Η Μαρία Καρυστιανού, μητέρα θύματος και κεντρικό πρόσωπο του υπό διαμόρφωση «κινήματος πολιτών» για τα Τέμπη, αμφισβητεί ανοιχτά τη Λάρισα ως έδρα της κύριας δίκης και καταγγέλλει συγκάλυψη από την πρώτη ημέρα της τραγωδίας. Παράλληλα, μιλά για «μεγάλο φόβο» που – όπως υποστηρίζει – προκαλεί στο πολιτικό σύστημα η προοπτική ίδρυσης του κόμματός της.
Στη Λάρισα βρέθηκε σήμερα η Μαρία Καρυστιανού, με αφορμή τη συνεχιζόμενη διαδικασία στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο για το βιντεοληπτικό υλικό της εμπορικής αμαξοστοιχίας, ένα από τα πιο κρίσιμα αποδεικτικά στοιχεία στην υπόθεση των Τεμπών. Η ίδια, που έχει αναδειχθεί σε κεντρική φωνή του κινήματος των οικογενειών των θυμάτων, κλιμακώνει την κριτική της τόσο προς τη Δικαιοσύνη όσο και προς το πολιτικό σύστημα.
Καταγγελίες για συγκάλυψη και αμφισβήτηση της έδρας
Αναφερόμενη στη διαχείριση της υπόθεσης, η Καρυστιανού συνέκρινε την ελληνική πρακτική με το πρόσφατο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία. Όπως είπε, «αμέσως κινητοποιήθηκε σωστά όλος ο μηχανισμός, προκειμένου να προστατευτούν τα στοιχεία, να γίνει η σωστή έρευνα για να αποκαλυφθεί η αλήθεια», ενώ στην Ελλάδα «έχουμε συγκάλυψη από την πρώτη μέρα και εδώ ταλαιπωρούμαστε όλοι μας να είμαστε παρόντες σε μία δίκη για χαμένα βίντεο».
Η πιο αιχμηρή της παρέμβαση αφορά την ίδια τη Λάρισα ως έδρα της μεγάλης δίκης. Η Καρυστιανού τάχθηκε υπέρ της μεταφοράς της σε άλλη πόλη με καλύτερη προσβασιμότητα, επικαλούμενη και πρακτικούς λόγους (ύπαρξη αεροδρομίου), αλλά προχώρησε και σε σαφή αμφισβήτηση της τοπικής δικαστικής ανεξαρτησίας, δηλώνοντας: «Δεν έχω επίσης, καθόλου εμπιστοσύνη στη Λάρισα…». Η φράση αυτή, σε συνδυασμό με τις επαναλαμβανόμενες καταγγελίες για «χαμένα βίντεο», ενισχύει την εικόνα μιας βαθιά διαρρηγμένης σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ θυμάτων και θεσμών.
Από τον Σύλλογο Θυμάτων σε υπό ίδρυση κόμμα
Η Καρυστιανού, που πρόσφατα παραιτήθηκε από τον Σύλλογο Θυμάτων των Τεμπών και κινείται πλέον προς τη συγκρότηση πολιτικού φορέα, περιέγραψε το εγχείρημα ως «μεγαλειώδες κίνημα πολιτών» που αντλεί υποστήριξη «από όλους τους χώρους». Υποστήριξε ότι «για το κόμμα μου έχει γίνει ντόρος γιατί υπάρχει φόβος» και ότι πριν καν διατυπωθούν αναλυτικά οι θέσεις, «όλοι έπεσαν πάνω μας να μας φάνε».
Απέφυγε να τοποθετήσει το υπό διαμόρφωση κόμμα σε συγκεκριμένο ιδεολογικό άξονα, υπονοώντας ότι η ταυτότητά του θα διαμορφωθεί από την πολυσυλλεκτική κοινωνική βάση που – όπως λέει – το στηρίζει. Υποσχέθηκε ότι οι θέσεις θα παρουσιαστούν «πολύ αναλυτικά», επιδιώκοντας να μετατρέψει την οργή για τα Τέμπη σε μόνιμο πολιτικό κεφάλαιο.
Θεσμικό ρήγμα και πολιτικές προεκτάσεις
Η στάση της Καρυστιανού αναδεικνύει δύο παράλληλες δυναμικές: αφενός, τη βαθιά κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στο κράτος δικαίου, καθώς η ίδια μιλά για συστηματική συγκάλυψη και υπονομευμένη έρευνα. Αφετέρου, την προσπάθεια μετατροπής ενός τραύματος σε πολιτικό εγχείρημα, με έντονα αντισυστημικά χαρακτηριστικά και ρητορική περί «φόβου» που προκαλεί στο κατεστημένο.
Σε ένα ήδη κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό, η περίπτωση Καρυστιανού λειτουργεί ως τεστ αντοχής για τη Δικαιοσύνη: κάθε καθυστέρηση ή ασάφεια στη δίκη των Τεμπών τροφοδοτεί το αφήγημα περί συγκάλυψης και ενισχύει την απήχηση τέτοιων κινήσεων. Ταυτόχρονα, η σκληρή αμφισβήτηση συγκεκριμένης δικαστικής έδρας ανοίγει ευρύτερη συζήτηση για το πώς προστατεύεται η ανεξαρτησία των δικαστών, χωρίς να φιμώνονται οι φωνές των θυμάτων.
Σχόλιο SBCTV.gr: Η Καρυστιανού κινείται στο λεπτό όριο ανάμεσα στη θεμιτή διεκδίκηση δικαιοσύνης και στην εργαλειοποίηση της οργής ως πολιτικού καυσίμου. Αν η θεσμική απάντηση στη δίκη των Τεμπών δεν είναι πειστική, ο χώρος για τέτοια αντισυστημικά εγχειρήματα θα μεγαλώνει, με κίνδυνο η δικαιολογημένη δυσπιστία να μετατραπεί σε γενικευμένη απονομιμοποίηση των θεσμών.
#Τέμπη #ΜαρίαΚαρυστιανού #Λάρισα #Δικαιοσύνη #Πολιτική
