναφορά του στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου, όπου συναντώνται Πρόεδρος και πολιτικοί αρχηγοί, υπογραμμίζει τον συμβολισμό της θεσμικής συνύπαρξης, ενώ ταυτόχρονα θέτει ως «αδιαπραγμάτευτο στόχο» την ολόπλευρη ενίσχυση του ελληνισμού για την άρση των συνεπειών της εισβολής.
Τι σημαίνει για εσάς ως πολίτης
Για τον πολίτη, η έμφαση στην ενότητα και παιδεία μεταφράζεται σε απαίτηση για εκπαιδευτικές πολιτικές που καλλιεργούν κριτική σκέψη και θεσμική εμπιστοσύνη, όχι μόνο δεξιότητες αγοράς εργασίας. Η κριτική στην πολιτική ως «τεχνολογία του φαίνεσθαι» θέτει ζήτημα λογοδοσίας: αξιολόγηση κομμάτων και προσώπων με βάση το έργο και όχι την επικοινωνιακή υπεροχή.
Η στοχοποίηση του πελατειακού συστήματος ως κορυφαίας μεταρρύθμισης δείχνει ότι κάθε αίτημα για καλύτερες υπηρεσίες, δικαιότερη φορολογία ή διαφανείς παροχές περνά από τη ρήξη με τις προσωπικές εξυπηρετήσεις. Παράλληλα, η αναβάθμιση του Προεδρικού Μεγάρου με έργα ενεργειακής εξοικονόμησης και πολιτιστικής ανάδειξης λειτουργεί ως υπόδειγμα για το πώς οι θεσμοί μπορούν να συνδέουν τη συμβολική τους ισχύ με σύγχρονα πρότυπα λειτουργίας.
Σχόλιο 
: Η παρέμβαση του Κωνσταντίνου Τασούλα, με αιχμές για την πολιτική ως «διαδοχικό κίνητρο καταψήφισης» και με στοχοποίηση του πελατειακού συστήματος, δείχνει ότι η συζήτηση για την επόμενη μέρα της Μεταπολίτευσης μετακινείται πλέον στο εσωτερικό των ίδιων των θεσμών. Όταν ο ανώτατος πολιτειακός άρχοντας ζητά ρητά προτίμηση στους «πραγματοποιoύς» και όχι στους «θαυματοποιούς», καθιστά τους πολίτες συνυπεύθυνους για την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού, μετατρέποντας την κάλπη από απλή διαμαρτυρία σε δοκιμασία σοβαρότητας για ολόκληρο το σύστημα.
#ΚωνσταντίνοςΤασούλας #ΠρόεδροςτηςΔημοκρατίας #ΑποκατάστασητηςΔημοκρατίας #Πελατειακόσύστημα #Πολιτικήζωή
