Η εικόνα που έχουμε για την αγορά τέχνης είναι δημόσια. Δημοπρασίες, fairs, εκθέσεις. Ένα περιβάλλον όπου η αξία φαίνεται, οι τιμές καταγράφονται και η αγορά μοιάζει διαφανής.
Αυτή η εικόνα είναι αληθινή.
Αλλά δεν είναι πλήρης.
Η πραγματική αγορά τέχνης λειτουργεί σε ένα επίπεδο που δεν είναι ορατό. Ένα επίπεδο όπου οι συναλλαγές δεν ανακοινώνονται, οι τιμές δεν δημοσιοποιούνται και οι αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς κοινό.
Αυτό δεν είναι εξαίρεση.
Είναι ο κανόνας.
Οι μεγαλύτερες συναλλαγές δεν χρειάζονται προβολή. Δεν εξυπηρετούνται από τη δημοσιότητα. Αντίθετα, επηρεάζονται αρνητικά από αυτήν. Όσο μεγαλύτερη είναι η αξία, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη για έλεγχο.
Και ο έλεγχος απαιτεί ιδιωτικότητα.
Η δημόσια αγορά δημιουργεί δυναμική. Οι private sales δημιουργούν σταθερότητα. Και αυτή η σταθερότητα είναι που επιτρέπει στο κεφάλαιο να κινείται χωρίς να διαταράσσει το σύστημα.
Αυτό σημαίνει ότι η εικόνα που βλέπουμε είναι μόνο ένα μέρος της πραγματικότητας.
Το πιο σημαντικό μέρος βρίσκεται αλλού.
Και όποιος θέλει να καταλάβει την αγορά τέχνης, πρέπει να αποδεχτεί αυτό το γεγονός.
Ότι η αξία δεν διαμορφώνεται μόνο μπροστά μας.
Διαμορφώνεται εκεί που δεν βλέπουμε.
SBC Σχόλιο
Αν βλέπεις μόνο τη δημόσια αγορά, βλέπεις μόνο το μισό παιχνίδι.
