Ο Ρίτσαρντ Ε. Γκραντ έχει μετατρέψει τον κήπο του στο Ρίτσμοντ σε ιδιότυπο σκηνικό κινηματογραφικής μνήμης. Ανάμεσα σε προπς από ταινίες, προσωπικά σύμβολα και οικογενειακές ιστορίες, ο χώρος λειτουργεί ως ζωντανό αρχείο μιας ζωής μπροστά και πίσω από την κάμερα.
Ο κήπος του ηθοποιού Ρίτσαρντ Ε. Γκραντ στο Ρίτσμοντ του Λονδίνου δεν θυμίζει σε τίποτα τον τυπικό αγγλικό κήπο με νάρκισσους και τουλίπες. Αντί για παρτέρια, φιλοξενεί σκηνικά και αντικείμενα από ταινίες στις οποίες έχει συμμετάσχει – αλλά και από παραγωγές όπου απλώς βρέθηκε στα ίδια στούντιο. Ο Γκραντ, γνωστός για την εκκεντρική του γοητεία, έχει μετατρέψει τον εξωτερικό του χώρο σε ένα ιδιωτικό «μουσείο» σινεμά και συναισθημάτων.
Σινεμά στον κήπο: από το «Saltburn» έως τον «Μονομάχο»
Μετά από κάθε γύρισμα, ο Γκραντ απευθύνεται στο τμήμα παραγωγής και προσπαθεί –όπως παραδέχεται– να «αγοράσει ή να δωροδοκήσει» για να αποκτήσει αντικείμενα που διαφορετικά θα κατέληγαν στα σκουπίδια λόγω κόστους αποθήκευσης. Έτσι, πίσω από έναν φράχτη δεσπόζει η πολύχρωμη προscηνή από την ταινία «Saltburn», σκηνικό μιας μεγάλης υπαίθριας γιορτής. Αρχικά η παραγωγή αρνήθηκε να του τη δώσει, αλλά τελικά την παραχώρησε δωρεάν αντί να την καταστρέψει.
Κάτω από αυτή την αψίδα βρίσκεται ένα από τα πιο εντυπωσιακά –και προσωπικά– κομμάτια: μια ψευδομαρμάρινη προτομή της Μπάρμπρα Στράιζαντ, ειδική παραγγελία του Γκραντ σε εταιρεία ειδικών εφέ. Ο ηθοποιός, δηλωμένος θαυμαστής της, της έδειξε φωτογραφίες της προτομής σε μια κοινωνική εκδήλωση· εκείνη τον αποκάλεσε «τρελό», αναγνωρίζοντας όμως ότι η απεικόνιση είναι εξαιρετικά ακριβής.
Στο βάθος του κήπου, ψεύτικες μαρμάρινες κολόνες με κηροπήγια, από τη διασκευή του «Πειθώ» της Τζέιν Όστεν (2022), δημιουργούν ατμόσφαιρα κλασικής έπαυλης. Στην είσοδο του σπιτιού, δύο περίτεχνες ρωμαϊκές βάσεις από τον «Gladiator II» –ταινία στην οποία ο ίδιος δεν έπαιξε– σώθηκαν όταν ο Γκραντ τις εντόπισε κυριολεκτικά πάνω σε κάδο στα στούντιο Shepperton.
Χώρος κοινωνικότητας, μνήμης και νέας ζωής
Κεντρικό σημείο του κήπου είναι μια ειδικά κατασκευασμένη πέργκολα, την οποία έστησαν μέσα σε τέσσερις ημέρες ξυλουργοί από το Γκλουστερσάιρ, με αντάλλαγμα φιλοξενία και φαγητό, ενόψει ενός αποκριάτικου πάρτι. Εκεί ο Γκραντ οργανώνει βραδιές με φίλους και συναδέλφους – από τη Μέριλ Στριπ και τον Πολ Ραντ μέχρι τον Στιβ Μάρτιν, τον Μάρτιν Σορτ και την Κάθριν Ο’Χάρα. Χωρίς γείτονες σε κοντινή απόσταση, οι γιορτές συχνά κρατούν μέχρι τις 5 το πρωί.
Μια άλλη σταθερά είναι τα χριστουγεννιάτικα στολίδια: ασημένιες μπάλες και φωτάκια που κρέμονται μόνιμα από τα δέντρα. Τα στολίδια προέρχονται από βιτρίνα γνωστής αλυσίδας αρωμάτων· μετά τις γιορτές, το κατάστημα του τα χάρισε αντί να τα πετάξει, επιτρέποντάς του να ζει σε διαρκές «χριστουγεννιάτικο σούρουπο».
Ο πιο φορτισμένος συναισθηματικά συμβολισμός βρίσκεται σε μια κερασιά, αγαπημένο δέντρο της αείμνηστης συζύγου του, Τζόαν Γουάσινγκτον, η οποία πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα το 2021. Παρότι η ίδια είχε ζητήσει να ταφούν οι στάχτες της κάτω από το δέντρο, ο Γκραντ ομολογεί ότι δεν έχει ακόμη βρει τη δύναμη να το κάνει, καθώς το κουτί με τις στάχτες αποτελεί το τελευταίο απτό στοιχείο της παρουσίας της.
Τα τελευταία χρόνια, η δυναμική του σπιτιού έχει αλλάξει: η κόρη του, Ολίβια, και ο σύζυγός της μετακόμισαν μαζί του στην πανδημία και παραμένουν εκεί. Με το πρώτο εγγόνι να καταφθάνει τον Ιούνιο, ο ηθοποιός αυτοσαρκάζεται ως «θυρωρός» που φροντίζει τον κήπο, ψωνίζει και μαγειρεύει, ενώ σχεδιάζει την «επόμενη φάση» του κήπου, με τσουλήθρες και τραμπολίνο για το παιδί.
Σχόλιο 
: Ο κήπος του Γκραντ λειτουργεί ως παράδειγμα επαναχρησιμοποίησης σκηνικών, αλλά κυρίως ως αφήγηση ζωής: ένας ιδιωτικός χώρος όπου η βιομηχανία του θεάματος, η προσωπική απώλεια και η οικογενειακή συνέχεια συνυπάρχουν, μετατρέποντας τα «σκουπίδια» των στούντιο σε συμβολικό κεφάλαιο μνήμης και ταυτότητας.
#RichardEGrant #Κινηματογράφος #Πολιτισμός #Κήπος
