Η αγορά τέχνης έχει μια ιδιαιτερότητα που την κάνει να ξεχωρίζει από κάθε άλλη αγορά. Δεν υπάρχει σαφής τρόπος αποτίμησης. Δεν υπάρχει αντικειμενική τιμή. Δεν υπάρχει ένα “σωστό” επίπεδο αξίας που να μπορεί να μετρηθεί με ακρίβεια.
Αυτό δημιουργεί χώρο.
Και όπου υπάρχει χώρος, υπάρχει και επιρροή.
Οι τιμές στην τέχνη δεν είναι ψευδείς. Δεν είναι αυθαίρετες. Αλλά δεν είναι και πλήρως φυσικές. Είναι αποτέλεσμα ενός συστήματος που λειτουργεί μέσα από σχέσεις, πληροφορία και στρατηγική.
Ο μέσος αγοραστής βλέπει την τιμή ως δεδομένη. Βλέπει το αποτέλεσμα. Δεν βλέπει τη διαδικασία που οδήγησε σε αυτό.
Και αυτή η διαδικασία είναι που έχει σημασία.
Όταν ένα έργο φτάνει σε υψηλή τιμή, δεν σημαίνει μόνο ότι υπάρχει ζήτηση. Σημαίνει ότι η ζήτηση αυτή έχει ενισχυθεί, έχει κατευθυνθεί και σε πολλές περιπτώσεις έχει σχεδιαστεί.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα αρνητικό.
Είναι απλώς ο τρόπος που λειτουργεί μια αγορά χωρίς πλήρη διαφάνεια.
Οι galleries προστατεύουν τους καλλιτέχνες τους. Οι συλλέκτες προστατεύουν τις τοποθετήσεις τους. Οι advisors προστατεύουν την πληροφορία. Όλοι λειτουργούν με στόχο τη διατήρηση και την ενίσχυση της αξίας.
Το αποτέλεσμα είναι μια αγορά όπου η τιμή δεν είναι μόνο αποτέλεσμα αγοράς.
Είναι αποτέλεσμα ισορροπίας.
Ισορροπίας μεταξύ αυτών που θέλουν να αγοράσουν και αυτών που θέλουν να ελέγξουν το πώς θα αγοραστεί.
Αυτό σημαίνει ότι η κατανόηση της αγοράς δεν έρχεται από την παρατήρηση των τιμών.
Έρχεται από την κατανόηση των μηχανισμών.
Και αυτοί οι μηχανισμοί δεν είναι πάντα ορατοί.
Η αγορά τέχνης δεν είναι λιγότερο πραγματική επειδή λειτουργεί έτσι.
Είναι απλώς πιο σύνθετη.
Και όποιος συνεχίζει να τη βλέπει ως χώρο “φυσικών” τιμών, απλώς βλέπει την επιφάνεια.
SBC Σχόλιο
Η τιμή στην τέχνη δεν είναι ψέμα. Είναι αποτέλεσμα ελέγχου. Και αυτό είναι που την κάνει ισχυρή.
